zondag 14-10-2018 = Armenteira – A Lagoa - Pazo o Rial
via Barrantes – Vilanova de Arousa
29 km = totaal 1086 km
Gisteravond eerst naar het klooster voor een stempel en de vespers. Om 19.00 uur begon een korte zangdienst met aan het einde een pelgrimszege. Ben ook naar voren gestapt. Moest wat door de knieën, want de pastoor was niet al te groot en had niet zulke lange armen. Daarna in de buurt van het klooster wat gegeten. Eén van de twee restaurants in het plaatsje.
MOSTEIRO de ARMENTEIRA
Bendición de Peregrino
Que la luz y el amor de Dios bendigan y dirijan tus pasos
Que los caminos se abran a tu encuentro
Que abras tu corazón al silencio y guardes con gratitud
el recuerdo bel\lo de las cosas buenas
Que Dios te lleve de su mano hasta los brazos de Santiago
Y vuelvas a tu casa de luz y de alegría
Por Jesucristo nuestro Señor
Toen we naar de herberg terug wilden gaan, regende het behoorlijk; dus nog maar even wachten. Na een kwartiertje leek het niet echt op te houden voor de nacht. Bij de eigenaar van het restaurant een paar grote vuilniszakken gevraagd en provisorisch als een poncho om gedaan, toen terug. De hospitalera had het wasgoed en de schoenen binnen in de herberg gezet. Was wel erg aardig.
In de nacht hadden Lourenzo en Villar weer last van beestjes (chinches). Volgens mij zit het ook een beetje tussen de oren. Nou ja, er waren er nog een paar die niet konden slapen.
De volgende ochtend op weg met regen. Het was nog donker en in het eerste stuk verdwaalden we wat en liepen in een rondje. Via de weg weer terug naar de bewoonde wereld. Achteraf bleek dat we het mooiste stuk (ruta de la piedra y del agua) van de dag daardoor hebben gemist.
In Barrantes de eerste mogelijkheid voor ontbijt. Daarna weer goed gepijld/ aangegeven. Fraaie tocht, heuvelachtig. Mooie paden. Wisselend weer. Beetje zon, beetje regen.
Tijdje samen gelopen met Edel. NL meisje, studerend in Wageningen. Met ouders en geboren in Rosmalen. Toen ik na een tijdje van haar een foto wilde maken, moest ze eerst haar bril afzetten. Edel was een beetje ijdel, maar wel erg aardig
Na een tijdje met elkaar te hebben opgelopen (zij was aanmerkelijk kleiner dan ik), kreeg ik last van mijn lendenen en ging steeds schever lopen van de pijn. Nog nooit meegemaakt. Tegen Edel gezegd dat ze maar door moest lopen. Ik hield een tijdje pauze en deed wat oefeningen met/ voor mijn rug en lendenen. Verbeterde de situatie niet echt. Na een ½ uurtje gepauzeerd te hebben, kwamen Lourenzo en Villar ook aangelopen. Zijn toen gezamenlijk weer doorgegaan. Ging iets beter, maar ca 2 km vóór Vilanova de Arousa gingen ze te snel voor me. Nog nooit vertoond. Ik bleef steeds verder achter ze lopen.
In Vilanova de Arousa gepauzeerd en gelunched met Villar. Lourenzo was verder het dorp ingelopen om iets te bekijken.
Daarna de laatste kms naar A Lagoa. Het was grijs en miezerig weer en het stukje duurde naar mijn gevoel best lang.
Pazo o Rial is een oud kasteeltje en nu een behoorlijk luxe hotel, in elk geval naar pelgrims begrippen en de enige slaapmogelijkheid in de ruime omgeving. Maar we konden er eten, slapen (kamer voor 3) en ontbijten. Wel erg relaxed.
Het was nog steeds wat onstuimig en wisselend. In hoeverre hier de orkaan Leslie zijn invloed al deed gelden, ik weet het niet. In elk geval is het weer wel omgeslagen de laatste dagen.
Heb vanavond ook de terugvlucht geboekt met Vueling voor donderdag. 07.00 uur vertrek van Lavacolla en aankomst ca 09.30 in Amsterdam.
Nog een paar daagjes. Moment van afscheid nadert. Beetje triest, zoals immer. Je loopt een tijdje samen, deelt lief en leed en inderdaad de ene keer tref je het meer dan de andere.