vrijdag 28-09-2007 = 08.30 - 17.00 uur
Olveiroa – Muxia = via Dumbria - Sedanda - San Roque
ca 35 km = totaal 1072 km
"En de zilte lucht van de oceaan, ruisend op de achtergrond en waarvan de golven op de rotskust uiteenspatten in een baaierd van schuim, vermengde zich met eucalyptus en de harsige geur van dennenbomen"
Vanochtend na ontbijt (dit keer wel open) om ca 8.30 uur op pad. Het was vrij fris, helder, maar de zon was nog niet echt op. Net na Olveiroa kwam de zon achter de bergen vandaan omhoog. Een schitterend gezicht. Het was weer een prachtige tocht; voornamelijk bospad, heuvelland, licht glooiend. Vlak na Olveiroa liep ik nog een Engels meisje achterop; iets verderop nog een paar en dat waren eigenlijk alle pelgrims die ik onderweg ben tegengekomen vandaag. Net vóór Sedanda nog een paar (3) NL fietsers die terug gingen, maar dat waren ze wel tot aan Muxia.
De eerste stop was Dumbria. Een vrij uitgerekt plaatsje met eigenlijk niets. Aan het begin was een barretje, waar ik wat heb gedronken en eigenlijk maar goed, want verder heb ik er niets gezien.
Behalve een paar stukken over een asfalt weggetje ging de weg door bos en veld. Duidelijk was dat heel weinig pelgrims deze route naar Muxia nemen, want het pad was over het algemeen dichtgegroeid. Eigenlijk de gehele dag alleen gelopen. In Sedanda tijd voor de lunch. Toen ik wegging, kwamen ook net die 2 andere pelgrims aan die ik 's-morgens al had gezien. Vervolgens nog een stuk verkeerd gelopen, doordat ik weer een aanduiding niet had gezien (hopelijk de laatste keer).
Ofschoon je niet goed weet hoever je nog van de oceaan afbent, heb je op een of andere manier toch het gevoel dat je in de buurt van het water bent. Of het de lucht is, of de geur, ik weet het niet, maar je voelt het wel.
En dan op zeker moment, "euforie" is wellicht een groot woord, maar toch een gevoel van opwinding. Je ziet voor het eerst de oceaan voor je. "Ghoehoei .........." en nog enkele keren slaakte ik deze kreet. Werkelijk een prachtig gezicht de oceaan door de bomen te zien en reeds vrij dichtbij.
Een paar km voor Muxia in een dennenbos, met de rug tegen een boom een laatste rustmoment. Ik zat net toen ik een sms'je van Frans en Marjolein ontving. Meteen beantwoord. Het was een schitterende plek.
Naar Muxia was nog ca 3-4 km, maar dalend, dus zeer relaxed lopend. De kust heeft een groot aantal inhammen of uitstekende landtongen, zodat je eigenlijk met een boog Muxia binnenloopt. Van oorsprong een vissersdorp met een kerk, Nuestra Señora Virxen de Barca, op de punt, met rotsen ervoor, waar de golven op uiteen spatten. Op zich een mooie kerk van binnen, maar ik kon slechts door traliewerk naar binnen kijken, want hij was gesloten.
Ook op de punt bij Muxia "0,00 km". Dus weer terug, maar minder ingrijpend dan bij Fisterra. Hier kun je nog met een boog via de andere zijde van de landtong terug.
Morgen Muxia - Fisterra, een pad vrijwel geheel (31 km) langs de oceaan (zo te zien op een kaartje).
Ik stel me er veel van voor.