zondag 30 juni 2019, Ponte Ulla – Santiago de Compostela
via Bandeira - Dornelas
25 km – totaal 897 km

Het was zondag, hetgeen wilde zeggen dat de Albergue O Cruzeiro in Ponte Ulla pas om 10.00 uur de deuren opende. Dát wilde weer zeggen dat er geen vroeg ontbijt met koffie en zo stond te wachten.
Bij de Dia% (supermarkt), schuin tegenover de albergue in de diepte, de avond tevoren al wat ingeslagen voor ontbijt en de rest van de dag. Want ook voor onderweg gold dat de eerste bar pas na een uur of 3 werd verwacht (Sergude/ Susana).
Ik had dus de tijd aan mezelf en vertrok, na eigen ontbijtje van kaak/ sap/ magdalena’s/ yoghurt, om een uur of zeven.
Ik wist dat, om Ponte Ulla uit te komen, er een stevige klim van een km of 4-5 naar Outeiro was. Hij was toch weer steiler dan in de herinnering en het duurde naar gevoel ook behoorlijk lang. Bovendien en dat droeg aan dat gevoel ook wel bij, was het grijs, bedekt, fris en een beetje vochtig.
Kortom de beker was nog niet geheel leeg.
Bij de herberg in Outeiro/ Vedra even gepauzeerd en gezeten. De herberg was dicht en verlaten. Ik wist dat er binnen een soort keuken is met een koffiemachine en een automaat met frisdrank en andere etenswaar. Ik zag de automaten staan, maar die prijs had ik dus niet. Maar weer verder. Nog een stukje omhoog, dan weer wat dalen en soms met kleine vernijnige heuveltjes op en neer. Op zich een zeer fraaie weg om te lopen, maar het iets zonniger gemogen.
Na een uurtje had ik het weer. O ja, zo gaat het verder. Ik herkende de bar Rosende in Sergude/ Susana. Een klein stukje vóór de afslag van de Camino de Santiago, langs een grotere (N-525) weg. Er was een hele fraaie herberg (Reina Lupa) bij gebouwd en Marisa (eigenaresse) liet me het interieur met trots zien. Was inderdaad nieuw/ schoon/ ruim/ met alle gemakken en voorzieningen. In de bar/ restaurant kun je eten, drinken en beschouwen als een soort huiskamer. Wel een mooi punt, zo’n 10 km vóór Santiago.

Laatste stukje naar Santiago is min of meer bekend terrein. In Piñeiro de volgende rust bij O Cruzeiros. We/ ik was hier ook al eerder geweest (mooi rustpunt). Ze haddden inmiddels een overdekt terras. Binnen stond de tv aan met de TT van Assen/ GP-NL. Mensen met paraplu’s/ parasols tegen de zon en de warmte. Ik zag het graag, want bij ons in Piñeiro leek het alsof het elk moment kon gaan regenen, zo dreigend zag het er uit.
Het laatste stukje naar Santiago was min of meer bekend. Toch nog wel ergens een pijl gemist voordat ik Santiago inliep, maar het kwam toch behoorlijk goed. Nog steeds op z’n tijd stevig op en neer, maar het einde nadert. Bijna vakantie. Je komt Santiago de Compostela binnen via de Río Sar en het Plaza de Galicia en dan is het bekend terrein. Net of de lucht ook wat open trekt en het wat lichter wordt. Maar dat is illusie.
Stad door, op het praza do Obradoiro einde lopen voor voorlopig. Ik ben er! Vakantie!

