zaterdag 12-05-2018 = Armação de Pêra - Portimão
via Lagoa - Estombar
21 km = totaal 149 km

Had gisteravond bedacht dat het wellicht beter was om vandaag maar wat eerder op te staan en te vertrekken. De afgelopen dagen waren toch wel lang en vermoeiend. Gemiddeld best veel asfalt en autoweg gehad.
Bij vertrek uit Armação de Pêra was het nog vrij fris met een behoorlijk windje. Het was nog vroeg en er was niet(s) veel open voor een ontbijt. Na ca 30 minuten een plekje gevonden en op m’n gemak gegeten.
Vervolgens een schitterend pad door/ langs glooiende heuvels. Precies zoals ik het graag heb.
Na een uur of 2 toch weer richting de grote weg (N125). Bij Lagoa koffie en nog een stukje langs de weg.

Op zeker moment kon je het binnenland weer in via kleinere wegen. Iets na Lagoa is een enorm zwem- en glijbaan paradijs. Het was er overigens nog niet erg druk. Volgens mij moet je weten dat het er is en je kunt er wel een dagje doorbrengen. Het ligt n.l. een beetje buiten de grote vakantie- en toeristendrukte. Op weg naar Estombar zie je ook, buiten de gemotoriseerde (ook elektrische) tuk-tuks voor toeristenvervoer, paard en wagentjes van Roma’s die toeristen vervoeren of hun eigen familie, handel en/of spullen. Ze vinden het overigens niet zo leuk om onderweg gefotografeerd te worden.
Het duurde trouwens toch nog vrij lang alvorens ik de rio Arade bij Portimão bereikte. De jeugdherberg ligt ver buiten het centrum en toen ik  er aankwam kon ik me nog niet inschrijven.
De schoonmaak was nog gaande; wel kon ik me douchen en m’n rugzak stallen. Dat dus maar gedaan.
Op weg naar de jeugdherberg was ik onderweg een gigantisch winkelcentrum tegengekomen. Ben daar dus maar eerst naar toe gegaan om wat te drinken en eventueel te eten. Kwam ook wel goed uit, want binnen het centrum was het koel, terwijl het buiten meer dan 30° C was.
Zie verder wel wat ik de rest van de middag/ avond doe.

zondag 13-05-2018 = Portimão - Lagos
via Odiáxere
20 km = totaal 169 km

Ik kon vanochtend toch nog vroeg ontbijten. Er was een groep van 30 – 40 jongens en meisjes van een jaar of 10-14 van een karate club Anan. Zij hadden kennelijk afgesproken dat er om 7 uur kon worden ontbeten. Normaal was het ontbijt vanaf ongeveer kwart over acht.
Toen ik wilde vertrekken, kon ik dus ook nog eerst ontbijten. Mooi meegenomen want ik weet niet of er veel geopend is op zondagmorgen vóór tien uur.
Ik had bedacht dat ik maar zoveel mogelijk direct langs de weg naar Lagos zou lopen. Alle omwegen had ik wel zo’n beetje gehad en na morgen zullen er wel meer wandelwegen zijn na Cabo Vicente.
Er stond nog wel een frisse wind bij vertrek, maar er was weinig verkeer onderweg.
Los van de ondergrond (ik liep voornamelijk in de berm) ging het eigenlijk zeer voorspoedig.

Na een stop (uitgebreid koffie) in Odiáxere (ik was er al na een uur of 2) weer verder. De temperatuur liep wat op en de wind werd minder. Dus goed opschieten.
Lagos is weer zo’n uit de hand gelopen vissersdorp met veel, héél veel toeristen.
De middag heb ik doorgebracht met een paar terrassen. Ik ben trouwens nu al door mijn loopshirt heen. Hersteld met wat sporttape.
Tot mijn verdriet bemerkte ik dat ik de lader van mijn fototoestel niet bij me heb. Balen! Morgen proberen een andere op de kop te tikken. Ik heb mijn telefoon nog, maar toch liever niet.
Verder heb ik eigenlijk niet veel te doen zo’n middag en van al die sjokkende toeristen raak ik al evenmin erg geïnspireerd.

maandag 14-05-2018 = Lagos - Sagres
via Vila do Bispo (bus)
32 km = totaal 201 km

