zondag 16-09-2007 = 07.45 - 14.30 uur
Villar de Mazarife – Astorga = via Hospital d'Órbigo - Santibáñes - San Justa de la Vega
ca 35 km = totaal 716 km

Gisteravond met nog een koppel Duitsers gegeten. Op zich wel aardig gezelschap, maar het overheerst wat. Je kunt beter met een gemengd gezelschap eten, want dan moet ieder zich aan een andere taal aanpassen. Greta had me in León de weg gewezen en is wel aardig; een beetje een type als Pi. In de herberg was het nog druk en luidruchtig tot laat. Ben zelf niet zo laat (22 uur) naar bed gegaan. Vanochtend na ontbijt om ca 07.45 uur met licht op pad gegaan. Het eerste stuk was asfalt, maar werd na enige tijd gravel/ steentjes/ zand en keien. Meer het type pelgrimspad dat ik ambieer. Naar Hospital was een stevige tippel (ca 14 km), maar was zeer de moeite waard. Mooie omgeving, nog koel.
In Hospital was een verhoging in het plaveisel, dat ik niet opmerkte. In één keer lag ik languit op mijn buik op straat, zonder dat ik er ook maar iets aan kon doen. De schade viel enorm mee; slechts een schaafwond aan mijn pink en een pijnlijke rechterschouder (midalgan). Kennelijk heeft mijn jacobsschelp me een beetje geholpen tegen meer ongemak of erger. Ben toen maar doorgelopen naar Villares de Órbigo en heb daar wat gegeten en gedronken. Daarna werd het landschap echt schitterend. Echt zo als de Camino moet zijn. Heuvelachtig, stenige paden en warm. De temperatuur liep op tot 35 - 40 °C en het was transpireren geblazen. Maar erg mooi.
Kwam nog langs een gedenkteken waar nog niet zo lang geleden een pelgrima was overleden op de camino; kon niet achterhalen waar ze vandaan kwam. Ook dat komt voor.

In San Justo de la Vega nog wat gedronken en bij vertrek (nog ca 3 - 4 km) naar Astorga trok de lucht samen, werd donker en weer dreigend. Wellicht zou het laatste stuk nog net droog blijven. In Astorga, zo'n 400 meter voor de herberg, begon het te regenen met enkele donderslagen. Niet echt harde regen, maar net genoeg. De eerste keer in Spanje dit jaar. Of de was echt droog wordt, zie ik morgen wel weer. Het is momenteel erg wisselvallig. Dan weer een bui, dan komt de zon er weer door. In elk geval ben ik droog binnen.
Er zijn wel erg veel Duitse pelgrims onderweg. Opvallend veel. Een Duitser (bekend van tv) heeft kennelijk een boek geschreven over zijn tocht over de camino naar Santiago en dat staat in Duitsland al enige tijd op de bestsellerslijst. Heeft zeker zo zijn invloed.
(Achteraf bleek dat het boek "Ik ben er even niet" van Ha(ns)Pe(ter) Kerkeling te zijn.
Een lezenswaardig boek; met name het stuk vanaf León zal pelgrims meer aanspreken; het traject ervoor is, wat mij betreft, wel érg populair geschreven).

maandag 17-09-2007 = 07.30 - 16.30 uur
Astorga - el Acebo = via El Ganso - Rabanal del Camino - Foncebadón - Manjarin
ca 38 km = totaal 754 km

