zaterdag 10 mei 2025 == Málaga - Granada
via Antequera en Loja

Gisteravond nog gekeken hoe naar Granada te gaan. Per trein leek de beste optie. Dat wilde zeggen dat ik de "opstaantijd" wel moest vervroegen naar 07.00 uur. Ik heb toch altijd wel een uur nodig om op weg te gaan (opstaan/ wassen/ scheren/ rugzak herpakken/ etc.).  Moet voor onderweg maar iets anders verzinnen, bijv. de vorige middag/ avond alvast scheren.
Van de hostal naar het station lopen is ca ½ uurtje. Bij het station (vertrek 09.25 uur) eerst uitgebreid ontbeten.

Onderweg kon je genieten van een weids uitzicht, toch ook wel heel kleinschalige veldjes met verschillend gewas en lage struiken/ hooi/ boompjes/ amandelen/ olijven, maar wel divers. Ook wel veel verval (huizen/ boerderijtjes) onderweg bij Antequera/ Loja.
Onderweg was het wel weer erg bewolkt.

In Granada eerst maar koffie en Margriet gebeld. Gefeliciteerd met haar verjaardag.
Goedereis berichtje van Niki beantwoord en na de koffie naar de hostal. Was om ca 12.00 uur nog niet klaar om mij te ontvangen, maar ik kon wel mijn rugzak parkeren.

Dan dus maar eerst naar het pleintje in de buurt (Plaza del Campillo).
Zoals het er in de trein al uitzag. Bewolkt en een frisse wind. Activiteiten op het plein.
Kraampjes, boeken- en muntenbeurs, etc., maar niet zo aantrekkelijk door de straffe wind.
De rest van de middag op zoek naar een naamplaatje voor mijn rugzak (verloren gegaan tijdens de reis van Eindhoven naar Málaga).
Ook een slotje stond op het lijstje. Bij de Chinees een slotje gescoord. Een naamplaatje zoeken/ vinden kostte meer tijd en energie.
In de middag wisselend zonnig en bewolkt. De wind maakte het voor mij onaangenaam.
Rondbanjeren in een stad zonder duidelijk doel is sowieso al niet mijn hobby.

Morgen eerst maar uitgebreid uitslapen. Bezoek (nogmaals) aan de catedral en uitzoeken voor overmorgen hoe de route de stad uitloopt.
Bij de ingang/ uitgang van de catedral staat een wegwijzer voor de Mozárabe Camino. Dat moet dus wel lukken.

zondag 11 mei 2025 == Granada

De suggestie van Cath gisteravond om toch maar een deken of iets dergelijks te vragen, heb ik opgevolgd. Geen enkel probleem. Ik kreeg een compleet winterdekbed. Maar dan wordt het toch nog wel een beetje klammig. Vroeg naar bed, maar het duurde nog wel even voordat ik écht in slaap viel. Ik had geen wekker gezet en het was al ca 08.30 uur toen ik weer bij de mensen kwam.
in de hostal kan ik uitgebreid ontbijten en dat heb ik dan ook maar gedaan. Bij het ontbijt kwam ik ook Haman uit Frankfurt (mijn kamergenoot) tegen. Hij kwam oorspronkelijk uit Marokko, maar woont en werkt al jaren in Duitsland. Hij was hier een weekje voor vakantie en familiebezoek en reist wat in de omgeving.
Als ik dit schrijf (ca 10.30 uur) lijkt het nog vrij fris en bewolkt buiten.

Vanochtend eerst maar een beetje de aanlooproute voor morgen verkend. Achteraf vrij eenvoudig te lopen vanaf de hostal en de catedral. Die was trouwens de gehele dag gesloten in verband met komende activiteiten??
Maar lopend vanaf de catedral kwam ik via een wirwar van straatjes/ steegjes, afgewisseld met kleine pleintjes, in een soort medina/ kashba terecht. Alleen maar winkeltjes met heel veel souvenirs, leerwerk en kleding en soms een drank- en eetgelegenheid.
Cath video-belde nog met Saar en Boris. Zij waren meegekomen met István en Niki, die hun voor de verbouwing opgeslagen spullen van onze zolders kwamen halen. Zal wel weer veel extra ruimte opleveren!

