vrijdag 05 juli 2019, Saint Jean Pied de Port
0 km – totaal 897 km

Cath had al eerder voor 2 nachten gereserveerd in de herberg Beilari. Beilari is de voormalige “l’Esprít du Chemin” van Huberta en Arno. Cath was eerder in Beilari geweest en ik had in de l’Esprít geherbergiert. Die herinnering had ik dus nog.
Kort gezegd: het gebouw is er nog, maar de sfeer is anders. Joseph is een aardige kerel en zijn zoon Matthieu een verdienstelijke koker. Het gedoe rondom de ontvangst, de gezamenlijke maaltijd en het verblijf doet wat geforceerd aan. Waar eerder Huberta en Arno, samen met de veertien-daagse vrijwilligers, de herberg “deden”, wordt nu de schoonmaak uitbesteed, Matthieu kookt en Joseph is de “manager”.
Wat mij betreft is het wat kunstmatig/ plasticachtig. Ik zal er waarschijnlijk niet meer overnachten.
Na ontbijt (om 8 uur zijn de laatste pelgrims al lang vertrokken en is de herberg leeg), maakten we ons op voor een dagje Saint Jean Pied de Port. Overdag is de herberg gesloten (tot 14.30 uur) maar we hadden de sleutelcode om eventueel binnen te komen.
Dus eerst maar koffie op een terras met zicht op de rivier. Het was al zonnig, dus goed toeven. Daarna de eerste souvenir- en shopronde.

Bezoekje aan de kerk (l’église notre dame du bout du pont) voor de ramen en een kaarsje en daarna lunch. Eerlijk gezegd is St Jean maar een klein dorpje. In de middag als de pelgrims al zijn aangekomen, óf uit Ostabat, óf met de trein uit Biarritz, dan is het behoorlijk druk en gezellig. In de ochtend is er minder drukte en vertier.
Geprobeerd om een slaapplaats te regelen voor zaterdag op zondag in Madrid. De eerste 5 pogingen lukten niet. Alles was gevuld rondom het centrum (Plaza Mayor/ Puerto del Sol).
Eindelijk lukte het om een pension te vinden dat kennelijk nog plaats had voor één nacht en waar ik kon reserveren op de Calle Mayor, kort bij het centrum. Ik hoefde zelfs morgen niet te bevestigen dat we kwamen. Geruststelling.
Daarna weer terug naar de herberg. De eerste nieuwe gasten waren reeds aangekomen. Met enkele pelgrimsgesprekken met de gasten gaat de tijd snel en verzeil je al weer rap in de dagelijkse herbergroutine van de gezamenlijke avondmaaltijd.
Morgen weer vertrek richting huis.

zaterdag 06 juli 2019, Saint Jean Pied de Port - Madrid
0 km – totaal 897 km

Vanmorgen dezelfde ochtendroutine als gisteren. Dat wil zeggen ontbijt in de herberg. Gedag zeggen van een paar pelgrims die ook niet te vroeg op weg gaan.
Spullen ingepakt, rugzak gestald en dan nog een ochtend doorbrengen in het dorp.
Eerst maar weer koffie aan de rivier.
Toen we aan de tweede ronde toe waren, zag Cath Dave voorbij trekken. Volstrekt onverwacht. Zij was hem eerder tegengekomen en had niet verwacht hem nog terug te zien. Bij het opstaan ’s-morgens in een gîte onderweg was hij duizelig geweest. Cath had zich met Beatrice wat om hem bekommerd. Eventueel last van een zonnesteek en hij was naar een ziekenhuis gebracht. Achteraf bleek het geen zonnesteek, maar iets aan het slakkenhuis in zijn oor.
Hij vertelde nu, tijdens de koffie, dat hij er eerder last van had gehad.
Dave ging verder met het zoeken naar een overnachtingplaats en wij gingen terug omhoog naar de herberg om onze rugzakken op te halen en vervolgens, na een snelle lunch, naar het busstation voor de bus naar Pamplona.
Om een uur of kwart voor 2 vertrok de bus via Valcarlos en Roncesvalles naar Pamplona. Een voorspoedige tocht. Toen we in Pamplona aankwamen was het loeiheet en behoorlijk druk.
We namen een taxi naar het treinstation, want lopend of met de bus gaf wat problemen.
Dit weekend was San Fermín en dus was de binnenstad niet echt toegankelijk voor openbaar vervoer en werd er veel omgeleid. Overal in de stad grote groepen in het wit met rode sjerp geklede feestgangers. Via een omweg, buiten het centrum om, aankomst bij het treinstation. Zo mogelijk nog drukker.

