woensdag 05 juni 2019 = Alcazarén – Puente Duero
via Valdestillas
26 km – totaal 241 km

Vanochtend wat ontbeten in de herberg. Pacu was al vertrokken. Jenny en Uen waren er nog. Rafaël en Nadja gingen per bus naar Valladolid.
Bij vertrek (07.30 uur) was het behoorlijk koud en bewolkt en er stond een stevige wind. Ik wilde mijn jack niet aandoen, want dat ademt weinig en na een tijdje is dan alles doornat van de transpiratie. Dus maar even afzien.
Het landschap is de laatste dagen vrijwel hetzelfde. Naaldbossen, maar wel redelijk goed te lopen; weer iets hardere grond dan gisteren.
De eerste rust bij Matapozuelos vlakbij het water, nou ja, bij de droge bedding van het watertje. Vervolgens Valdestillas, koffie en middagpauze.

Dan het laatste stukje naar Puente Duero. Dit liep niet zo lekker.
Grote, grove, ronde keien (type spoorlijnkei). Ik weet dan dat de kans op blaartjes tussen mijn tenen zeer groot is.
En ja, inderdaad! Op zich niet zo’n probleem, maar toch.
In Puento Duero een aller plezierigste herberg met Arturo als hospitalero. Hij bood me meteen een wit wijntje aan en eerst maar even rust. Pacu was al gearriveerd en met de bus naar Valladolid voor een kort bezoek.
’s-Avonds gedrieën spaghetti gegeten met een zeer gezonde salade met spullen it eigen tuin van de herberg (onbespoten).
Koreaan Jo verbleef ook in de herberg, was er thans niet, maar naar een ziekenhuis in de buurt. Hij had te veel en te lang gelopen en aanmerkelijk last van zijn voeten. Toen hij terug kwam uit het ziekenhuis had hij zijn voeten in het verband. Eén of andere ontsteking en hij moest minstens een paar dagen rust nemen.
Ik snap overigens niet zo goed hoe hij communiceert in het ziekenhuis, want hij spreekt gebrekkig Engels. Met Google Translate kun je wel wat vertalen, maar om nu een (medisch) gesprek in het Spaans te voeren, gaat wat ver. Maar hij blijft er optimistisch onder.

 

donderdag 06 juni 2019, Puente Duero – Valladolid
dagje Valladolid
25 km – totaal 266 km

Vanochtend weer tijdig op. Ontbijt in de herberg. Arturo zorgde weer goed voor ons.
Pacu ging weer vroeg op stap, naar Peñaflor de Hornija. Zie ik waarschijnlijk niet meer. Gaat van Sahagún met de bus naar Lugo en dan een stukje Primitivo, is rustiger dan de Francés.
Koreaan Son gaat het weer rustig proberen met zijn ontstoken voeten. Een km of 10-15; ik hoop voor hem dat het goed gaat.
Om een uur of 8 met de bus naar Valladolid. Na ca 25 minuten op het Plaza d’Espagna.
Eerst maar ergens koffie, daarna naar de hostal om mijn rugzak te parkeren.
Het was nog behoorlijk fris met een aangenaam windje.
Vervolgens de stad en het centrum door.

Catedral/ Kerk/ Monasterio/ Vlees en vismarkt. Op zich niet verkeerd.
Maar waarom kwam ik ook weer naar Valladolid? Nou ja, ik was toch in de buurt. Grote steden zijn op zich niet zo aan mij besteed.
Plaza Mayor wel aardig, maar het hele plein wordt ontsierd door vaste cabines met een boekenmarkt (tijdelijk??). Ik weet het niet.
Heb ook nog een geopend postkantoor gevonden. Vorig jaar had ik geen klompjes meer voor bijzondere mensen, dus voor Lorenzo.
Toen we elkaar vorige week in Madrid ontmoetten, ben ik ze totaal vergeten. Dus alsnog voor “een vriend die een stukje met je meeloopt”.
Verder de dag doorgebracht. Morgen weer lopen.

