- reisverhaal 2021

maandag 13-09-2021

Vlijmen – Berg en Dal

Om ca 15.00 uur zeer relaxed vertrokken. Diverse huishoudelijke taakjes in huis afgerond, zodat we een opgeruimd huis achterlieten. Geen haast, geen bus, trein of vliegtuig te halen. Morgen pas echt op stap. Nog niet zo’n idee van een tocht. Relatief lichte rugzak (ca 7,5 kg voor alles). Cath had wel veel snoeperij etc. bij zich gestopt. Dat zal ik wel dragen of deels in de auto laten.

Rustige tocht naar Fletcher Hotel Valmonte in Berg en Dal. Schuin tegenover het hotel hebben we ook gepauzeerd tijdens onze N70 tocht. Mooie omgeving.

We werden geplaatst in een mooie, royalere kamer dan in Doorwerth; goed om ook in terug te komen na een week.

De bushalte naar Nijmegen is vlakbij het hotel (ca 5-10 minuten) en een kwartier dienst.

Ben wel een sjaal vergeten.

dinsdag 14-09-2021

Nijmegen – Breedeweg

34 km - totaal 34 km

Vroeg op. Goed en uitgebreid ontbijt. Daarna 10 minuten lopen naar de bus. Deze kwam snel.

Echter……, niet aan gedacht dat een mondkapje in het OV nog steeds moet. Zaten in rugzak, dat wel. De chauffeur vond dat hij daarop niet kon wachten; hij reed dus verder. Gelukkig gaat het hier op dit tijdstip om een kwartierdienst, dus het extra wachten viel mee. In elk geval voldoende tijd om mondkapjes in de rugzakken te zoeken en te vinden.

De bus zette ons af aan het Keizer Karelplein (in verband met werkzaamheden in de buurt van de Waalkade) en daarvandaan was nog het ca ¼ - ½ uur lopen om bij de Stevenskerk te komen.

Bij de Stevenskerk kwam net een vrijwilliger aangelopen, die de deur opende, ons wilde ontvangen en de nodige papieren en inschrijfrituelen verzorgde. Met zijn beste wensen voor onderweg en een praatje vertrokken we.

Via de markt richting Waalkade. Broer van Wim – Gerrit – woonde toch wel erg mooi aan de kade met het uitzicht op de Waal. We liepen langs de Waal richting Ooijpolder. Een schitterende omgeving en een goed begin van de tocht. Onderweg heel veel bloemen en velden.

De Ooijpolder is een schitterend gebied. Toen het in het voorjaar zo nat was, was het in grote delen niet goed begaanbaar door de hoge waterstand. Momenteel is het uitstekend lopen. Heel veel bloemen en vogels in het land. We lopen rond de Bisonbaai (tussen Waal en Bisonbaai) en komen zo bij de “Oortjeshekken”. Thans een café/ restaurant/ hotel, vroeger een oversteekplaats om voor een “oortje” toestemming te krijgen om via een pontje aan de andere kant van de Waal te geraken.

Tijd dus voor koffie en wat eten.

Verder op pad richting Beek (de autoweg N326 oversteken) en de Duivelsberg. Onderweg bij Persingen het trekpontje over “het Meertje” getrokken. En daar in “de middle of nowhere” geen 4G verbinding. Ligt het aan het toestel of aan de provider? In elk geval even de oriëntatie verloren. Maar meestal komen dit soort zaken snel weer goed en loop je gewoon weer verder op gevoel.

Bij restaurant “de Duivelsberg” voor de avond gegeten; niet duidelijk of we nog veel gelegenheid zouden krijgen onderweg. Op weg van de Duivelsberg naar Groesbeek begon het te miezeren/ regenen en het duurde erg lang.

Achteraf bleek dat de route aan de noordkant van Groesbeek liep en eigenlijk niet in het plaatsje kwam. Onze slaapplaats was in Breedeweg, aan de zuidzijde van Groesbeek. Dus een slechte voorbereiding/ keuze (was er ook niet zo veel).

