woensdag 26-09-2007 = 07.15 - 12.45 uur
Santiago de Compostela – Negreira = via Augapesada
ca 25 km = totaal 1004 km

Vroeg op pad, want het was nog een stukje naar de binnenstad en ik moest nog ontbijten. Het was nog donker, maar ik ken de weg inmiddels. De stad komt dan zo'n beetje op gang. Niet veel verkeer, maar wel veel mensen te voet (naar hun werk??). De bars en restaurants openen om de eerste ontbijters/ koffiedrinkers te ontvangen. Rond de catedral was het nog erg stil. Over 1 - 2 uur zullen de eerste pelgrims (van de stroom van deze dag) zich weer aandienen. Net na de Parador los dos Reijos Catholicos een barretje gevonden die een uitstekend ontbijt verzorgde. Toast, boter, jam, thee, sinasappelsap (vers geperst), wat je maar wilde. Aldus verkwikt op weg om ca 8.15 uur; de stad uit naar het einde van de wereld.
Het was goed weer, nog wat fris, maar de stad uit ging omlaag. Buiten de stad ligt nog wel een bergruggetje en daar moet je wel weer overheen, maar dat is pas later.
Het pad liet zich gemakkelijk belopen. Breed, zand/ steen, zo nu en dan een stukje asfalt en pittig omhoog en omlaag. In deze omgeving, de laatste dagen al, groeien veel eucalyptusbomen. Ruikt heerlijk als je 's-morgens door zo'n bos loopt en alles is nog nat van de dauw. Na ca 2 - 2½ uur de eerste (en laatste) rust in Augapesada.
Het terras bij de bar werd bedekt met struiken. Eerst dacht ik dat het druiven waren, maar toen ik beter keek, zag ik de kiwi's hangen. Leuk gezicht.

Tijdens m'n ontbijt had ik nog een sms'je ontvangen van Coert en Marianne. Leuk. Ze waren er vroeg bij en wisten kennelijk al dat ik in Santiago was aangekomen. De informatie gaat snel in de andere wereld.
Na Augapesada miste ik nog ergens een pijl en ging dus de verkeerde kant op, maar na een paar (8) honderd meter kreeg ik toch wat argwaan. Gevraagd en maar weer terug. Inderdaad was de pijl niet erg duidelijk, maar toch! Voortaan beter opletten, want op dit traject lopen duidelijk minder pelgrims en anderen hadden hem ook in de gaten.
Verder naar Negreira was het weer omhoog en omlaag, maar het liep niet zo moeilijk. Wel weer warm aan het worden met wat wind.
Vergeleken met vorige weken een verademing qua aantallen pelgrims. Ik ben er onderweg vanochtend een stuk of 10 tegen/ achterop gekomen. Scheelt wel een factor 10. Ze gaan wel allemaal naar Negreira/ Olveiroa, dus goed dat ik niet te laat aankom; kan ik nog een plaatsje zoeken in de herberg.
Bij aankomst eerst maar gedoucht, kleren gewassen (de zon scheen nog en het woei behoorlijk) en toen het stadje terug in om wat te eten (de herberg ligt iets voorbij het plaatsje) en om eten in te slaan voor morgen (ochtend). Zie wel wat ik vanavond eet; misschien houd ik wel een broodmaaltijd, die is er de laatste weken behoorlijk bij ingeschoten.
Morgen een langere etappe (33 km) naar Olveiroa.

donderdag 27-09-2007 = 08.00 - 15.15 uur
Negreira – Olveiroa = via Peña - Vilaserio - Maronos/ Sta Maria
ca 33 km = totaal 1037 km

Het was inderdaad behoorlijk vol in de herberg. Boven zijn 2 kamers met 2 x 4 bedden en beneden nog een kamer met bedden. In de loop van de avond waren er nog wel een aantal pelgrims bij gekomen en beneden lagen nog een zeer groot aantal mensen op matrassen te slapen. 's-Avonds in de herberg nog een broodmaaltijd met (soep/ fruit/ yoghurt/ sap) genuttigd.
Toen ik vertrok was ik de laatste van de bovenkamers; de rest was ca 7 uur al vertrokken. Toen ik wegging was het nog schemerig en de zon begon net op te komen. Er stond een frisse wind en dat zou de gehele dag zo blijven. De eerste rust in Peña na ca 1½ uur. Onderweg is niet zo veel te krijgen, dus elke bar moet worden aangedaan.
In de ochtend werd het niet echt warm; wel goed om te lopen, maar behoorlijk fris. Doordat de dorpjes veelal geen naambord hebben, kun je je moeilijk oriënteren hoe ver je bent.
De stukken ertussen geven (via de jacobsborden met afstand naar Muxia/ Fisterra) wel enige info over de afstand, maar toch. Ik kwam niet echt goed in mijn ritme. Het liep vandaag wat onbestemd/ onrustig. Kwam waarschijnlijk ook door de wind, die in de loop van de ochtend nog in sterkte toenam en bij vlagen zeer, zeer koel/ fris was.
Na de lunch, het laatste stuk naar Olveiroa (ca 12 km) ging het wat beter. Iets na drieën in Olveiroa. Er waren reeds een aantal pelgrims (vroege starters) in de wachtstand, want de herberg opende pas om 15.30 uur. Er was echter plaats voor iedereen. Verschillende bijgebouwen/ schuren bleken ook bedden te hebben.

