dag 41 ... dag van tevredenheid ...
maandag 08-10-2018 = Viana do Castelo – Caminha
via Carreço
27 km = totaal 917 km
Om een uur of zeven konden we vlakbij de herberg ontbijten. Het wordt inmiddels wat routineus: café americano, zumo de laranja, pão of tostas mixtas (ham en kaas). Iedereen kan het inmiddels voor mij bestellen. Het was alweer licht toen we vertrokken voor de laatste dag in Portugal, morgen Spanje.
Toen ik gisteren/ eergisteren met de klompjes voor Rita bezig was, bedacht ik me dat dat misschien ook wel iets voor Villar zou zijn.
Normaal gesproken zijn ze bestemd voor hospitaleras/ hospitaleros die in mijn ogen voor een bijzondere ontvangst zorgen. Want als ik alle aardige mensen die ik onderweg van klompjes moet voorzien, is mijn rugzak te klein.
Maar eerlijk gezegd, Villar is ook wel een speciale wandelkameraad dit keer en bijzonder aardig en attent.
Kortom, toen we (Lourenzo, Villar en ik) in Carreço/ Paço voor de koffie pauzeerden was het tijd voor de ceremonie. Ik kon mijn verhaal vertellen van de rode vogel uit Porto (of Pamplona). Wat ik niet zo had verwacht, was dat Villar toch wel erg emotioneel werd. Ze gaat haar eigen gang, doet veel alleen en lijkt vaak onverstoorbaar. Een schat van een vrouw, maar toch gevoeliger dan ik had ingeschat; méér dan goed voor een paar klompjes. Lourenzo was, na mijn verhaal, evenzeer geraakt.
Ook Astrid kwam nog langs op de koffie, maar had haast (??) en was dus weer snel vertrokken. Heb haar trouwens vandaag niet meer gezien. Waarschijnlijk komen we elkaar op de boot naar Spanje wel weer tegen.
Ergens voorbij Ãncora kwam Lourenzo een paar Duitsers tegen, die hij onderweg al eerder had ontmoet. Zij stopten en gingen terug naar Porto. Ze hadden overnacht in de herberg van Caminha, maar wilden niet verder naar Spanje. De herberg in Caminha was vies en oud en viel zwaar tegen. Wij bedachten toen dat we maar weer de camping in Caminha moesten opzoeken (die er ook was) om te overnachten.
In Caminha werden we allerhartelijkst ontvangen door Barbara. Er waren bungalows beschikbaar voor pelgrims, het was niet druk (meer) op de camping en er was ook niet zo veel te doen op dit moment. Een restaurant of een winkeltje was er niet op het terrein, maar vlakbij buiten de camping aan het water (río Miño) was een goed restaurant om te eten, aldus Barbara. Zij werkte op de camping, had plezier in haar werk en was er blij mee, maar wilde wel ergens anders heen, want het was wel een klein dorp.
Ook Imre kwam later op de camping aan met Nicolas, een Engelsman. Zij hadden de laatste dagen behoorlijk grote stukken gelopen. Imre had een aangetast gezicht met grote bulten. Bedwantsen zei hij, maar daar zag het volgens mij niet erg naar uit. Eerder één of andere allergie. Lourenzo en Villar hebben er wat gemengde gevoelens bij.
We zouden ’s-avonds wel gezamenlijk in het visrestaurant gaan eten.
dag 42 ... terug naar Spanje ...
dinsdag 09-10-2018 = Caminha – Mougás
via A Guarda - Oia
27 km = totaal 944 km
Gisteravond met een mens of 5 gegeten aan het water bij o forte da ínsua. Je kon er zeer goed vis eten, maar ook de solemio vond ik niet te versmaden. André, de erg aardige eigenaar en visser van het restaurant, had de vis zelf gevangen en klaargemaakt. Lourenzo en Villar hadden voor de vis gekozen. Imre, Nicolas en ik kozen voor de solemio en iets schnitzelachtigs. André vertelde ook van een mogelijkheid om met een watertaxi naar de overkant te varen. We hoefden dan niet eerst naar het dorp te lopen en tot 10 uur op de ferry te wachten. Hij belde een kameraad en regelde dat we om 07.45 uur vóór het restaurant zouden worden opgehaald om met een bootje naar de overkant te varen. Een schitterend aanbod, want dan zouden we met méér dan 2 uur verschil op weg kunnen gaan. Waar we dan vandaag zullen eindigen, is me nog niet duidelijk.
Momenteel (7 uur lokaal) is het nog donker en fris, maar wel helder. Kwart voor 8 bij de steiger. De watertaxi bracht ons met z’n vijven naar Spanje.