 

vrijdag 07 juni 2019, Valladolid – Peñaflor de Hornija
via Simancas – Ciguñuela - Wamba
38 km – totaal 304 km

Eén van de eerste dingen bij terugkeer is om te kijken in hoeverre de rugzak inventaris met 1½ - 2 kg kan worden teruggebracht. Dan wordt het een kilo of 8 (of iets meer) en dat valt dan al weer mee. Misschien ook een kleiner (lichtere) rugzak en je zit op 7½ kg. Een prachtig gewicht. Of het lukt?? Ik weet het niet, maar als je het niet meteen doet, stel je het uit en pak je voor een volgende tocht weer het oude lijstje.
Zo is het in elk geval de afgelopen jaren gegaan. De eerste keer dat ik onderweg ging, had ik zo’n 14 kg bij me. Andere rugzak, andere slaapzak, andere poncho, allemaal een maatje lichter en zo kom ik de laatste jaren aan ca 10 kg op de luchthaven bij vertrek.
Maar er zitten ook nog spullen in van de eerste tocht in 2005. Opblaasbaar hoofdkussen, reserve inlegzolen en nog meer spullen die vrijwel “niets” wegen.
Ik vraag me inmiddels ook af of een slaapzak bij de voorjaar-/ zomertochten echt nodig is. Er zijn vrijwel overal dekens in de herbergen en een alleen binnenzak zou dus best volstaan. Ik ga er zeker mee aan de slag als ik thuis kom.
Goed geslapen, mooie hostal; 6 uur op en om kwart voor zeven op weg naar het busstation. Nog een snel ontbijt en om 07.30 uur in de bus naar Simancas. Kwartiertje later op pad.
Het woei meer dan vreselijk. Noordenwind, dus vrijwel pal tegen; ongeveer kracht 5. Bedekte lucht en erg koud.
In Ciguñuela koffie en even rust. De weg was vrijwel vlak geweest, buiten het klimmen en dalen in het dorp. Bij vertrek heb ik mijn jack maar weer aan getrokken, want het was nog wel érg koud.
Het volgende dorp Wamba ongeveer hetzelfde verhaal. Daar was echter een barretje met binnenplaatsje en terras uit de wind. Als er een streepje zon was geweest , zou het beslist aangenaam zijn geweest.
Er staan in dit gebied ook erg veel windmolens, dus dat had al een indicatie kunnen zijn en te denken geven. Maar vandaag was een afwijkende dag qua temperatuur en daarom niet zo aangenaam om te lopen.

De laatste 7-8 km zo’n beetje gelijk aan de eerdere stukken. Nog steeds veel wind tegen. Hoed in de nek tussen en langs de graanvelden.
Vlak bij het dorp Peñaflor de Hornija (einde voor vandaag) nog een verrassing. Eerst nog ca 100 meter vrij steil dalen, om vervolgens weer 100 meter net zo steil te klimmen om in het plaatsje te komen.
In het dalletje vond ik nog een mooie, vrij nieuwe zonnebril. Heb hem maar meegenomen, ofschoon ik zelf al voldoende van zonnebril ben voorzien. Duidelijk door iemand verloren.
In het plaatsje een aardige herberg met een goede douche. Er is een bar en een winkeltje. Wat wil je nog meer.
Bij aankomst in de herberg grote verrassing. Jo (K) was er ook al. Het ging stukken beter; zijn voeten zaten nog wel stevig in het verband, maar hij was als immer optimistisch. Toen ik hem zag, kreeg ik een ingeving.
“Hé Jo, heb jij een zonnebril?”
“Ja, kijk maar”.
Jo tastte wat in zijn zakken, voelde nog eens, ging terug naar zijn spullen op zijn bed. Hij keek wat beduusd. Ik liet hem de gevonden zonnebril zien. “Is dit hem soms?”
Blik van herkenning en daarna duizendmaal bedankt.
Onderweg was ik nog een paar Spanjaarden tegen gekomen. Eén uit Barcelona en Alfredo uit Madrid. Later op de middag kwamen ook Jenny en Uen (NZ) in de herberg aan. Kortom een enorm aantal.
In het plaatselijk café kun je ook een hapje eten. Geen sterren, maar erg aangenaam en vriendelijk. Heb de rest van de dag maar wat doorgebracht, want buiten het café en het naastgelegen winkeltje is er écht niets (te doen) in het dorp. In elk geval niet vandaag.
Probeer zo meteen nog via internet/ wifi bij het gemeentehuis contact te krijgen met István voor hun vakantie vertrek. Netwerk of telefoonbereik in het dorp is nul tot vrijwel nul.
Geheel geïsoleerd en verlaten.

 

zaterdag 08 juni 2019, Peñaflor de Hornija – Medina de Rioseco
via Castromonte – Valverde de Campos
36 km – totaal 340 km