Op een pleintje (Bib-Rambla) een verzameling kraampjes, presentaties van artiesten, schilders, tekenaars, fotografen. Een paar ansichtkaarten gescoord met bijzondere tekeningen. Kreeg een soort Román Rybakiewicz (mijn Camino del Sureste kameraad) gevoel.
Aan de rand van het plein eerst nog maar koffiegedronken. Op zich zou het best nog wel wat warmer mogen zijn. Toch wel een behoorlijk frisse wind.
Tussen de middag terug naar de hostal. Vóórdat ik verder op pad ga, toch nog maar een keer mijn rugzak omkeren en nazien of mijn opinelmes ergens op een bijzondere plek terecht is gekomen. Tot dusverre kan ik het mes n.l. niet vinden en kennelijk thuis ook niet aangetroffen. Moet maar op zoek naar iets vervangends.

Daarna terug naar de Plaza de la Romanilla. Net als vorig jaar uitgebreid en lekker gegeten. Eigenlijk mezelf maar een beetje verwend.
Tegenover me zaten een tweetal aardige mensen duidelijk verliefd te zijn. Het wordt tijd dat ik ga lopen. Ik moet aan Truuk denken en ik ben content.
Een aantal muzikanten kwam weer langs en ook dezelfde violista als september vorig jaar. Ik herkende haar en offerde uiteraard voor haar spel (trouwens enkele andere spelers ook wel).
Verder de middag doorgebracht. Nog een paar herbergen/ hostals gebeld of ze open waren en maar meteen gereserveerd. Córdoba blijkt lastig te zijn en ik moet van de week nog maar verder kijken.

Slenterend door de stad kom ik als vanzelf weer bij de catedral uit. Bij de hoofdingang en het plein ervoor een drukte van belang.
Wat blijkt: er wordt gewacht op het begin van de processie voor de Maagd van de Hulpelozen, zo rond 17.00 uur. Dus nog even wachten. Duidelijk werd waarom de catedral de gehele dag niet toegankelijk was.
De processie begon met een verzameling zilver en vaandels en de (on)nodige hoogwaardigheidsbekleders en ander BoBo’s. Het duurde meer dan ¾ uur voordat de stoet, met aan het einde het door 8 mannen gedragen Christusbeeld, door de deur van de catedral op weg ging. Het gedragen beeld paste nét door de deuren van de catedral.

Aansluitend de religieuze muziek met hele noten. Wel goed te beluisteren, maar het ging niet echt snel.
Aansluitend was een bezoekje aan de catedral weer mogelijk. De rondleidings-app van vorig jaar werkte nog steeds.
Dan nog maar wat kleins te eten halen en dan einde dag.
Morgen écht op pad! Lijkt me wel goed.

maandag 12 mei 2025 == Granada – Pinos Puente
via Maracena en Atarfe
afstand 21 km = totaal 21 km = 160 m omhoog en 270 m omlaag

Vanaf 08.30 uur kon ik in de hostal ontbijten, dus eigenlijk best wel laat. Mijn rugzak had ik gisteravond al een groot deel herpakt. Het ontbijt in de hostal dus maar overgeslagen. Onderweg, de stad uit, is vast nog wel een goede gelegenheid te vinden.
Het eerste stuk Granada uit via de Via de Colón was alsmaar rechtdoor. De stad kwam al tot leven. Onderweg, rond een uur of half negen, eerst maar wat ontbijt genuttigd en daarna kon ik echt goed op pad.

Was niet zo moeilijk. De route was over het algemeen goed aangegeven, alleen …. bij onoverzichtelijke plaatsen was er niet altijd een goede aanwijzing.
Organic maps is dan een uitstekende hulp en uitkomst. De route staat erop en is zeer nauwkeurig.
Vóór Maracena moest ik volgens de pijlen/ aanwijzingen onder een grotere weg door, maar de onderdoorgang was duidelijk en afdoende geblokkeerd. Een juist in de omgeving rijdende/ draaiende rijlesauto bood uitkomst. De rijinstructeur gaf de juiste omweg aan, hoe aan de andere kant van de autoweg te komen. Een behoorlijke omweg, maar wel met een onderdoorgang.

Daarom in Maracena best veel tijd besteed aan het weer terugvinden van de oorspronkelijke route. Niet alle gele pijlen waren overal beschikbaar, maar op enig moment kom je dan toch weer op de route.
Aan het einde van het plaatsje, bij een supermarkt van Mercadona, nog geprobeerd een kop koffie te scoren, maar dat was vergeefs; er was geen restaurant, of iets dergelijks in de winkel.