Na een geslaagde overtocht werden we na een kwartiertje/ 20 minuten op het strand geworpen, een paar km vóór A Guarda. Na een stempel van de schipper konden we weer met droge voeten op weg.
Het eerste stuk ging via een houten vlonder door een bossig duingebied nabij de rotsen en het strand. Kennelijk is het een archeologisch bijzonder gebied, want er werden enkele op~/ afgravingen gedaan en bewoningsresten blootgelegd.
In A Guarda uitgebreid ontbijt. Villar kon het niet laten; ze ging met Imre eerst op zoek naar een apotheek, want Imre’s gezicht was behoorlijk ontsierd met onregelmatige bulten. Villar was eerder apotheker (voordat ze fotojournalist werd) en wist dus wel waarnaar ze op zoek was. Na ontbijt weer op pad. Door het uur tijdverschil was het daar meteen al 11.30 – 12.00 uur toen we verder gingen.
Een paar uur verder zagen we Griet weer. Zij was met een bootje nog eerder (07.00 uur) met nog een paar pelgrims vanuit Caminha overgevaren. We waren dus niet de eersten in Spanje.
Het idee was om naar Baiona te lopen. Toen we in Mougás aankwamen was het al aardig gevorderd in de tijd. Na wat gedronken en overlegd, bleek dat Baiona toch nog wel ver was (ca 11 km). Dus maar een camping dichter bij opgezocht op gezocht (7-8 km), maar die was gesloten. Nog eerder was de moeite niet. We bleven daarom maar in Mougás. Mooie toeristische herberg met verscchillende kamers en stapelbedden.
Na een tijdje kwamen Imre en Nicolas ook aan. Imre was niet in goeden doen en vertelde de herbergier dat hij waarschijnlijk ergens bedwantsen had opgelopen. De herbergier raakte min of meer in paniek en verzocht hem zijn spullen, rugzak, kleding en eigenlijk alles af te geven, zodat hij een ontsmettings- en verdelgingsceremonie kon uitvoeren.
Wat je dan rest als (gehandicapte) pelgrim is langere tijd op het terras blijven wachten totdat de ceremonie voorbij is, met de bijbehorende bierversnaperingen. Hij (Imre) voelde zich wel erg ongelukkig.
dag 43 ... op weg met een buil op je hoofd ...
woensdag 10-10-2018 = Mougás – Saiáns
via Baiona
27 km = totaal 971 km
De opstaptrapjes bij de stapelbedden zijn niet overal gelijk. Toen ik naar boven wilde klimmen (uiteraard in het donker), raakte het trapje uit balans en schoof van het bed af. Ik stond op het trapje en ging dus mee. Nadat het trapje met een donderende klap op de grond terecht was gekomen, lag ik daar dus ergens bij tegen een muur in het donker in een ongemakkelijke stand. Zo te zien en voelen, viel het mee. Kamergenoten hielpen me overeind en inspecteerden de schade. Een enorme buil op mijn hoofd (type duivenei ++), maar verder leek het mee te vallen. Kan alles nog redelijk volgen, in elk geval niet minder dan normaal.
In de loop van de nacht kreeg ik wat hoofdpijn (neobufren) en in de ochtend nog een paar pillen. In de loop van de dag verdwenen de hoofdpijn resten en was het verder een goede dag.
Het tijdverschil laat zich inderdaad merken. Het werd pas ca 08.00 - 08.15 uur voldoende licht om te vertrekken. Nog wat magdaleentjes en koffie in de herberg en dan op weg.
In Baiona de eerste (ontbijt)stop. Griet kwam er ook bij en later schoof ook Imre aan, toen we op punt stonden om weer door te gaan. Verder met Lourenzo en Villar richting Nigran. Onderweg op een of andere manier Lourenzo kwijt geraakt (stukje verkeerd gelopen of wat pijlen gemist). Villar heeft een groot deel van haar jeugdvakanties in de streek rondom Baiona doorgebracht en wist dus de weg (nou ja). In Nigran een uitgebreide middagpauze aan het strand. Zeker wel een uur gezeten. Vervolgens weer via het strand richting Saiáns. Sommige delen van het strand waren geblokkeerd door rotspartijen, zodat we een paar keer moesten teruglopen naar een strandopgang en een stukje over de weg.
In Saiáns kwamen we aan de verkeerde kant van het dorpje binnen. De herberg was bij een kerkgebouw in een cultureel centrum en nog niet zo lang in gebruik als herberg en dus niet zo bekend in het plaatsje. Google-maps geeft op zo’n moment wel uitkomst.