In Santiago de Compostela was het niet erg druk. Wel pelgrims, maar toch wat magertjes.
Eerst maar wat gedronken en mezelf met een pijpje beloond op het Praza de Fonseca. Daarna op zoek naar een slaapplaats. Op het plein had ik wat info in de hand gestopt gekregen van hostals dichtbij de catedral. Ik had wel een hostal gereserveerd, maar die sloot achteraf om 22.00 uur de deuren en daar zat ik nu niet echt op te wachten. Heb maar afgebeld toen ik mijn nieuwe adres had gevonden in de Rúa do Vilar.
Wat me opviel, was dat het in het geheel niet druk was. Er waren weinig pelgrims te zien en veel (winkeltjes, etc.) was er gesloten. Het was behoorlijk fris/ koud, geheel bewolkt en soms wat miezerig. Kortom een troosteloos geheel.
Bij het postkantoor zag ik Roman nog. Hij was bezig in te pakken om naar huis te gaan; niets meer te beleven. Morgen om een uur of 10.00 zou hij er weer zijn en konden we verder praten. Niets veranderd. Hij maakt wel iets meer tekeningen (op zijn manier) van Santiago.
Manolo’s was gesloten, dus maar ergens anders gegeten. Evenmin veel volk. De tuna’s waren er ook al niet deze avond. Wel een Italiaanse tenor in het poortje. Schitterende klank. Ook was er een zwarte man in het poortje (was hij ook pelgrim?) met zo mogelijk nog meer volume in zijn stem. Klonk zeer goed.
Daarna om ca 22.30 uur maar einde dag.

 

maandag 01 juli 2019, dagje Santiago de Compostela
0 km – totaal 897 km

Dineke zou om een uur of 8 vertrekken vanaf Monte de Gozo. Ze zou dus niet vóór 9 uur binnen komen lopen. Ik had derhalve wat tijd om op m’n gemak op te staan, te wassen, te scheren en daarna een ontbijtje bij Arias Nuñes (Rúa do Vilar). Arias Nuñes is de plek waar ik de meeste keren als ik in Santiago was, heb ontbeten. Net voor ik vertrok een what’s app berichtje. Dineke haar mede loopsters waren net opgestaan en het zou wel 10.00 – 10.30 uur worden. Ok, uitgebreider ontbijt.
Toen ik iets voor 10 uur op het plein kwam, was Dineke ook net aangelopen.
Begroeting en daarna koffie op de Praza de Raxoi. Wat foto’s om te laten zien dat ze er echt was.
Ze had een zware tocht gehad en veel moeite met haar gestel. Ze liep makkelijker met rugzak, dan zonder.

Na wat bijgepraat, ging Dineke naar Pinario en ik op zoek naar Roman. Hij zou weer bij het postkantoor staan. Toen ik er kwam, was hij er (nog) niet. Kom later nog wel terug.
Dan naar de catedral. Troosteloos van binnen . Bouwplastic en steigers. Alle banken verdwenen en bijna alles afgedekt. Alleen de crypte was bereikbaar en de plek om Jacobus te omarmen. Erg deprimerend. Ik neem aan dat in 2021 alles in volle glorie zal zijn gerestaureerd. Buitenkant aan zijde van Praza Praterías/ Praza Quintana staat nu ook in de steigers.
’s-Middags nog even naar de huiskamer. Er kwam ook een Zuid-Afrikaanse (Ilse) binnen. Ik liet haar Amanda Strijdom horen, waarbij ze spontaan in tranen ging. Zij speelde het veel op het orgel in de kerk in haar woonplaats. Zij vond echter dat “boarding” moet zijn “Father’s”.
’s-Avonds wilde ik net weggaan van het plein (22.00 uur) toen de eerste “Tuna”- muzikanten aankwamen.
Plezierige wederzijds herkenning. Nog een tijdje geluisterd. Dineke kwam ook nog even langs met een medeloopster. Toch nog een goede afsluiting van de tocht.

 

