vrijdag 21-09-2007 = 08.15 - 16.30 uur
Triacastela – Portomarin = via Furela - Sarria - Ferreiros
ca 38 km = totaal 882 km

Na vanochtend op pad te zijn gegaan, had ik niet zo'n goed gevoel. Ik had eigenlijk niet zo goed naar het parcours gekeken en dacht dat het vandaag nogal vlak zou zijn. Maar al vrij snel na Triacastela (keuze voor Calvor in plaats van Samos) begon het geklim weer. En na de eerste klim komt de andere en na de andere de volgende en na de volgende de ..........
De omgeving is al een paar dagen schitterend. Bergachtig/ groen/ bloemen langs de weg/paden, dus daar gaat het niet zo om. Ik had een moe gevoel; niet zozeer in mijn benen, meer in mijn hoofd. Als ik nu naar huis zou gaan, zou ik het ook goed vinden. Maar ja, daar is ook niemand, want Truus is een week met haar zussen op stap. Dus dan maar weer verder.
Eerste stop in Furela, waar ik Henry weer tegen kom. Hij loopt steeds beter, heeft geen last van zijn blaren en is immer goed geluimd.
Vervolgens door naar Sarria. Eigenlijk weer een lange afdaling, bochtig, hier en daar weer wat omhoog langs de helling en zeer lang tevoren zie je Sarria al liggen in de diepte.
Als je eindelijk bij de stad bent, duurt het toch nog vrij lang voor je bij het oude gedeelte (boven) aangekomen bent. Het oude deel is op zich wel mooi, maar er worden/ zijn wel erg veel appartementen/ flats omheen gebouwd. In elk geval aan de zuid-oost kant. Op mijn gemak wat gegeten en gedronken en om ca 12.15 uur weer op pad voor de laatste 12 km naar Ferreiros. Ook hier weer heel veel klimmen en dalen. Heel veel dorpjes/ gehuchten onderweg. Ze worden zelfs niet aangegeven met een naambord, want als je dat neerzet, kun je een paar meter verderop het "einde dorp" bord al weer neerzetten. De autochtonen weten toch wel waar ze moeten zijn en verder lopen er volgens mij slechts pelgrims langs. Op zich is het een vriendelijk, kleinschalig landschap met heel veel kleine akkertjes/ weilandjes, afgezet met stenen muurtjes.
En overal op de wegen en paden in de dorpen/ gehuchten is de welvarendheid van Galicië goed te zien en te ruiken: koeienstront!
Waar je ook komt; overal ruikt het even landelijk. Tijdens dit laatste stuk verdween het matte gevoel een beetje. Kwam misschien ook wel door de warmte, want het was inmiddels zo'n 35 - 40 °C geworden, dus wel de moeite waard.

In Morgade, ca 1½ km vóór Ferreiros nog even gezeten en een cidras gedronken. Ze hebben hier n.l. heerlijke appelcider. Je drinkt het als limonade, maar zo vlak voor de herberg kan dat wel. Na een korte stop weer verder naar Ferreiros. Bij de herberg gekomen, bleek deze reeds  "completo". Grote malheur.
Er zijn teveel mensen. Lopen een paar km. Doen daar de hele ochtend over en zijn dan om 12 uur al in een herberg, waar ze de plaatsen blokkeren voor anderen die normaal in de namiddag, na ca 15 uur aankomen. Veel met stokken, want de arts had verteld dat ze dit keer hun rollator wel thuis konden laten; als ze maar op tijd hun pillen en medicijnen innamen. En het zijn allemaal dezelfde types. Meer vel dan vlees en zich voortbewegend.
Maar goed; de herberg was dus vol! Er was nog een Spanjaard met mij aangekomen en we besloten een taxi te bestellen (dat wil zeggen: hij vroeg mij of ik met hem de taxi wilde delen die hij zou bellen) Ik vond dat wel goed, want het was wel erg warm geworden. Er kwam nog een derde vrouw (Engels) bij en gedrieën gingen we (half uurtje later) naar Portomarin (kleine 8 km verder).
Zeer, zeer grote herberg; denk wel meer dan 100 plaatsen, maar zeer fraai en schoon en met veel faciliteiten. Kortom lig weer 8 km vóór op schema en moet mijn route weer een beetje aanpassen. Ik zie nog wel waar ik morgen heen ga.

zaterdag 22-09-2007 = 08.15 - 13.45 uur
Portomarin - Palas de Rei = via Gonzar - Ventas de Naron
ca 24 km = totaal 906 km

De dag begon wat somber. Bewolkt, nog behoorlijk fris toen ik op pad ging en er waren erg, erg veel mensen op weg. Horden bewogen zich voort, schuifelend en druk in de weer met hun stokken. De laatste dagen is het duidelijk drukker; kennelijk voor de laatste 100 km naar Santiago.
Direct na Portomarin begon het weer te stijgen (stevig) en ik had zoiets van: "Ik heb die heuvels nu allemaal wel gezien".
Op zich is het een zeer fraai landschap; maar elke keer weer omhoog en dan weer ................ En steeds weer liepen er groepen mensen voor me, die ik dan weer moest passeren, want ik loop gewoon harder.
Bij Gonzar de eerste pauze en weer zoveel mensen. Ik werd er echt een beetje iebel van. Het type wijzigt ook. Waren er voorheen meer pelgrims die langere stukken aflegden, nu doen ze kleinere stukken (raadseltje: "het is meer vel dan vlees en het schuifelt"). Taxi's rijden af en aan (als je er op let).