Het was op het eind vrij wisselend bewolkt weer en het begon een beetje te waaien en de duisternis viel behoorlijk snel in. Na een tijdje kwam ook Lourenzo in de herberg aan; hij had behoorlijk veel moeite gehad de plek te vinden. Wel een relaxte slaapplaats met in de buurt ook nog een restaurant voor de avondmaaltijd.
dag 44 ... een stortje hier, een buitje daar, maar wel met een randje ...
donderdag 11-10-2018 = Saiáns – Redondela
via Mide - Vigo
32 km = totaal 1003 km
Vannacht voor het eerst dit stuk vanaf Lissabon enorme regenbuien en storm. Het gierde rondom de herberg. Ik heb wel geslapen, maar van de wind en storm word ik altijd wel erg onrustig.
Het is nu 07.40 uur en nog steeds geheel donker. De wind is wat gaan liggen en zo te horen regent het evenmin. Geen tijd nog om op weg te gaan. Nog maar even wachten tot het wat lichter wordt.
Om een uur of 8 toch maar op weg op zoek naar een ontbijt. Na 15 minuten onderweg ging de hemelkraan open en voor het eerst sinds Lissabon een zeer zware regenbui tot aan het ontbijt bij O Solpor cake & coffee in Mide. Daar maar uitgebreid ontbeten en gewacht tot het wat droger zou worden, hetgeen gebeurde.
Tot aan Vigo-Baja was het droog en goed weer; het werd zelfs een beetje zonnig, toen we bij Oia weer aan de oceaan en het strand kwamen. Grote stukken weer over en langs het strand gelopen.
Daarna Vigo in. Het eerste stuk ging nog goed en zag er best vriendelijk uit.
Bij Bouzas in de buurt eerst maar wat gegeten in een soort studenten restaurant aan de haven. Daarna werd het “landschap” wat minder. Het gedeelte Vigo uit via de catedral (gesloten) was veelal industrie/ scheepswerf en tamelijk grauw en weinig inspirerend, maar het duurde vooral lang om uit het gebied te komen. Kostte wel meer dan 2 uur lopen voordat de omgeving weer wat vriendelijker werd.
Daarna weer samen met de centrale route; wij liepen eerst kustroute/ litoral. Vervolgens weer een schitterende tocht naar Redondela met zicht op de río Rande (met de brug) en omgeving.
In Redondela was het vrij druk. Ook in de herberg, hetgeen we niet meer zo erg gewend waren. De centrale- en de kustroute komen hier samen. Zal morgen onderweg naar Pontevedra ook wel drukker zijn dan dat we gewend zijn.
In casa mucha kon goed worden gegeten op advies van de herbergier.
dag 45 ... de eerste echte regendag, met een wolkje op het eind ...
vrijdag 12-10-2018 = Redondela – Pontevedra
via Soutuxuste - O Vao
21 km = totaal 1024 km
Heerlijk als je meteen vóór vertrek een uitgebreid ontbijt kunt nuttigen. Redondela is een wat groter plaatsje en tegenover de herberg de Torre is een pastelria. Beter dan eerst een uur of wat te moeten lopen in het halfdonker. Vandaag waarschijnlijk een drukke dag. Twee Portugese wegen (de centrale route en de kustroute) lopen gezamenlijk naar Pontevedra, waarna ze zich weer splitsen.
’s-Nachts was het wat onrustig geweest rond de herberg. Er is n.l. een pleintje vóór, waar geskated en gebruikt wordt. Herberg was trouwens best vol.
Bij vertrek was het droog, maar al gauw dienden de eerste spetters zich aan. Meteen maar voorbereidingen getroffen voor een sombere, regenachtige dag in de zin van poncho en regenkap. Op zich liep het goed, maar grijs en verzadigde lucht. Dus erg weinig vergezichten en/ of te zien onderweg.
In Arcade pauze en koffie. Was eigenlijk een komen en gaan van verschillende pelgrims (bekende, maar vooral onbekende gezichten).
Matthias (D), liep al met ons op vanaf Mougás, uitte zijn problemen. Zijn vrouw was vertrokken, zijn huis was verkocht en zo meer. Hij had veel nare energie en moest dat hier kwijt.
Na een vervolg grijze tocht de volgende pauze in Sta Marta bij Casa Fermín. Behoorlijk lang gezeten, want het regende nogal. Hier voor de eerste keer het beertje Lulu geconsumeerd.
Daarna het laatste stukje naar Pontevedra. Onderweg nog van Villar geleerd dat tamme kastanjes zo rauw eigenlijk best lekker zijn. Een beetje zoete smaak, net als walnoten.
De herberg in Pontevedra is behoorlijk gevuld. Echt veel pelgrims.
En het regent ook nog aanzienlijk. Niet echt gezellig om nog verder naar het centrum te lopen.
En wat gebeurde er verder? Eigenlijk niets.