Gisteravond in "el Apostel" gegeten. Ik ging alleen. De kastelein organiseerde een tafel voor me die oorspronkelijk voor 6 personen was gedekt. Tijdens het voorgerecht (heerlijke meloen met ham) kwam er een groepje van 6 pelgrims binnen. Ik bood aan weer van tafel te wisselen, zodat allen terecht konden. Werd zeer op prijs gesteld. Bij beëindigen van de maaltijd vroeg de kastelein me of ik nog een "grappa" of een "orujo" wilde. Ik heb voor de grappa gekozen. Een zeer lekker, zacht "levenswatertje". Hij had het op prijs gesteld, dat ik weer van plaats wilde wisselen. Eerlijk gezegd was de bediening en entourage ook erg vriendelijk en aangenaam.  Zeer zeker een goede apostel!!
Onverwacht zeer goed ontbeten in de herberg en vrij vroeg; vanaf 7 uur kon je ontbijten naar eigen keuze. Zeer uitgebreid (donativo).
Bijtijds vertrokken uit Astorga, want het zou een pittige en lange dag worden. Eerst wat omlaag, daarna glooiend omhoog. Prachtig heuvelachtig landschap, met stevige bergen op de achtergrond. Na Murias de Rechivaldo ging de weg omhoog. Vrij snel in el Ganso. Het was nog koel en goed te lopen; wel behoorlijk bewolkt. Bernard (Duitser) eerder ontmoet in Puente Villarente, was er al en stond op punt om weer verder te gaan. Na wat gedronken te hebben in el Ganso verder omhoog naar Rabanal del Camino. De lucht trok wel erg dreigend samen. Ca ¾ uur vóór Rabanal werd de dreiging omgezet in concrete actie. Een onweersbui barstte los en tegen de tijd dat ik in Rabanal was, waren mijn schoenen en sokken doorweekt. In de refugio Pilar onderdak gevonden. Mijn schoenen wat te drogen gelegd en wat gegeten. Droge sokken aangetrokken en na een uurtje weer op pad gegaan. Het was inmiddels droog geworden, maar het bleef dreigend.

Na Rabanal stevig omhoog richting Foncebadón en Cruz de Ferro. Prachtige wandeling, schitterend landschap (bergachtig) en via Foncebadón, nog steeds in verval, (nog wat gedronken/ wel nieuw restaurant, vnl. voor groepen (Duitsers) het zat er vol mee/ en hele bussen voor de deur) naar Cruz de Ferro (toch niet zo bijzonder).
Vervolgens dalen naar Manjarín, waar het weer begon te regenen, niet echt hard, maar toch, thee gedronken bij el luz del camino en een Tau-kruisje gekocht (voor wie??).
Na Manjarín weer omhoog om na Cerezales zeer stenig en pittig omlaag te gaan naar el Acebo.
Henry was er ook weer en tot mijn verrassing Kees ook. Die had ik niet meer verwacht zo snel.
Er was een wasmachine met droger en al mijn (was)goed van de afgelopen 2 dagen (nat) afgegeven voor verdere behandeling.
's-Avonds gegeten met Henry, Paolo (Braziliaan uit Bahia; vol met huiduitslag, opgelopen in Carrion) en Monique (Zweedse die ook Frans en Engels sprak); zeer geanimeerd.

dinsdag 18-09-2007 = 08.00 - 16.45 uur
el Acebo - Villafranca del Bierzo = via Molinaseca - Columbrianos - Cacabelos
ca 40 km = totaal 794 km

Deze keer was de bar wel open voor ontbijt. Een huisgemaakte sandwich met tonijn en eieren. Smakelijk, maar zeer voedzaam. Heerlijke sinasappelsap, wat thee en het lijf kon weer op pad.
Het eerste stuk ging geleidelijk omlaag langs de weg, maar na Riego de Ambros was het weer heftig naar beneden. (Lei)steenpad, geulen van regenval; zeer goed uitkijken waar je je voeten zette. Prachtig berglandschap. In de verte zag je Ponferrada al liggen (roken). Echt genieten. In Molinaseca wat gedronken en daar kwam ik Henry weer tegen in een bar en later meldde ook Kees zich weer. Ontkom er niet aan.
Vervolgens naar Ponferrada. Op één of andere manier had ik geen enkele herinnering (bijna niet) aan deze industriestad. Kennelijk systematisch uit het geheugen gewist. Ik vind het n.l. een zeer oninspirerende stad. Rommelig. Het is nog steeds een mijnstad; vroeger werd er goud gewonnen in de omgeving. Zeer lastig de weg te vinden en volgens mij ben ik er vorig jaar anders doorheen gelopen. Ik kwam in elk geval anders in Columbrianos aan.
Naar Cacabelos was het ook een vlak stuk; veel bebouwing, maar het liep wel snel. Ik had me voorgenomen dat, als ik voor 3 uur in Cacabelos zou zijn, ik zou doorlopen naar Villafranca del Bierzo. Ik was er 14.45 uur. Het was inmiddels weer behoorlijk warm. Wat gedronken en toen weer op weg voor het laatste deel van de dag.
Prachtig stuk. Je loopt de wijnvelden van de Bierzo weer in, heuvelachtig, wel pittig lopen, maar zeer fraai. Hier en daar een druifje genuttigd en een braampje geplukt. Het rook heerlijk naar venkel (zeer veel langs de weg). Vóór Villafranca drukte een autochtone wijnboer me nog een tros witte druiven in de hand. Zeer zoet en fris. Daarop loop je wel weer een km of wat verder.