De gehele dag liep je overigens wel door boerenstreek, dat wil zeggen constant koeienstront en ~lucht onderweg, waar je ook loopt. Momenteel is men hier de maïs aan het binnenhalen. Het meeste wordt gebruikt (gehakseld) als veevoeder. Tot 's-avonds na donker was iedereen (mannen/ vrouwen/ kinderen) nog druk in de weer.
Bij de plaatselijke bar ontmoette ik nog 2 NL vrouwen. Henriet uit Breda (slachtofferhulp/ parttime vut) en Maria uit Middelburg (maatschappelijk werk/ vakantie/ vorig jaar sabbattical en toen het hele stuk uit NL gelopen. Alleen het laatste stuk okt/ nov was moeilijk vanwege de overstromingen toen; loopt daarom nogmaals het stuk vanaf León).
Samen wat gedronken en daarna gegeten. Moesten er wel erg lang op wachten (1½ uur) want de organisatie in de keuken liet te wensen, maar men was erg vriendelijk en dat vergoedde veel. Laat in de middag was de wind wat gaan liggen en kwam de zon goed door; dus een aangename dagafsluiting.

vrijdag 28-09-2007 = 08.30 - 17.00 uur
Olveiroa – Muxia = via Dumbria - Sedanda - San Roque
ca 35 km = totaal 1072 km

"En de zilte lucht van de oceaan, ruisend op de achtergrond en waarvan de golven op de rotskust uiteenspatten in een baaierd van schuim, vermengde zich met eucalyptus en de harsige geur van dennenbomen"

Vanochtend na ontbijt (dit keer wel open) om ca 8.30 uur op pad. Het was vrij fris, helder, maar de zon was nog niet echt op. Net na Olveiroa kwam de zon achter de bergen vandaan omhoog. Een schitterend gezicht. Het was weer een prachtige tocht; voornamelijk bospad, heuvelland, licht glooiend. Vlak na Olveiroa liep ik nog een Engels meisje achterop; iets verderop nog een paar en dat waren eigenlijk alle pelgrims die ik onderweg ben tegengekomen vandaag. Net vóór Sedanda nog een paar (3) NL fietsers die terug gingen, maar dat waren ze wel tot aan Muxia.
De eerste stop was Dumbria. Een vrij uitgerekt plaatsje met eigenlijk niets. Aan het begin was een barretje, waar ik wat heb gedronken en eigenlijk maar goed, want verder heb ik er niets gezien.
Behalve een paar stukken over een asfalt weggetje ging de weg door bos en veld. Duidelijk was dat heel weinig pelgrims deze route naar Muxia nemen, want het pad was over het algemeen dichtgegroeid. Eigenlijk de gehele dag alleen gelopen. In Sedanda tijd voor de lunch. Toen ik wegging, kwamen ook net die 2 andere pelgrims aan die ik 's-morgens al had gezien. Vervolgens nog een stuk verkeerd gelopen, doordat ik weer een aanduiding niet had gezien (hopelijk de laatste keer).
Ofschoon je niet goed weet hoever je nog van de oceaan afbent, heb je op een of andere manier toch het gevoel dat je in de buurt van het water bent. Of het de lucht is, of de geur, ik weet het niet, maar je voelt het wel.
En dan op zeker moment, "euforie" is wellicht een groot woord, maar toch een gevoel van opwinding. Je ziet voor het eerst de oceaan voor je. "Ghoehoei .........." en nog enkele keren slaakte ik deze kreet. Werkelijk een prachtig gezicht de oceaan door de bomen te zien en reeds vrij dichtbij.

Een paar km voor Muxia in een dennenbos, met de rug tegen een boom een laatste rustmoment. Ik zat net toen ik een sms'je van Frans en Marjolein ontving. Meteen beantwoord. Het was een schitterende plek.
Naar Muxia was nog ca 3-4 km, maar dalend, dus zeer relaxed lopend. De kust heeft een groot aantal inhammen of uitstekende landtongen, zodat je eigenlijk met een boog Muxia binnenloopt. Van oorsprong een vissersdorp met een kerk, Nuestra Señora Virxen de Barca, op de punt, met rotsen ervoor, waar de golven op uiteen spatten. Op zich een mooie kerk van binnen, maar ik kon slechts door traliewerk naar binnen kijken, want hij was gesloten.
Ook op de punt bij Muxia "0,00 km". Dus weer terug, maar minder ingrijpend dan bij Fisterra. Hier kun je nog met een boog via de andere zijde van de landtong terug.
Morgen Muxia - Fisterra, een pad vrijwel geheel (31 km) langs de oceaan (zo te zien op een kaartje).
Ik stel me er veel van voor.