Kortom, je hebt van die dagen!
Iets na 6 uur opgestaan. Dagelijks ritueel. Wassen, scheren. Rugzak pakken. Ontbijtje uit eigen voorraad: yoghurt, vruchtje, magdalena’s en daarna om ongeveer half acht op pad. Het was nog vrij fris. Jo vertrok met mij en vroeg of ik het niet koud had. Ja dus, maar 10 minuten later is dat voorbij als de zon iets hoger komt te staan. Hij zelf was in lange broek, vest met lange mouwen, gezichtsbescherming, kortom geheel ingepakt. Het lopen gaat hem duidelijk veel beter af dan enkele dagen terug.
De eerste afdaling het dorp uit was een lastige. Onregelmatige stenen en vrij steil. Daarna weer stevig omhoog. Wel een erg mooi dal met opkomende zon.
Na een km of wat een splitsing naar Castromonte of naar la Santa Espina. Omdat ik meestal de pijlen volg en als die er zijn niet zo zeer op kaartjes loop, realiseerde ik me niet dat ik eigenlijk richting Castromonte moest. Ik vond “la Santa Espina” wel spannend klinken. Een mooie tocht, dat zeker wel. Nog steeds goed aangegeven met gele pijlen. Na een tijdje liep ik richting zuiden en bedacht me dat dat toch niet helemaal goed was. Oriënteren via Google-Maps leerde me dat ik wel in Castromonte zou komen, maar met een aanzienlijke omweg. Hoefde nu ook weer niet. Ben toen maar een klein stukje terug gelopen naar een vorige wegkruising en daar via een andere weg richting Castromonte gelopen. In Castromonte was een barretje met wat matige koffie, maar mét wifi. Ik had gisteravond nog een berichtje van Lorenzo ontvangen, dat nu, nu er weer wat verbinding was, met de whatsapp doorkwam. Post gaat toch wel erg snel in Spanje. Eergisteren in Valladolid verzonden. Daarna op het dorpsplein nog wat in de zon gezeten/ gerust. Op zaterdagochtend gebeurt er niet zo veel in dit soort dorpen. Vervolgens verder richting Valverde de Campos. Volgens de opgave van “Gronze” een dorp van ongeveer 108 inwoners zonder enige voorziening, maar goed het is het volgende rustpunt in een verder vrij monotoon gebied.

Het vervolg was een vrij vlak traject met heel veel graan, kikkererwten en ander gewas. Tevens ontzettend veel windturbines/ elektriek. Honderden, overal waar je keek en ook nog vele in aanbouw.

Aangekomen in Valverde de Campos een verrassing. Ik hoorde muziek en er was een soort processie op weg naar de kerk met een trommelaar en een fluiter (doedelzakspeler) voorop. Het bleek een regionaal feest te zijn (een soort oogstfeest) en van de burgemeester kreeg ik consumptiebonnen voor het plaatselijk café dat er toch wel degelijk bleek te zijn (overigens niet permanent geopend). Het was tevens plaatselijk museum, plaatselijk post kantoor, plaatselijk toeristen bureau, plaatselijk ……, enzovoort.

In de schaduw met enkele lokale mannen, die niet met de processie naar de kerk waren gelopen, wat gedronken. Net als in NL krijgen de boeren hier een bedrag per jaar voor een windmolen op hun terrein (thans € 8.000,- per jaar). Ik denk dat na een paar jaar er geen graan meer wordt verbouwd, want een molen levert aanmerkelijk meer op. Wel erg jammer van en voor het landschap.
Na een tijdje kwam de processie weer terug uit de kerk en werd er gezellig nageborreld/ gedronken. Het was inmiddels behoorlijk aan de temperatuur, maar in deschhaduw onder de bomen op het plein was het goed toeven.
Ik werd nog uitgenodigd om in de middag mee te eten met het dorp in een grote tent die een eindje verderop stond. Degene die me uitnodigde, dezelfde van de consumptie bonnen, bleek de burgemeester van Medina de Rioseco te zijn. Het eten begon overigens wel wat laat. ’s-Avonds was er in Medina ook nog een muziekuitvoering en feest in Medina.
Hoe aantrekkelijk ook, ik ben toch maar doorgegaan naar Medina de Rioseco; misschien vanavond de muziek.
In Medina de Rioseco is een herberg bij het klooster van Sta Clara, iets vóór het plaatsje. Toen ik in Medina de R. aankwam zag ik niets dat daarop leek. Doorgelopen het plaatsje in. Nee, de herberg was toch terug, buiten het dorp. Weer terug gegaan, maar niets gevonden. Heb toen maar bedacht een hostal in het plaatsje te bellen of daar soms plek voor mij was tegen schappelijk tarief. Ik had n.l. geen zin meer om nog veel verder te zoeken en te sjouwen. En ja, er was plaats in het stadje en dus weer terug naar Medina de Rioseco. Toen ik bij de hostal (Duque de Osuna) aankwam, stond de teller op 36 km. Best wel veel, maar toch vrij ongemerkt gegaan.
Mesdina de Rioseco is een groter plaatsje (ca 11.000 inwoners) en er is kennelijk best wat te zien. En er is weer voldoende bereik voor communicatie. Altijd handig.