zaterdag 29-09-2007 = 08.15 - 18.00 uur
Muxia – Fisterra = via Frixe - Lires
ca 45 km = totaal 1117 km
's- Ochtends in de herberg was alles nog donker. Er zaten tijdschakelaars op de verlichting. Alleen in de doucheruimte was licht (met bewegingsmelder, dus aan/ uit).
Zo goed en zo kwaad de rugzak gepakt en in de keuken, bij het licht van de afzuigkap, ontbeten. Een stevige tocht, dus behoorlijk bunkeren.
Om ca 08.15 uur vertrokken. De lucht was volledig bewolkt en het was zeer, zeer grijs. Een teken??? In elk geval was het nog droog, maar zeer dreigend met een stevige, frisse zeewind. Het eerste stuk langs de weg ging voorspoedig; licht stijgend. Daarna een pad dat weer sterk omhoog liep. Bij een T-splitsing het eerste probleem en er zouden er nog vele volgen. De route is aangegeven van Fisterra naar Muxia, zodat het soms/ vaak moeilijk is de weg terug te bepalen. Ook zijn de aanwijzingen minimaal. Doordat het grijs en grauw was, kon ik me ook erg moeilijk oriënteren, want ik zag geen zon.
Halverwege het pad begon het te regenen. Nog niet erg hard, maar toch een stevige motregen. De poncho om en weer verder. Na een paar uur in Frixe, de eerste stop. Wat gedronken en weer verder langs de weg richting Lires. Kennelijk een afslag gemist, want ik bleef langs de weg lopen (1½ - 2 uur). Bij een bar, die er niet had moeten zijn, toch maar gevraagd of ik wel op de goede weg was. Nee dus. Nu was het geval dat de ene gast zei dat ik linksaf verder moest, terwijl een ander aangaf rechtsaf terug te moeten gaan. Dat laatste sprak me in het geheel niet aan, dus maar linksaf. Fout dus!! Na een tijd toch maar weer gevraagd, want ik kwam dorpen tegen, waarvan de naam niet op mijn kaartje stond. Ik zat inderdaad behoorlijk fout en moest een heel stuk terug, toch weer naar Lires. Na ca 2 uur was ik er. Wat gegeten en gedronken en toen weer op de goede weg verder.
Na 87 keer verkeerd gelopen te zijn (geen indicatie/ wegaanduiding meer), had ik plotseling de oceaan aan mijn linkerhand. Vreemd, dat wel, maar het pad boog op een gegeven moment naar links en leek het goed te gaan. Tot mijn vreugde zag in een eind voor me een paar mensen met rugzakken. Ik volgde ze via het pad dat over de rotsen, steeds smaller en steiler, omhoog ging. Op een gegeven moment, na een rotsblok, zag ik ze weer. Het bleken vissers te zijn, die hier hun hobby kwamen bedrijven.
Ik zat goed fout en moest een enorm stuk terug. Omhoog ging nog wel, maar omlaag langs de rotsen, over een glibberig spoor van ca ½ voetlengte breed, is weer wat anders. Paar keer uitgegleden en terechtgekomen in doornachtig, laag struikgewas. Na deze escapade (kostte toch wel weer ¾ uur) besloot ik de eerste de beste asfaltweg te volgen. Het duurde echter nog wel even voordat ik die vond. Overigens was de motregen al enige tijd geleden overgegaan van mot naar echte regen en windvlagen.
Al met al schatte ik dat ik nog wel een km of 15 moest naar Fisterra. Dat bleek achteraf meer te zijn over de weg.
Op een gegeven moment ontstaat er dan zo iets van je schoenen en sokken zijn nat, het regent onophoudelijk en de hoed waait van je hoofd, je moet alleen maar tempo houden en doorlopen.
Na nog een paar keer gevraagd te hebben (aangebeld bij een eenzaam huis) of ik op de goede weg was, kwam ik weer borden Fisterra tegen. Op sommige punten zag ik zelfs een jacobsschelp, maar die negeerde ik hardnekkig. Liever omgelopen, dan verkeerd gelopen!
Vrij lange, bochtige wegen, veel regen en wind, verstand op "0" en om ca 18.00 uur kwam ik in aan in de herberg in Fisterra waar voor mij nog een matras op de grond werd gelegd. Ik had geen zin meer om nog verder naar Cabo Fisterra te lopen (trouwens mijn shirt en mijn hemd zouden toch niet branden) want het regende nog. Vorig jaar ook gezien, dus die foto's heb ik nog. Een paar kaarten voor de jongens.
Kortom een loopdag om snel (of juist niet) te vergeten. Schoenen zijn nog wel erg doorweekt. Morgen maar verder zien. Bus gaat trouwens pas 9.45 (zondagsdienst) naar Santiago.