In Ventas de Naron weer gestopt, wat gedronken en mezelf wat vermand. De zon kwam een beetje door en de temperatuur werd wat aangenamer.
Het was nog erg vroeg om reeds te stoppen en ik besloot in één keer naar Palas de Rei te lopen (ca 11-12 km).
Het was inmiddels ook wat rustiger geworden. Mensen pauzeerden (rondom 12) en het werd warmer. Ik knapte wat op en had weer oog voor de omgeving. Heel veel brem en heide die nog bloeide. Het liep/ ging weer zoals het hoorde.
Vóór 14 uur in Palas de Rei en ik besloot te stoppen. De herberg heeft een uitgebreid terras (restaurant) in de zon/ schaduw, wat je ook maar wilt. Voorlopig houd ik me even bezig met weinig. Ze hebben hier in de streek heerlijke cider. Zeer goed drinkbaar, dus dat doe ik dan maar. Loop dadelijk nog wat het dorp door en zie wel wat er verder gebeurt.

zondag 23-09-2007 = 08.00 - 14.30 uur
Palas de Rei – Arzúa = via Coto - Melide
ca 29 km = totaal 935 km

Om ca 8 uur op pad. Het was mistig/ nevelig en dienovereenkomstig fris. Wel een schitterende wandeling door bosgebied (eiken en dennen) en een goed glooiend, breed pad.
Het was weer vrij druk in het begin, dus veel in te halen, maar het schoot goed op. In Coto de eerste thee bij "los dos Alamanos" (de 2 Duitsers). De zon kwam door de nevel heen en het werd behaaglijk. Weer verder naar Melide, een wat groter stadje. Er was markt. Vrij druk. Tijd voor de tweede pauze. Het was pas 11 uur, maar de zon had de nevel inmiddels behoorlijk verdreven en de temperatuur steeg.
De bedoeling was te gaan tot Ribadiso, iets voor Arzúa. Daar zou een mooie herberg zijn. Toen ik het, langgerekte dorp inliep en de herberg passeerde, realiseerde ik me niet eens dat ik hier zou stoppen. Het was pas 12.15/12.30 uur. Ik liep dus ongemerkt de herberg voorbij.

Aan het einde van het dorp nog maar enkele bananen gegeten en toen toch maar weer naar Arzua. De herberg die ik had uitgezocht, zag er wat ingebouwd uit, dus maar weer terug naar de gemeenteherberg. Daar is meer ruimte omheen om in de zon te zitten; eigenlijk midden in het dorp bij het plein. Het is inmiddels 30 °C in de schaduw en dat is best warm.
Monica kwam ook weer aanzetten. Misschien eten we wel samen vanavond. Er zijn de laatste 2 dagen behoorlijk wat nieuwe gezichten onderweg. Allemaal laatste km lopers. Stoppen ook vrij vroeg; dus de herbergen zijn ook vroeg vol.
Morgen naar Pedrouzo/ Arca. Een kort stuk (19 km) dus ik ben er ook vroeg! Het lijkt me een aardig plaatsje. Vorig jaar ben ik er langs gelopen, omdat ik toen het pad bleef volgen. Om in het dorp te zijn moet je iets van de Jacobsroute af.
(Vorig jaar regende het de gehele dag op dit stuk; benieuwd hoe het er nu uitziet).

maandag 24-09-2007 = 08.15 - 12.30 uur
Arzúa - Pedrouzo/ Arca = via Salceda
ca 22 km = totaal 957 km

Vanochtend vanuit de herberg naar het plein voor het ontbijt was het droog. Na een voedzaam ontbijt op pad en ja hoor ........... de geschiedenis herhaalt zich. Het regende in Arzúa. Poncho om en op weg. Niet dat het erg hard regende, maar toch. Het was misschien de laaghangende lucht in het dal (verzadigde wolken) die het zo vochtig maakte. Het zicht was door de laaghangende lucht zeer beperkt. Glooiend door bosgebied, slingerend omhoog en omlaag. Eiken, dennen, kastanjes, beuken, eucalyptus, veel varens en het rook goed en liep prettig.
Na korte tijd kon de poncho af en kwam er wat meer zicht. Om ca 10.15 uur in Salceda voor de thee en daarna het laatste stukje naar Pedrouzo, waar ik om ca 12.30 uur was. Eerst de herberg een stuk voorbij gelopen, toen ik het dorp al weer verliet toch maar eens gevraagd en toe dus weer een stuk terug. Er was reeds een aantal pelgrims wachtende tot de deur open ging (13.00 uur). Dus eerst maar een pijpje. Het is de gehele verdere dag bewolkt gebleven en navenant koud.

Vanochtend na ontbijt afscheid genomen van Monica die wellicht door wilde lopen naar Santiago. Maar nu het zo mistig/ regenachtig is, zie ik ze misschien vandaag nog in Pedrouzo. De herberg is redelijk groot, dus dat zou geen probleem zijn. Pedrouzo/Arca is een wat groter plaatsje, dus wat kaarten kopen en schrijven, dan is dat ook maar weer gebeurd.
Echter eerst nog wat geduld, want in de middag is alles uiteraard gesloten. Nu het wat donker weer is, zijn de terrassen ook wat somber.
Tot mijn grote verrassing komt Kees ook weer binnen, net als ik mijn lunch heb beëindigd. Hij was een stuk met de bus gekomen en had eindelijk zijn terugvlucht kunnen boeken (moeilijk! moeilijk!).