Toen ik gisteren bemerkte dat ik de lader voor mijn camera miste, baalde ik als een stekker. Ik kon me nauwelijks voorstellen dat ik deze vergeten zou zijn. Ik met mijn inventarislijstje.
Vervolgens de route bekeken en geconstateerd dat Sagres alleen via een autoweg was te bereiken. 32 km via hard asfalt. Heb toen maar besloten een rustige dag te houden en ergens een bus naar Sagres te nemen.
Vanochtend toch ook nog maar eens m’n rugzak doorgespit (nu ook gekeken op de onwaarschijnlijke plekken) op zoek naar mijn camera lader. En ja, hoor. Helemaal onderin tussen niet al te vaak gebruikte spullen in een afsluitbaar zip-zakje zat de lader. Helemaal goed. Geen idee hoe dat daar terecht was gekomen, maar het scheelde weer een tochtje naar een of andere fotowinkel of iets dergelijks. Ik was er wel content mee.

Na een paar uur was ik in Budens. Dit was waarschijnlijk de laatste plaats die ik tegen kwam, waar ik een bus naar Sagres kon nemen. Eerst maar koffie.
Vervolgens met de bus. Deze maakte een omweg via Vila do Bispo, waar ik later vanaf Cabo San Vicente, ook nog zou komen. Tegen de middag kwam ik in Sagres aan. Het was zonnig, maar wel een enorme wind. Kennelijk gebruikelijk hier langs de kust. Eerst gelunched en vervolgens naar het fort/ punt van Sagres. Vanuit deze streken vertrokken destijds nogal wat ontdekkingsreizigers (of piraten). Mooie kust met rotsen en uitzicht op Cabo San Vicente. Wat rondgebanjerd, maar er stond wel erg veel wind.
De hostel ligt een paar km van het centrum af, dus daar kom ik niet meer terug.
Zeer fraaie hostel/ surfschool met navenant veel jongeren.
In de hostel was ook een Canadese dame, Jacqueline, die er een paar dagen bivakkeerde. Wat eten voor morgenochtend en onderweg ingeslagen in de nabijgelegen supermarkt. Je kunt hier n.l. pas om 9 uur ontbijten en dan hoop ik al onderweg te zijn in de wind.

dinsdag 15-05-2018 = Sagres - Carrapateira
via Vila do Bispo
38 km = totaal 239 km

De bedoeling was om vroeg op weg te gaan. Wekker om 06.00 uur , dus nog enig geduld. Gisteren ontbijt ingeslagen, want in de herberg kon je pas om 09.00 uur eten. De keuken was echter pas om 07.00 uur open. Ca ½ -¼ voor 8 op stap.
Weinig wind, goede temperatuur en mooie paden. Naar Cabo San Vicente asfalt weg, maar geen verkeer.
Om iets vóór 9 bij de vuurtoren op de punt, maar alles was nog gesloten. Ging pas later open. In de zon, uit de wind gewacht. Om 10.00 uur ging het hek open. Oké, je bent er, maar het stelt dus helemaal niets voor. Eerst maar de eerste koffie genuttigd.
Toen ik bij de vuurtoren vertrok, lag de “bratwurst” kennelijk nog in de koeling. Wel werd de ambulante handel door deze en gene uitgestald.
Vervolgens op zoek naar de “fishermens trail”.

In het begin lukte het nog niet zo goed dat pad te vinden. Ik was een stukje (zo’n 500 meter) te ver gelopen. Na enig zoeken het goede pad gevonden.
Een zeer rotsig, scherp en onregelmatig pad. Wel schitterende baaien en zeegezichten. Hier en daar uiteraard om de baai heen, dus omlaag en dan weer omhoog.
Wel liepen er meer wandelaars, die ergens bij een parkeerplaats vervoer hadden en een rondje liepen. Er waren weinig doorgaande wandelaars. Het pad werd allengs meer met zand gevuld en na een tijdje liep je weg van de rotsen.
Een schitterende omgeving. Veel kleurige begroeiing. Toen ik in Vila do Bispo moest ik nog wel een behoorlijk stuk naar Carrapateira. Eerst maar gelunched en wat uitgerust.
Na de lunch heb ik toch maar besloten om me met een taxi te verwennen. Er gaat n.l. geen openbaar vervoer naar Carrapateira en ik zou dan weer zo laat aankomen.
Hostel do Mar in Carrapateira is een fraaie hostel, die na enig zoeken werd gevonden. Het plaatsje stelt niet zo veel voor. Eigenlijk is er niets te beleven; alleen wat stranden. Het is er niet erg druk.