Dan maar verder door naar Atarfe via een fraai grind/ steenslag pad.
Goede zon, niet te warm en nu (ongeveer 12.00 uur) aan de koffie in Atarfe. Nog ca 1 ¾ - 2 uur naar Pinos Puente.
Ik was inderdaad rond 2 uur in Pinos Puente.
Ik verblijf momenteel in Hotel Montserrat; een wegrestaurant met slaapgelegenheid. Complete 1 persoonskamer. Ook wel weer eens plezierig na een paar dagen hostals in een grote stad. Toen ik aankwam eerst maar ingeschreven, mijn rugzak geparkeerd en daarna uitgebreid gegeten (middagmaal). Ik kan hier al om 6 uur in de ochtend eten, mag ook later.

Vervolgens uitgebreid gedoucht en daarna een uurtje op bed gelegen; volgens mij ook wel een tukje gedaan. Daarna nog wat inkopen voor morgen onderweg en zit nu (19.45 uur) aan een drankje.
Morgen naar Moclín, ca 15 km, maar in de laatste 4 km moet je wel 400 meter omhoog.
Pittig??? Ik zie wel.

dinsdag 13 mei 2025 == Pinos Puente - Moclín
via Olivares
afstand 18 km = totaal 39 km = 600 m omhoog en 210 m omlaag

Op papier niet te gek of te moeilijk traject, alleen het laatste stuk (km of 4) ca 400 meter omhoog, dus behoorlijk steil.
Het was een zeer fraaie tocht. Werd goed aangegeven. Echter, het was een nieuwe route die zeer goed werd aangegeven met nieuwe “mozárabe” stenen/ betonpalen. Deze route ging echter voornamelijk langs de carretera. De oorspronkelijke route liep noordelijker. Na wat zoekwerk, en hulp van organic maps, kwam ik op de oude camino.
Mooie omgeving, olijfgaarden zover het oog reikt en amandelbomen. Overigens zie ik op afstand het verschil tussen die twee niet goed, zeker als er nog geen (grote) vruchten aanhangen.

De eerste 14 km liep ik echt te genieten. Fraaie vergezichten, gigantisch (honderden meters lang) zonnepark. Hetgeen overigens wonderwel in het landschap paste.
In Olivares (na ca 12 km) de eerste rust. Bij het plaatselijk café zat een grote groep (georganiseerd) Amerikaanse fietsers. Op zich aardige mensen. Ze boden me een kop koffie aan en dat heb ik maar aangenomen. Ze vonden het wel bijzonder zo’n pelgrim met een rugzak. Ze kwamen uit het midden van de Verenigde Staten en hadden het niet zo op de huidige president. Maar niet verder op ingegaan. Toen de Amerikanen vertrokken eerst nog maar wat gegeten.

Binnen in het café bestelde ik nog wat en raakte vervolgens aan de praat met een paar lokale mannen die zich tegoed deden aan een stevige borrel. Ik vertelde hen dat ik verder ging lopen naar Moclín. Vol verbazing luisterden ze. “Ga je dat lopen?”. Ze sloegen een kruis en met een welgemeend “Madre de Díos” namen we afscheid van elkaar. Aardige mensen!

Het laatste stuk was prachtig. Mooie uitzichten en een redelijk goed begaanbaar pad. Het begin ging redelijk vlak en een beetje omhoog. Op zeker moment was het over met de pret en begon een extreem steil pad. Op een bepaald stuk moest ik toch wel om de 10 – 25 meter even stilstaan om de spieren even te ontspannen (en meteen maar een foto te nemen; goed excuus). Ik was blij dat ik eindelijk op mijn bestemming in Moclín was. Casi muerto.

In het dorpje was niets te doen. De bar was al gesloten en ging niet meer open. Alleen bij de “pensionistas” kon je een biertje krijgen en wat olijven. Na verkenning van het dorp bij de pensionistas nog wat gedronken met Hans.
In de herberg/ slaapplaats waren nog 3 andere pelgrim-achtigen. 1 Zwitser (Hans) die nauwelijks was te verstaan, 1 jongen (Robert) uit Guatemala en John, Engelssprekend uit Nieuw-Zeeland, een soort Globetrotter die om welke reden dan ook op de Mozárabe terecht was gekomen.

De supermarkt was een uurtje geopend van 18.30 uur, maar had niet veel keus meer in het assortiment of voorradig. Wat sap, water en wat koekjes ingeslagen voor nog slechtere tijden.
Ik probeer morgenvroeg te vertrekken. Halfweg is nog een mogelijkheid voor eten en drinken.
Moet kijken want het zou morgenmiddag gaan regenen.
Misschien (bij vroeg vertrek rond 07.00 uur) al vóór de regen in Alcalá la Real.