maandag 15-10-2018 = A Lagoa - Pazo o Rial – Padrón
via Vilagarcia de Arousa - Catoira
33 km = totaal 1119 km
In ons kasteeltje konden we gebruik maken van een zeer uitgebreid ontbijtbuffet. We waren uiteraard de eersten. Toen we rond 09.15 uur vertrokken was het nog niet helemaal licht en het regende. Dus regenkap en poncho. Het eerste stuk tot aan Vilagarcía de Arousa was nog vrij donker langs de weg.
Lourenzo had wat last van (hart)ritmestoornissen en was ongerust. Over het algemeen is het wel een beetje piekeraar/ “pietje precies”, maar deze keer vond hij het meer dan anders. Hij besloot dus maar ergens een dokter op te zoeken.
Eerst maar koffie gedronken en daarna Lourenzo naar het station gebracht. Hij zou per trein naar Padrón gaan en daar een dokter opzoeken en een herberg.
Villar en ik gingen verder langs de río Ulla. Het was grauw, miezerig en nevelig, dus ook niet veel uitzicht over de rivier. Andersom gold dat uiteraard ook, zodat degenen die met de boot naar Padrón gingen evenmin veel zullen hebben gezien van de omgeving.
Na een uur of 2 (voorbij Bamio, bar Gento) pauzetijd. Het leek iets beter weer te worden toen we verder gingen, maar het bleef grijzig en bedekt. Voorbij Catoira kwamen we bij een spoorlijn. Een beetje onduidelijk aan welke kant van het spoor we moesten zijn. Met behulp van google-maps maar vooreen kant gekozen. Na een km of 3 kwamen we inderdaad weer een pijl tegen.
In Pontecesures de laatste stop voor Padrón. Het was inmiddels weer gaan regenen en dus aangename onderbreking om even in een bar wat te drinken. Eén km voor Padrón kwamen we een paar pelgrims achterop gelopen. De gehele dag geen enkele medeloper/ pelgrim gezien.
In Padrón was het vrij druk, maar we zagen vooralsnog geen bekende gezichten.
Lourenzo had een plaats in een herberg voor ons gereserveerd. Hij was ’s-middags naar een dokter geweest. Die had niets bijzonders kunnen constateren, dus het zal misschien ook wel de “laatste dagen stress” zijn.
In de herberg was gelegenheid om de was fatsoenlijk te drogen. Daar dus maar gebruik van gemaakt, want het was wel een “vochtige” dag geweest.
Over de avondmaaltijd kort. We gingen het stadje in om wat te eten. Bij een restaurant, zag er gezellig en gevuld uit, werden we in een achteraf zaaltje gezet. Het menu liet te wensen over en de bediening navenant. Misschien voor morgen in Santiago maar wat anders verzinnen.