We moesten dus een heel stuk richting Groesbeek en het stadje door. Bij “de oude molen” eerst nog maar wat gedronken en gevraagd naar de vertrektijden van de bus naar Breedeweg. Laatste stukje met de bus. Het regende nog steeds.

We waren pas om ca 20.45 uur op onze bestemming, min of meer gesloopt. Was best een lange en inspannende dag geweest. We waren dus ook niet veel meer waard.

Een warme douche doet op zo’n moment wel echt wonderen.

woensdag 15-09-2021

Breedeweg-Groesbeek - Milsbeek

7 km – totaal 41 km

Wel goed geslapen. Gisteravond was ik min of meer gesloopt en erg moe en ben vrij snel in slaap gevallen. Bij wakker worden en tijdens het ontbijt regende het stevig. Het water viel erg gemakkelijk.

Hoe we hiervandaan verder moesten naar de “Walk of Wisdom” was ons nog niet geheel duidelijk. Misschien dat dié wijsheid ons binnenkort bereikte.

Op één of andere manier moesten we het “Reichswald” in, maar hoe daar te komen, moesten we nog wel eerst uitvinden. Met de regen was dat overigens ook niet zo’n vrolijk vooruitzicht. Was wel een erg nat begin.

Na het ontbijt wist de gastvrouw ons te vertellen, dat we het beste met de bus 5 naar de nieuwe molen konden gaan en vandaar met de bus naar Horst/ Kranenburg.

Toen we vertrokken waren we drijfnat toen we bus 5 instapten (ca 50 meter tegenover ons logeeradres). Bij de halte nieuwe molen naar de aansluiting naar Horst. Was volkomen onduidelijk of de bus naar Horst zou komen of al was vertrokken. Het plensde onophoudelijk. Nog een tijdje in de regen op het terras voor een snackbar gezeten.

Toen maar besloten om terug te gaan naar Groesbeek en daar verder te zien. In Groesbeek (ca 10.15 uur) alles was nog gesloten, alleen Bakker Bart was geopend en daar dus maar neergestreken, koffie met koek, en wachten tot het ophield met regenen.

We bedachten dat het misschien wel verstandig zou zijn om het Reichswald met dit weer over te slaan en maar meteen naar Milsbeek te vertrekken.

Om in Milsbeek te komen, moesten we eerst met de bus terug naar Nijmegen en van daar naar Milsbeek. Best omslachtig.

We besloten te wachten op droger tijden en dan rechtstreeks naar Milsbeek te lopen.

Rond 12 uur leek het lichter te worden en wat droger. Eerst nog in het gemeentehuis naar het VVV. Truus wil altijd routekaartjes kijken.

Na een kwartiertje was het droog en gingen we op weg naar Milsbeek.

Dat wil zeggen dat je vanuit Groesbeek richting het zuiden loopt en dus ook weer langs Breedeweg. We liepen ca 100 meter achter langs onze logeerplaats van afgelopen nacht.

Het was een rustige tocht, maar wel winderig. De omgeving is wel vriendelijk, zij het momenteel wat grijzig.

In ruim een uur later waren we in Milsbeek bij onze “Trekkershut”. Eerst maar koffie, wat eten, douchen en installeren. De trekkershut is een houten cabine met plek voor twee. Goed om een nacht te slapen. Eten kan ook in het restaurant “De Diepen” waarvan de trekkershut deel uit maakt.

’s-Middags nog even naar Milsbeek gelopen om wat inkopen voor morgen te doen.

