maandag 24-09-2018 = Arneiro das Milhariças – Fátima
via Amiais de Baixo - Minde
39 km = totaal 544 km

Gisteravond was ook Maria Rosa (I) in de hostal aangekomen. Ik had haar eerder al gezien met Michelangelo. Samen gegeten in het restaurant aan de overkant van de hostal. Maria Rosa komt uit Milaan en wil naar Santiago via de kustroute. Waarschijnlijk zie ik ze nog wel.
We lopen voorlopig wel dezelfde weg, ofschoon ik wel wat sneller loop.
Ontbijt in de hostal stond al vroeg klaar. Maria Rosa kwam later en samen ontbeten. Ik vertrok als eerste en ik was al heel snel verkeerd gelopen het plaatsje uit.
Er was al eerder een auto met een Engels kenteken me achterop gereden, maar daar schonk ik verder geen aandacht aan. Tijdje later kwam die auto weer terug. Franse auto, Engels kenteken en een Hollander achter het stuur; woonde al jaren in Portugal. Hij vroeg of ik soms richting Fátima/ Santiago liep.        "Eh? Ja!" ...       "Nou dan loop je verkeerd!"
Hij was samen met zijn Engelse vriend. Die had een ongelukje gehad met fietsen (gebroken botten) en daardoor reed de Hollander in zijn auto.
Ze boden aan om me een stukje terug te rijden naar waar ik van de weg af moest. Aanbod maar aangenomen
Hoe krijg ik het toch elke keer weer voor elkaar mis te lopen? want achteraf was de aanwijzing uitstekend.
Ik liep nu door heuvelachtig terrein. Goed en fraai te lopen, maar om 9 uur al behoorlijk warm. Sommige stukken schaduw, maar wel veel zon onderweg. Via Olhos de Agua naar Mosanto. Dat stuk had ik gisteren zeker niet meer kunnen lopen en in Olhos de Agua (oorspronkelijk idee voor  overnachting) bleek toch geen slaapplaats  te zijn. Alleen maar natuurgebied en infocentrum. Wel een erg mooi bosgebied.
In Mosanto eerst maar wat gedronken en bedacht wat wijsheid was. Met bus of taxi naar Fátima en daar vroeg aan komen, zodat ik op mijn gemak  nog wat kon bekijken, of doorlopen en relatief laat in Fátima zijn. Een bus was er niet in Mosanta. Wel in Alcanena, maar dat lag een km of 4-5 uit de richting. Voorlopig maar doorgelopen richting Minde. Daar kon ik dan wel weer verder kijken.

Tussen Mosanto en Minde (km of 12-13) gebeurt niet zo veel. Het is een mooie, bosachtige, deels open streek met een asfalt weggetje. Soms wat eentonig, maar zeer goed te lopen; nu en dan een briesje.
In Minde gelunched en daarna weer dezelfde overweging. Het was inmiddels een uur of 2. Naar Fátima was zeker nog 2-2½ uur en als ik vandaag wat van het Santuário wilde zien, werd het toch wel weer laat.
Een bus was er niet, dus maar voor een taxi laten bellen en me de laatste 11-12 km laten vervoeren naar Fátima.
Ik was vóór 3 uur in Fátima. Maar meteen het Santuário bezocht. Veel bezoekers, ontzettend veel hotels.
Het Santuário van Fátima is immens groot. Een gigantisch plein dat bij (hoog) missen vol gelovigen of anderszins stroomt. Het Santuário zelf aan de kop van het plein, schitterend in de zon.Imposante kerk met fraai interieur. Erg heilig.
Aan de andere zijde van het plein de Basílica da Santíssima Trinidade (basiliek van de heilige drie eenheid). Ik denk dat er zo’n 3.500 mensen in kunnen zitten. Verder veel kapelletjes en gedenkplaatsen.
Er is een grote kaarsen branderij. Dat wil zeggen een installatie waar je je (heilige) kaarsjes in/ op kunt zetten om te branden. Het kaarsvet wordt opgevangen, gerecyceld en weer omgezet in nieuwe kaarsen. Er rondom hangt een weeïge lucht van kaarsvet en de bestrating eromheen is spekglad en glinstert van de kaarsdampen.
Er omheen één grote verzameling (net buiten het Santuário) van souvenirshops en andere winkeltjes met heiligen en heilige zooi.
Waarschijnlijk zijn er meer hotels in Fátima dan inwoners. In elk geval rondom het Santuário. Verder stelt Fátima niet zo veel voor.
Rond 18.00 uur kwam Ik ook Michelangelo tegen, gesloopt door de tocht in de hitte.
Hij gaat nog door tot Porto en dan terug naar Bologna. Of hij naar Porto zou lopen, wist hij nog niet. Het lopen viel hem wel zwaar
Morgen niet zo ver naar Caxarias.
Ik zit trouwens met de hostal wel gunstig voor het vertrek van morgen. Aan de goede kant van het plaatsje op weg naar Caxarais.