zaterdag 29-09-2007 = 08.15 - 18.00 uur
Muxia – Fisterra = via Frixe - Lires
ca 45 km = totaal 1117 km

's- Ochtends in de herberg was alles nog donker. Er zaten tijdschakelaars op de verlichting. Alleen in de doucheruimte was licht (met bewegingsmelder, dus aan/ uit).
Zo goed en zo kwaad de rugzak gepakt en in de keuken, bij het licht van de afzuigkap, ontbeten. Een stevige tocht, dus behoorlijk bunkeren.
Om ca 08.15 uur vertrokken. De lucht was volledig bewolkt en het was zeer, zeer grijs. Een teken??? In elk geval was het nog droog, maar zeer dreigend met een stevige, frisse zeewind. Het eerste stuk langs de weg ging voorspoedig; licht stijgend. Daarna een pad dat weer sterk omhoog liep. Bij een T-splitsing het eerste probleem en er zouden er nog vele volgen. De route is aangegeven van Fisterra naar Muxia, zodat het soms/ vaak moeilijk is de weg terug te bepalen. Ook zijn de aanwijzingen minimaal. Doordat het grijs en grauw was, kon ik me ook erg moeilijk oriënteren, want ik zag geen zon.
Halverwege het pad begon het te regenen. Nog niet erg hard, maar toch een stevige motregen. De poncho om en weer verder. Na een paar uur in Frixe, de eerste stop. Wat gedronken en weer verder langs de weg richting Lires. Kennelijk een afslag gemist, want ik bleef langs de weg lopen (1½ - 2 uur). Bij een bar, die er niet had moeten zijn, toch maar gevraagd of ik wel op de goede weg was. Nee dus. Nu was het geval dat de ene gast zei dat ik linksaf verder moest, terwijl een ander aangaf rechtsaf terug te moeten gaan. Dat laatste sprak me in het geheel niet aan, dus maar linksaf. Fout dus!! Na een tijd toch maar weer gevraagd, want ik kwam dorpen tegen, waarvan de naam niet op mijn kaartje stond. Ik zat inderdaad behoorlijk fout en moest een heel stuk terug, toch weer naar Lires. Na ca 2 uur was ik er. Wat gegeten en gedronken en toen weer op de goede weg verder.

Na 87 keer verkeerd gelopen te zijn (geen indicatie/ wegaanduiding meer), had ik plotseling de oceaan aan mijn linkerhand. Vreemd, dat wel, maar het pad boog op een gegeven moment naar links en leek het goed te gaan. Tot mijn vreugde zag in een eind voor me een paar mensen met rugzakken. Ik volgde ze via het pad dat over de rotsen, steeds smaller en steiler, omhoog ging. Op een gegeven moment, na een rotsblok, zag ik ze weer. Het bleken vissers te zijn, die hier hun hobby kwamen bedrijven.
Ik zat goed fout en moest een enorm stuk terug. Omhoog ging nog wel, maar omlaag langs de rotsen, over een glibberig spoor van ca ½ voetlengte breed, is weer wat anders. Paar keer uitgegleden en terechtgekomen in doornachtig, laag struikgewas. Na deze escapade (kostte toch wel weer ¾ uur) besloot ik de eerste de beste asfaltweg te volgen. Het duurde echter nog wel even voordat ik die vond. Overigens was de motregen al enige tijd geleden overgegaan van mot naar echte regen en windvlagen.
Al met al schatte ik dat ik nog wel een km of 15 moest naar Fisterra. Dat bleek achteraf meer te zijn over de weg.
Op een gegeven moment ontstaat er dan zo iets van je schoenen en sokken zijn nat, het regent onophoudelijk en de hoed waait van je hoofd, je moet alleen maar tempo houden en doorlopen.
Na nog een paar keer gevraagd te hebben (aangebeld bij een eenzaam huis) of ik op de goede weg was, kwam ik weer borden Fisterra tegen. Op sommige punten zag ik zelfs een jacobsschelp, maar die negeerde ik hardnekkig. Liever omgelopen, dan verkeerd gelopen!
Vrij lange, bochtige wegen, veel regen en wind, verstand op "0" en om ca 18.00 uur kwam ik in aan in de herberg in Fisterra waar voor mij nog een matras op de grond werd gelegd. Ik had geen zin meer om nog verder naar Cabo Fisterra te lopen (trouwens mijn shirt en mijn hemd zouden toch niet branden) want het regende nog. Vorig jaar ook gezien, dus die foto's heb ik nog. Een paar kaarten voor de jongens.
Kortom een loopdag om snel (of juist niet) te vergeten. Schoenen zijn nog wel erg doorweekt. Morgen maar verder zien. Bus gaat trouwens pas 9.45 (zondagsdienst) naar Santiago.