Herberg in Villafranca (Ave Fenix) was wel aardig/ vrij druk. Je kon er 's-avonds gemeenschappelijk eten. Eerlijk gezegd was het wat matig. Een soort broodsoep met ui (zeer flauw en smakeloos) en wat eieren en salade met worstachtige stukken (choriso); ben ik niet zo dol op/ niet écht veel gegeten.
Was ook een Hollandse jongen die bonje had met de hospitalero. Was in november uit Amsterdam vertrokken, had wat rondgezworven en kennelijk een type dat problemen opriep. Had geen geld; wilde ook niet werken (in elk geval niet voor een baas, want die deugen niet. De herbergier wilde hem in elk geval niet toelaten; kende hem kennelijk ook reeds).
Hoe (en waar) hij verder wilde, wist hij ook niet. Zijn "transformatie" was niet goed gegaan, wat het ook betekende.

woensdag 19-09-2007 = 08.15 - 15.45 uur
Villafranca del Bierzo - la Faba = via Trabadelo - Vega de Valcarce
ca 25 km = totaal 819 km

Het ontbijt in de herberg was meer dan voldoende. Ondanks de drukte goed geslapen. 7 uur pas opgestaan, want ik zou na de laatste 2 dagen (78 km) een rustdag houden naar Ruitelán.
Hollandse vriend werd 's-ochtends de herberg uitgegooid; was toch binnen gekomen en had er geslapen en de herbergier vond dat niet echt leuk. Hij zou verder gaan, had nog een rugzakhoes achter gelaten in de herberg, maar mocht er niet meer in. Nog aangeboden te kijken, maar kon tussen de rommel niets vinden.
Weer gekozen voor de "Camino Duro". Zeer pittig, maar bijzonder fraai. Het eerste uur is het steil omhoog het dal uit, dan is er een wat vlakker stuk en vóór Trabadelo is het weer steil omlaag naar de weg. Na 2½ uur was ik in Trabadelo. Heb zeer uitgebreid koffie/ thee gedronken. Wat gebabbeld met enkele Duitse fietsers, die er ook pauzeerden en ben na 5 kwartier weer op pad gegaan.

Het stuk tussen Trabadelo en Ruitelán loopt eigenlijk grotendeels langs de weg door het dal. De Autovía loopt er dan nog slingerend overheen. Dit stuk is minder aangenaam. Na la Portela wordt het iets afwisselender.
In Vega nog een tijdje wat gedronken, want ik had tijd genoeg. Was net bezig mijn spullen bijeen te pakken voor vertrek toen, tot mijn grote verrassing, Kees weer verscheen. Hij vond het wel genoeg voor vandaag en zou in Ruitelán overnachten.
Eerlijk gezegd bedacht ik me ter plekke dat die extra 5 km, klimmend, naar la Faba ook niet zo'n probleem vormde. Dus toen maar doorgelopen naar la Faba. Het was inmiddels weer behoorlijk warm geworden en de klim "pittig". 300 meter behoorlijk steil omhoog, maar wel weer erg mooi. Het "vervelende" was dat ik wist wat er zou komen, en wel een km vóór la Faba omlaag het dal in en dan ca 150-200 meter in één keer recht omhoog. Als je dan boven bent, ben je ook meteen in la Faba. Echt het laatste loodje. Maar de herberg is goed en vriendelijk. Veel Duits, want het is een Duitse herberg. In elk geval ben ik alweer halverwege de berg naar Cebreiro.