dinsdag 25-09-2018 = Fátima – Caxarias/ Capela de San António
via São Sebastião
31 km = totaal 575 km

Het begon goed voor wat betreft het vertrek. De pijlen waren er weer, dus dat moest goed gaan. Ik had gedacht dat na Fátima de bewegwijzering minder zou zijn, maar dat was niet zo, alleen dat de pijlen nu heen en weer aangaven.
Ik was niet echt vroeg opgestaan, want het was maar 20 km volgens opgave (?)
Om te ontbijten gaf meer moeilijkheden; in de hostal zou dat pas om half negen zijn en dat vond ik wat laat. In de buurt van de hostal was niets te vinden om te ontbijten dat geopend was. Ben maar op weg gegaan in de hoop dat ik snel iets zou vinden. Viel behoorlijk tegen.
Op zich liep het zeer voorspoedig en de route werd goed aangegeven.
Glooiend terrein met een paar (stevige) klimmetjes. Op enig moment kwam ik bij een splitsing en keek nog even welke kant ik op moest. Kwam een Spaanse peregrina tegen uit Pamplona. Zij kwam ook vanuit Fátima, maar was op een of andere manier al een paar keer verkeerd gelopen. Een tijdje samen opgelopen; zij liep al voor de 12e keer.
Al met al had ik nog steeds niet ontbeten. Via google-maps gezocht of er ergens in de buurt een mogelijkheid was. Zij volgde verder de Santiago pijlen en ik sloeg (met behulp van google-maps) af naar een dorpje richting ontbijt. Dat duurde trouwens veel langer dan ik had gedacht en het was pas na 11 uur eer ik ontbijt kon scoren.

Nadien maar geheel volgens google-maps de route en de pijlen maar weer terug proberen te vinden. Op de kaart de kortste weg, maar of dat ook écht zo was, ik twijfel er aan.
Het werd inmiddels al weer wat warmer. Afwisselend pad via dennenbos (met wat schaduw) en dan weer een stukje asfalt. Eindeloos veel gehuchtjes,  maar verder niet veel horeca of je moest er weer een stuk voor omlopen.
Pas vrij laat in de gemeente Caxarais met vele subdorpen. Om een uur of vier bij een café net vóór de bombeiros kazerne. Eerst maar wat gerust en bijgetankt. Daarna op naar de bombeiros ca 500 m via een weg vrij steil omhoog. De bombeiros hadden geen slaapmogelijkheid meer voor pelgrims. Kennelijk vonden ze dat te veel gedoe en waren ermee gestopt. Waren overigens ook niet al te vriendelijk. Misschien was er slaapplek bij het restaurant waar ik eerder was geweest.
Evenmin. Misschien bij het station 500 meter verder het plaatsje in. Ook niet, maar zeker bij de kerk, 2½ km verderop.
In de kerk waren een paar orgelspelende kinderen, die daar niets van wisten. Enige tijd later kwam er een mevrouw die ook Spaans sprak. 500 m verderop was er mogelijkheid bij de kapel van San António, waar ze na ca 10 minuten zou zijn. En zo geschiedde.
Om 18.15 uur, na ruim 31 km, had ik een matras onder de Capela de San António. Maar wel met een zeer goede, warme douche.
Om te eten moest ik overigens wel weer een paar km terug het plaatsje in om daarna weer de weg terug naar de kapel te lopen. Maar alles went.

woensdag 26-09-2018 = Caxarias/ Capela de San António – Ansião
via Ribeira do Fárrio - Almoster
34 km = totaal 609 km

