Toen ik vorig jaar (2024) terugkwam van mijn tocht van Almería naar Granada had ik een behoorlijk onbestemd gevoel.
Ben ik écht klaar met lopen?
Of is het meer het moment van nu en gaat het wel weer over?
Mijn vijftiende tocht liep ik in september 2024. Achteraf bleek dat het toen vakantieperiode was in Andalucía, dat wil zeggen dat heel veel horeca onderweg gesloten was. Of dat in andere periodes anders is, weet ik trouwens niet.
Overnachtingen waren er wel, maar niet veel pelgrims. Weinig gelijkgestemde zielen onderweg en misschien is dat wel een beetje kenmerkend voor de Camino de Mozárabe, in elk geval voor het eerste gedeelte vanaf Almería.
In elk geval toen ik die winter thuis was en mijn dagboekaantekeningen en foto’s doornam, kreeg ik toch twijfels.
Waar kwam het onbestemde gevoel toch vandaan?
De tocht was niet buitengewoon moeilijk, geen extreme temperaturen, geen uitzonderlijk lange etappes. Wellicht nog een nawee van een toendertijd recent CVA zonder schijnbare gevolgen?
Ik weet het niet, kortom: het lag/ ligt waarschijnlijk aan mezelf.
Mezquita catedral - Córdoba
Ik besloot om het vervolg van de tocht weer op te pakken, maar dan meer in het voorjaar.
Ik wilde vertrekken in mei en dan wellicht in Mérida kijken of ik meekon met de pelgrims tocht (rond Pinksteren) van Huelva naar el Rocío.
Hoe het me onderweg verging, kun je verder in dit reisverhaal lezen.