maandag 07-05-2018 = Ayamonte
0 km = totaal 0 km

Niet te vroeg opgestaan. De bedoeling voor vandaag was onder andere om (enkele) VVV’s te bezoeken om te zien of ze (wandel)kaartjes van de omgeving hadden. Er zijn hier weinig weggetjes langs de kust om te lopen. Ze zijn er wellicht wel, maar ze staan niet op de kaartjes die ik heb gezien.
In Villareal was wel iets, maar dat betrof de Camino Beasuris door het binnenland vanaf Tavira. Niet de bedoeling.
In Castro Marím nogmaals geprobeerd, maar daar evenmin. Je vindt er overigens wel de gele Santiago pijlen van Tavira verder het binnenland in.
De informatrice bij het VVV was overigens zeer behulpzaam en gewillig een en ander uit te zoeken, maar wist eigenlijk niet meer te vertellen dan dat ik al wist. Een paar kaartjes meegenomen met stukjes tussen Ayamonte en Tavira.

Vervolgens ergens in Castro Marím gegeten. Een soort dagmenu: te kiezen uit verschillende voorgerechten/ hoofdgerechten/ toetjes/ brood/ water/ wijn en dat voor een pelgrimsprijs. Zeker om er in te komen.
In de namiddag nog een strandwandeling gemaakt bij Isla del Mural. Veel vissersboten vertrokken voor de nacht met opvallend veel verlichtingsmateriaal aan boord. Langs het strand heel veel kleine, schichtige steltlopertjes.
De avond doorgebracht in afwachting van morgen.
De eerste pont vaart pas om 10.00 uur Spaanse tijd, dus ik hoef me ook niet zo te haasten. Als ik in Portugal aankom, is het ca 09.15 uur, dus dan heb ik al een uur gewonnen. De afstand naar Tavira volgens mijn kaartjes is ca 25 km en dat lijkt dus erg relaxed voor een eerste loopdag.

dinsdag 08-05-2018 = Ayamonte – Tavira
via Monte Gordo - Cabanas
36 km = totaal 36 km

Toen we wakker werden, regende het en was alles grijs. Niet direct het begin waarvan ik had gedroomd. Na ontbijt ca 09.30 op pad gegaan. Het was inmiddels droog geworden, maar nog wel erg grijs en bewolkt.
Vóór de pont aan de haven nog wat foto’s gemaakt met Ans en Jos. Er kwam een “type” naar me toe met het verzoek een kaartje voor de pont. Hij had ook wat foto’s van ons gezamenlijk genomen, dus ik niet te beroerd.
Het was een ietwat onduidelijke figuur/ sjacheraar; oorspronkelijk uit Oost-Duitsland, daarna de halve wereld rondgereisd en nu in Spanje en Portugal. Hij liep wat ongelukkig wegens een behoorlijk aantal kwetsuren aan zijn benen. Hij wilde aan de andere kant op de markt in Villareal wat slijten aan deze en gene. Hij had een aantal grote shoppingbags bij zich met onduidelijke waar (tassen, portemonnaies, etc.). Wellicht ergens van een vrachtauto gevallen; ik  weet het niet. Maar hij was wel erg aardig. Ik mocht van alles van hem uitzoeken, maar gaf hem te kennen dat mijn rugzak al voldoende gevuld was en ik  nog een tijdje moest lopen.

Na de koffie in Villareal de San Antonio echt op pad. Afscheid genomen; tot over langere tijd.
Ik was nauwelijks vertrokken of het begon wat te miezeren.
Na 5 minuten onderweg belde István reeds. Hij had de schade opgenomen van de lekkage boven de voordeur en het was kennelijk heftig. Afgesproken dat hij Reinout maar moest bellen om het in orde te maken, zodat het gerepareerd was als Truus weer terug kwam.
Onderweg naar Monte Gordo kwam ik een tweetal NL dames tegen. Zij kwamen oorspronkelijk uit Wijchen en Brabant, maar woonden al vele jaren in Portugal. Zij liepen hun wekelijkse rondje naar Monte Gordo en weer terug. In Monte Gordo stopten ze bij een Nederlandse bar om aan te sterken voor de terugweg.
Ik liep verder op weg naar een koffiemogelijkheid, die ik net vóór het einde van het plaatsje vond.
Je gelooft het niet, maar de bar had een NL eigenaresse. Er wordt in Monte Gordo volgens mij meer Nederlands gesproken dan Portugees.
Het lopen gaat voornamelijk over asfalt en er is geen rechtstreeks wandelpad, wel een fietspad, maar dat slingert nogal, zodat je veel extra kms maakt. Op zich was het wel een mooie tocht door bossig terrein, beetje glooiend, maar het resultaat aan het einde van de dag was dat ik wel 10 km meer had gelopen dan dat ik van te voren het gedacht.
Pas vrij laat (tegen 17.00 uur) in Tavira. Er is daar een goede jeugdherberg, waar het goed toeven is.
In de Santiago kerk wilde ik nog een stempel van Tavira halen, maar de kerk was reeds gesloten en zou de volgende ochtend om 10.00 uur weer geopend zijn; waarschijnlijk ga ik dat niet halen.
’s-Avonds gegeten bij Lia en Jorge (achter-, achter-, achternicht. Ze waren erg druk tot een uur of 10. Wel hard werken in een restaurant met z’n tweeën. Aardige mensen.

woensdag 09-05-2018 = Tavira - Olhão
via Santa Luzía – Luz de Tavira
24 km = totaal 60 km