Vanochtend vroeg opgestaan. Gewekt door kerkklokken, trein en wekker. Op zich niet slecht geslapen. Ik heb al wel een paar dagen een beetje last van mijn rechter voorvoet.
Eerst op weg naar ontbijt, weer dezelfde 2½ km terug het plaatsje in. Daar loopt overigens ook weer de Camino de Santiago en alle kms die in de koele uren (≤ 11.00 uur) kunnen worden gelopen, zijn mooi meegenomen.
De tocht begon niet slecht. Wel stevig heuvelachtig, maar (nog) geen asfalt. Na ca 1½ uur in het niemandsland aan een kruising, zowaar een barretje. Meteen maar gebruik van gemaakt. Je weet tenslotte maar nooit.
Vervolgens  richting Ribeira do Fárrio. Sterk glooiend terrein met grove grindpaden. In dit gebied waren vorig jaar de grote bosbranden. Het rook er nog naar. Dennen verkoold en de eucalyptus opmerkelijk snel hersteld. Deels afgezaagd tot aan de grond en nu schoten er weer nieuwe scheuten (wel een paar meter hoog) omhoog. Echter weinig schaduw.
Kennelijk waren de brandgangen/ paden met grof geweld open geshoveld, want het was alleen grof grind/ scherpe stenen en daardoor zeer onregelmatig om op te lopen.

Na een 20-25 km had ik het wel weer zo’n  beetje gehad. Ik zag een café langs een autoweg en bedacht dat ik daar eerst maar even moest rusten, eten en drinken. Het was weer behoorlijk zwaar geweest en de temperatuur was inmiddels ook aanzienlijk opgelopen. Ik denk dat ik sowieso mijn afstanden schema maar wat moet loslaten of aanpassen en niet meer dan 25 km per dag moet lopen.
De laatste kms naar Ansião waren pittig. Het was een zware dag geweest, veel op en neer over de heuvels; rotsige en onregelmatige wegen; veel dorpjes/ gehuchten van niets met geen (zichtbare) mensen. Op zich wel vriendelijk gebied, maar te warm.
Na enkele omzwervingen en enig zoeken, kwam ik terecht in de albergue “Adega Tipicá”, een lokaal restaurant annex hotel/ herberg. Daar slaapt ook Roberto, een Italiaanse jongen uit Bergamo. Hij loopt grote afstanden (is ook de helft jonger dan ik) en die kom ik dus verderop waarschijnlijk niet meer tegen. Wel grappig is dat hij onderweg deels dezelfde mensen heeft ontmoet, o.a. Suzanne en Michelangelo.
Ansião is ook een wat groezelig plaatsje met weinig sfeer. Ik zit nu aan het bier (om 19 uur) op een verlaten centraal plein met één café geopend, rest dicht. Weinig leven of vertier op straat. Gelukkig kan ik in de herberg straks wel wat eten.

donderdag 27-09-2018 = Ansião – Rabaçal
via Junqueira
21 km = totaal 630 km

Bedoeling was niet al te vroeg op, want ik hoopte al vroeg in Rabaçal te zijn (ca 20 km). Roberto ging wel vroeg op weg, want hij wilde de zon zien opkomen. Omdat ik toen toch wakker was, maar opgestaan en klaargemaakt voor vertrek. Dicht bij de hostel kon ik vanaf 7 uur ontbijten, dus 07.30 was goed genoeg. Om een uur of 8 op pad.
Het was nog koel en in het begin was het bossig en glooiend. Na ca 1½ uur het eerste café (volgens plan). Drankpauze. Het is dan 09.30 uur en het wordt alweer warmer. Vervolgens fraai onderweg; heuvelachtig, soms pittig, maar het liep goed.
In Alvorge de volgende stop. Daar kwam ik ook een paar Duitsers tegen (Anne en Bart) uit Stuttgart. Een aardige vrouw, maar ze moest wel erg veel gewicht meetorsen. Hij ging a.s. weekend in Coimbra weer terug; zij wil via de kustroute doorlopen naar Santiago.

Het laatste stuk naar Rabaçal was langer dan ik had gedacht. De laatste loodjes. Mooie herberg, maar best druk. Een paar Canadese mannen die ik gisteren in Adega Típica ook al tijdens de avondmaaltijd had gezien. Een paar Australische vrouwen en een koppel Spanjaarden. Anne en Bart kwamen ook aan in de herberg en ook Maria Rosa zag ik weer. Zij wil echter een laag bed hebben en dat was er niet meer in deze herberg. Zij ging dus verder het dorp in op zoek naar een slaapplaats met een laag bed. Ook Geronimo zag ik weer (still going strong). Roberto niet meer gezien.
De herbergeigenaar heeft 100 meter verderop in het dorp ook een restaurant (ook O Bonito) waar tijdig gegeten kan worden. Alle pelgrims zullen daar dus in elk geval wel naar toe gaan.