Om een uur of 8 in de avond in Madrid. Taxi naar onze besproken slaapplaats. Het was erg druk in de stad en de taxichauffeur gaf aan dat hij niet bij de Calle Mayor kon komen en ons ergens, zo dicht mogelijk daarbij in de buurt, zou afzetten. Het gehele centrum was min of meer voor verkeer afgesloten.
Het was vandaag de dag van de “Gay Pride” in Madrid. Hoe meer richting centrum/ Plaza Mayor, hoe drukker het werd op straat. De taxichauffeur zette ons ergens af in de buurt van de Santiago-kerk. Het viel dus mee. Een stief kwartiertje lopen naar ons pension in de Calle Mayor.
Aldaar grote, grote malheur!
De pensionhouder gaf aan dat er geen plaats was en dat er ook niets was gereserveerd, want dat deed hij niet telefonisch?? En er was ook niet gebeld naar hem opgebeld, ofschoon ik dat wel op mijn telefoon kon laten zien. Of het kwam door mijn beperkte Spaans of door de gevorderde leeftijd van de pensionhouder, ik weet het niet. In elk geval hadden we geen slaapplaats voor de nacht. Een huisgenoot gaf nog enkele adressen, maar gaf ons niet veel kans. Alles in Madrid (zeker in de nabije omgeving) was min of meer vol.
Vervolgens de zak maar weer op de rug en op zoek naar een alternatief.
Eerst maar proberen wat te eten en te drinken te krijgen en dan zoeken (via Gronze) naar een pelgrims slaapplaats voor de nacht. In de nabije omgeving lukte dat inderdaad niet.
Lourenzo nog gebeld, maar die had op zo korte termijn ook niet een mogelijkheid. Hij suggereerde om maar via “booking” te kijken. Dat leek wat problematischer, omdat ik niet direct via internet met mijn creditkaart kon betalen. Hotel gezocht in de buurt van het vliegveld, want dat leek wel handig, gelet op de drukte in de stad. Telefonisch contact gezocht met de creditcard organisatie om mijn card weer tijdelijk te deblokkeren voor deze hotel transactie. Geen probleem. Er was voldoende plaats in het Senator Barajas Hotel in de buurt van het vliegveld. We hadden nu een slaapplaats voor de nacht, maar hoe er te komen?
We zaten op dat moment op het Plaza de Jacinto Benavente midden in de drukte.
Vervolgens op zoek naar een taxi. Overal waren feestgangers en taxi’s waren in de buurt niet te vinden (mochten niet in het centrum komen). We moesten ons ruim een uur door de mensenmassa’s heen worstelen. En eindelijk, bij de laatste politie blokkade, vonden we een taxi die ons naar het hotel bracht. Iets na middernacht kwamen we aan bij het Senator Barajas Hotel
Een zeer luxe onderkomen, waar we overigens maar kort gebruik van konden maken. We wilden de volgende ochtend om kwart voor zeven op het vliegveld zijn voor onze terugvlucht.

zondag 07 juli 2019, Madrid - Vlijmen
0 km – totaal 897 km

Om kwart voor 5 ging de wekker, zodat we rond 5 uur konden opstaan. We wilden om kwart voor 7 op het vliegveld zijn en het hotel liet busjes rijden van en naar het vliegveld Barajas. Om 6 uur zou er een busje beneden bij de ingang staan/ vertrekken en we dienden ons om 10 minuten voor vertrektijd te melden.
Achteraf bedachten we dat het maar goed was dat we niet in het pension aan de Calle Mayor of ergens anders in het centrum hadden overnacht. Niet wetend hoe druk het overal was, waren we zeer waarschijnlijk te laat op het vliegveld aangekomen om nog mee te kunnen met de gereserveerde vlucht. Ook vanochtend nog was het heel erg druk op straat en konden taxi’s niet overal het centrum in.
Toen we op het vliegveld aankwamen, was het al behoorlijk druk en kostte het toch nog wel enige tijd totdat we konden inchecken en de rugzakken afgeven.
Daarna nog tijd voor een snel ontbijt en dan op weg richting Amsterdam.

En dan, na een korte, rustige vlucht zie je beneden de groene velden en de bebouwing dichterbij komen en land je weer op de vaste grond van Schiphol in de Haarlemmermeer. Je hoort je eigen taal om je heen (in elk geval meer dan eerder) en je bent dus kennelijk weer thuis in eigen land.
Kop koffie en dan de trein in naar ’s-Hertogenbosch.
Bij het instappen van de trein vond ik op mijn zitplaats een zeer gebruikt telefoonhoesje, weliswaar zonder telefoon maar wel met een uitgebreide hoeveelheid pasjes en geld erin.
Na wat snuffelen door de inhoud vond ik een telefoonnummer van de eigenaresse op een visitekaartje. Nummer gaf niet bereikbaar aan. Zakelijk nummer geprobeerd. Werd beantwoord, echter geen info over de betrokkene door de wat onvriendelijke medewerkster aan de telefoon.
“Privacy, hè? Je begrijpt het wel”. Na uitgebreide discussie over de reden van opbellen mijnerzijds, was ik het eigenlijk een beetje zat.
Mijn laatste reactie was min of meer: Je hebt mijn telefoonnummer zeer waarschijnlijk in je schermpje gezien. Ga zelf maar aan Willemijn (naam stond op kaartje) vertellen dat ze maar nieuwe bankpassen en een rijbewijs moet aanvragen, want ik vind het nu wel genoeg. Belt ze niet terug dan jammer. Net vóór station ’s-Hertogenbosch werd ik teruggebeld; excuses en verder afspraken gemaakt voor vervolg.
In Den Bosch aan het station stond Marianne op ons te wachten om naar huis te rijden. Het laatste stukje reis en dan, zo rond twee uur, weer thuis.

Home, sweet home

In de middag kwamen de (klein)kinderen langs. Dus nog een druk middagje. Maar wel erg leuk, alsof je niet bent weggeweest.

En een volgende tocht? Nog even niet aan denken; morgen is vroeg genoeg. Tot ooit!