dinsdag 02 juli 2019, Santiago de Compostela - Pamplona
0 km – totaal 897 km

Om ca half negen in de trein en geïnstalleerd voor een dagje reizen. De trein ging richting Ourense en kwam voor een groot deel door het gebied van de Camino de Invierno waar ik eerder door was gelopen.
Monforte de Lemos, Quiroga, Rúa-Barco de Valdeorras. Het landschap door het dal van de Río Sil met de leisteen zagerijen. De rivier, de weg, de spoorlijn en een paar 100 meter hoger de camino route.
Tot aan Ourense en verder was het grijs en bedekt. Daarna klaarde het op en werd de lucht blauwer. Bij Vitória-Gasteiz een gebergte aan de linkerzijde. Zeer bijzonder gezicht. De lucht werd behoorlijk donker en grijs en de wind stak op. Je zag de wolken echt over de bergen de dalen in rollen.
Daarna verder op weg naar Pamplona klaarde de lucht weer op en werd het blauw. In Pamplona zon en warm.
Tijdens de treinreis had ik nog whatsapp contact met Villar, maar ze had werk vandaag en zou morgen de stad uit zijn naar haar moeder. Kortom, geen tijd voor mij. Ik gaf het maar op, want ik had niet zo veel zin meer om aan een dood paard te trekken.
De herberg bij de catedral, waar ik had gereserveerd, was vol. Ik had vóór 2 uur moeten bevestigen dat ik kwam. Ik kwam zo rond 18.00 uur aan. Excuses, wel erg vriendelijk en behulpzaam. Ze belden naar een pensión in de buurt van het Plaza de Castillo, waar ik terecht kon. Ik kon morgen wel terug komen naar de herberg. Die ging rond 11.00 uur weer open.

Eerst maar naar het pension om mijn rugzak te parkeren en daarna wat drinken en wellicht al eten. Ik kwam terecht op een pleintje in de schaduw voor het gemeentehuis. Er was een demonstratie aan de gang met vlaggen, leuzen, spandoeken en zo meer. Toen bedacht ik me, als ik ergens kans heb om Villar te ontmoeten, dan is het wel hier. Demonstratie, nieuws, foto’s. Ik zag haar overigens niet. Na wat gedronken te hebben, liep ik nog een rondje door het centrum van de stad. Een verademing met Santiago. Licht, zonnig, vrolijk, veel mensen op de been en op de terrassen. Alles was reeds in voorbereiding op San Fermín.
Na een rondje door het centrum, weer terug op hetzelfde plein. Een nieuwe demonstratie tegen geweld tegen vrouwen en voor vluchtelingen “die niet illegaal zijn”.
Op zeker moment, bij een paar andere fotografen, zag ik Villa in haar habitat. Grote verrassing in een grote stad, maar de kans was hier ook het grootst. Tussen 21 en 23 uur had ze tijd, daarna moest ze nog wat foto’s maken van verschillende werkzaamheden ter voorbereiding op San Fermín. Na begroeting bracht ze me naar een bar/ restaurant en zou om 9 uur terugkomen. Heb wat gegeten en terug naar m’n pension voor mijn jack en mijn broekspijpen. Het werd n.l. een beetje fris en het kon wel wat langer gaan duren.
Toen ze terugkwam wat gedronken/ tapas gegeten en herinneringen opgehaald. Ze ging morgen al vroeg naar haar moeder, maar gaf me nog wel wat tips voor morgen om te bekijken in de stad. Toch wel weer bijzonder om elkaar zo te ontmoeten en een stille camino af te sluiten. Toeval of Jacobus? En de toegift moet overmorgen nog komen!
Om een uur of 11 gingen we weer terug naar het plein voor het gemeentehuis. Daar werd n.l. de bestrating met één of andere rubber substantie (anti-slip) bewerkt, zodat de rennende stieren (en de rennende mannen) niet zouden uitglijden. Het duurde even voordat alle betrokkenen zich verzameld hadden en het werk kon beginnen.
Toen ik terug kwam in mijn pension de terugreis (vroege vlucht) geboekt van Madrid naar Amsterdam a.s. zondag. Nu nog zien om zaterdag in Madrid te komen.
Voor morgen staan er nog een paar dingen op het programma. De weersverwachting lijkt in lek geval mee te werken.