Het idee was om vanochtend vroeg op pad te gaan. Ontbijten kan tussen 08.30 en 10.00 uur. Moest dus lukken.
Toen ik wilde vertrekken, werd ik staande gehouden door een vrijwilliger van de Santiago club in Tavira. Of ik pelgrim was en al een credencial had. Ja en Ja. Ik heb n.l. een Portugese credencial van Fátima. Dat was volgens de man niet de juiste voor Santiago, wel voor  Fátima. Aardige man overigens, maar meer dan zeer uitgebreid van stof. Kennelijk een eigenschap voor/ van dat soort vrijwilligers (of kijk ik nu teveel in de spiegel?). Hij had trouwens ook wel de nodige, verschillende wegen naar Santiago bewandeld en had dus best veel ervaring en te vertellen. En dat deed hij dus ook.
Toen ik écht op stap ging was het al na tienen. Gelukkig leek het niet zo’n lange dag te worden.
Het eerste stuk langs de zee richting Santa Luzia. Koffie gedronken met uitzicht op het haventje en de zee en toen weer verder.
Na nog enkele vakantie resorts kwam ik weer bij de grote weg (N125) uit. Toch maar gekozen om een stukje langs deze weg te lopen met vrij veel verkeer en lawaai. Er zijn n.l. niet zoveel  andere mogelijkheden. Echte (doorgaande) wandelwegen, die parallel aan de kust lopen, zijn er niet veel. Er is wel een fietspad, maar dat kronkelt enorm (Via Algarviana), waardoor je zomaar 30% extra kms loopt dan dat je zou willen. Bovendien is langs het fietspad niet veel horeca of anderszins voorzieningen te vinden.

Ik moet er kennelijk nog wat inkomen met de routes en de afstanden. Ik heb me wat verkeken op de afstanden bij de voorbereiding. De plaatsen waar ik gekozen heb te overnachtten, liggen toch wel wat verder weg dan gedacht, als je tenminste de N125 wilt vermijden. Waarschijnlijk wordt het volgende week wat eenvoudiger.
In de Stork hostel in Olhão logeerden ook een paar NL fietsers. Ze waren vanaf Sevilla via Ayamonte gekomen en wilden ook richting Santiago. Samen met John en Hetty wat gedronken. Ze wonen in Purmerend en hebben de tijd om in Santiago te komen; ze denken er een maand over te doen op de fiets. Aan de rand van het pleintje waar de hostel ligt, is een uitvaartcentrum, waar net een uitvaart/ herdenking plaatsvond onder het onregelmatig geklepper van de ooievaars die op het dak hun nesten hebben.
Morgen een gemiddeld stuk, maar ik moet om  het vliegveld van Faro heen. Niet veel paden; ik zie wel wat en hoe het komt.

donderdag 10-05-2018 = Olhão - Quarteira
via Faro
36 km = totaal 96 km

Goed ontbijt in de herberg/ hostel. Boven op het terras (met uitzicht op het ooievaarsnest) nog even met Hetty en John gepraat. Wonen in Purmerend en hebben de tijd aan zichzelf. Fietsen zo’n 50 – 60 km per dag (of meer of minder) en zien wel waar ze uitkomen. Goede instelling.
Al met al was het toch wel weer zo’n 09.30 uur voordat ik vertrok.
Ik had bedacht dat ik een bus zou nemen in of na Faro om niet de gehele stad door te moeten lopen.
Het eerste stuk ging redelijk goed en plezierig. Dat wil zeggen, geen asfaltweg maar een pad parallel aan de N125 met struikgewas en zo nu en dan bomen aan weerskanten. Maar na ca 1 ½ uur kom  je toch weer op de grote weg uit.
Na een tijdje (een paar km vóór Faro) een benzinestation; gepauzeerd en wat gedronken. Gevraagd hoe ik het beste de stad in kon gaan als voetganger.
De stationsbediende was zeer vriendelijk en behulpzaam en kwam aanzetten met kaartjes en plattegrondjes van de stad en de omgeving. Zij vond het zeer bijzonder dat een wandelaar hier in de buurt dat soort stukken loopt op weg naar Fátima en verder.

Er kwam een man bij ons staan die ook een beetje Engels sprak. Hij had iets gedaan met de belading van vliegtuigen en was zo’n beetje overal op de wereld geweest. Nu gepensioneerd en was met zijn vrouw op weg naar een pedicure en zijn dochter in Faro. Hij bood me aan om me Faro in te rijden en me bij het busstation af te zetten. Die weg moest hij toch volgen. Aanbod graag aangenomen.
Door het lopen  op hard asfalt (niet meer zo gewend)) had ik het gevoel dat m’n voeten wat gevoelig waren geworden (preventief maar wat getaped).
In Faro gelunched en vandaar om 13.30 uur de bus genomen naar Quarteira. Dat is een groter plaatsje met vrijwel uitsluitend appartementen complexen. Geen hoge flatgebouwen, maar tot 6 – 7 verdiepingen hoog is toch ook al voldoende.
Ik was om ca 14.00 uur bij de hostel. Coni hostel is zeer fraai met een vriendelijke jonge bediening/ receptie. Veelal vakantie werk voor studenten en dergelijke, ofschoon je nu nog geen vakantie zou verwachten.
Na wat ontspanning in het café tegenover kom ik weer helemaal tot mezelf. Ik heb ook weer mobiel internet, zodat ik onderweg een beetje betere wandelwegen kan zoeken. Wel zo plezierig.
Het strand is een paar honderd meter van de hostel. Het is er niet erg druk. Er was een man die zich bezighield met het maken van zandkastelen en sculpturen. Hij was geen groot kunstenaar, maar hij vond het wel leuk om zo hier en daar langs de stranden was van zich zelf achter te laten. Was wel grappig om te zien.