 

woensdag 03 juli 2019, Pamplona
0 km – totaal 897 km

Op het gemak opgestaan. Gisteravond was het toch later geworden dan verwacht en wat emotioneler. Ik ben nooit zo van het afscheid nemen en heb er altijd wat moeite mee.
Ik kon om een uur of 11 terecht in de herberg bij de catedral. Op zich was de plaats van mijn pension uiterst gunstig in het centrum en niets mis mee, maar er waren niet veel/ geen gelijkgestemden. In de hostal wel meer en die ligt eigenlijk ook in het centrum (300 meter van het gemeentehuis).
Vlakbij het gemeentehuis in een barretje wat ontbeten. En inderdaad. De bewerkte straatoppervlakken waren stroef van de rubber substantie; het werkt dus wel.
Daarna richting catedral/ albergue. Ik was er vóór 11 uur en de herberg was nog niet geopend. Eerst maar koffie geprobeerd op een terras tegenover de herberg en de catedral.
En dan opeens vallen er wat druppels uit de hemel. Zeer onverwacht een voorbijtrekkende wolk. Was ook vrij snel weer over. Reisverhaal en foto’s wat bijgewerkt en daarna de rugzak geparkeerd in de herberg. De meeste mensen zijn vertrokken, maar er zijn een paar blijvers.
Daarna eerst maar naar het busstation. Een kaartje voor morgen met de bus naar St Jean Pied de Port is het meest interessant. Naar het busstation was ongeveer een ½ uurtje lopen van de herberg door de stad. Het was weer zonnig geworden en er waren veel mensen op straat. Het busstation was behoorlijk druk en het kostte me dan ook enige tijd om een buskaart naar St Jean te krijgen. Retour kaartje moest in de bus in St Jean worden gekocht.

Daarna terug het centrum in naar het plaza del Castillo voor een uitgebreide lunch. Vervolgens naar de plaats waar de stieren voor San Fermín zijn verzameld. Toen ik er aankwam, hoorde ik ze wel maar kon ze niet zien of er bij komen. Later op de middag zouden de stallen zijn geopend voor bezichtiging. 

Eerst dus maar naar het treinstation om de reis voor zaterdag naar Madrid te reserveren. In eerste instantie wat moeilijk om voor Cath met haar tarjeta dorada (kopie) een kaartje te kopen. Na wat aandrang en uitleg lukte het toch wel, zodat de terugreis geregeld was.
Daarna weer terug de stad in via de Río Arga. Het was inmiddels weer behoorlijk warm geworden maar op weg van het treinstation naar de herberg kom je langs het park/ verzamelplaats van de stieren. Er hoefde dus niet te worden omgelopen. Via een loketje en een kleine bijdrage kan je het complex bezoeken/ bezichtigen. Een 15-tal stallen/ corals waar, van verschillende fincas/ eigenaren, een aantal (ik schat zo’n 40 – 50) stieren zich in de zon/ schaduw (wat ze maar wilden) bevonden. De stieren hadden ook hier, zo te zien, nog een goed bestaan. Over een paar dagen mogen ze aan de bak door de straten van Pamplona.

In de avond weer terug op het plein voor het gemeentehuis voor een drankje en een maaltijd, maar eerst nog wat inkopen gedaan. Je bent tenslotte in Pamplona, net voor de San Fermín feesten. Dus een T-shirt met stierafbeelding en een Pamplona-rode sjerp.
Vervolgens in de buurt slenterend op weg naar maaltijd ook nog de San Saturnino kerk bezichtigd. Mooie kerk, midden in het centrum van Pamplona.
In een restaurantje op het plein wilde ik eten. Binnen zat een soort ukelele groepje voor hun wekelijkse repetitie avond. Vond ik wel charmant.
De bestelde gazpacho smaakte echt uitstekend en “verrukkeluk”. Het ukelele groepje speelde zelfs op (mijn) verzoek, maar mijn keuze was niet geheel hun muziek style.
Wat erna als maaltijd kwam, was echter zodanig minder qua bediening en smaak (vettig/ benig), dat ik het niet verder wilde consumeren. De eigenaar/ chef vond het erg vervelend en probeerde me nieuw eten te bedienen. Het had alles bij elkaar echter al zo lang geduurd, dat ik geen zin meer had. Hij gaf me nog wel wat korting. Elders dan nog maar een” tapatje”.
Daarmee was de dag wel weer ten einde.