De route van de “walk of wisdom” loopt voor het restaurant langs, zodat je zo weer op weg bent. Trouwens als we via het Reichswald waren gekomen, waren we hier ook langs het restaurant gekomen.

donderdag 16-09-2021
Milsbeek - Malden
31 km – totaal 72 km

Afgelopen nacht uitstekend geslapen in de trekkershut. Het was buiten aardedonker en in de bossen hoorden we gisteravond de uilen elkaar toeroepen. Zeer bijzonder.
Op het terrein stonden nog een paar (eenvoudige) camper kampeerders en de trekkershut naast ons was ook bezet door twee loopsters.
Ontbijten buiten vóór de hut. Op het gemak, want we hoefden niet echt vroeg weg. De route loopt naast/ vóór de hut langs.
Dan op weg richting de St. Jansberg. Schitterende omgeving. Eerst door een open veld, dan het bos in. Zeer fraaie boswegen, klimmend en dalend met een bijzondere schittering van de bomen in het water van een beekje langs het pad. Zeer helder (bron) water.

Vervolgens op weg naar Plasmolen voor een ringetje, maar daar was het gesloten. Meteen maar verder naar de Mookerhei waar we nog de resten zagen van eerder bloeiende heide.
Dan een grote omweg (ca 3 km) naar “’t Zwaantje”, een restaurant op de grens tussen Limburg en Gelderland, om hier een ringetje op te halen en uitgebreid te lunchen.
Het is hier een erg mooie omgeving.

Daarna weer terug naar de Mookerhei, op zoek naar het “Jachtslot” wat voor ons toch wel wat moeilijk te vinden was. Toen we het vonden was het afgesloten in verband met renovatie/ restauratie. Evenmin was er een ringetje te vinden.
Wel een vreemde, wat in zichzelf gekeerde, motivatie groep in de botanische tuin. Had volgens mij niet écht zicht op de buitenwereld. In elk geval niet voor ons toen we ze wat vragen wilde stellen over de omgeving, de tuin en het slot.
Vervolgens weer verder richting Malden. Bosrijke omgeving, dat wel. Bij het vliegveld(je) van Malden waren de ringetjes op. Wat een malheur! Toch maar wat gedronken en wat gerust. Toen we verder gingen, kwam ook onze motivatiegroep aan; nog steeds niet erg open-minded.
Het laatste stuk van het vliegveld naar Malden viel een beetje tegen qua afstand. Toen we op de Rijksstraatweg aankwamen moesten we nog een heel stuk terug langs de weg.
Net vóór ons logeeradres was nog een café aan de weg. Ze serveerden eigenlijk geen maaltijden maar de jongen die ons bediende, wist toch nog wel iets van tosti en kroketten op tafel te krijgen.
Het was inmiddels wat gaan druppelen en we bleven nog wat onder de, inmiddels voor ons uitgevouwen, parasol zitten. Toen het wat minderde met de regen, zijn we vertrokken. Het was nog maar een paar honderd meter lopen naar ons logeeradres.

vrijdag 17-09-2021

Malden - Grave

22 km – totaal 94 km

De slaapplaats bij José en haar man was uitstekend, evenals het ontbijt. We hadden goed geslapen en er weer zin in.

Doordat we gisteren een stuk terug hadden gelopen vanuit Malden om bij ons logeeradres te komen, waren we nu een behoorlijk stuk van de route vandaan.

Om weer bij de route te komen, zouden we weer een stuk langs de rijksweg terug moeten lopen. José gaf aan dat er schuin tegenover het huis een bushalte was van de bus richting Malden centrum, die ons na een paar haltes bij Intratuin in Malden zou afzetten. Daar de rijksweg oversteken en dan richting “de Elshof”.
Zo gezegd, zo gedaan. Veel schooljeugd op het fietspad en in de bus richting Malden en Nijmegen.

Bij het landgoed “de Elshof” veel mooie, oude bomen. Vervolgens op weg naar het Maas-Waal kanaal.

Onderweg: grote verrassing! We komen een fietser in de richting Nijmegen tegen en ik dacht, hij was al bijna voorbij, hé, die man ken ik. Ik riep hem na: “hé, Johan!”. Hij had inmiddels ook ingehouden.

Het was inderdaad Johan van den Boom. Ik had hem voor de eerste keer in 2004 ontmoet bij de najaarsbijeenkomst van het genootschap in de regio Den Bosch. Hij had dat jaar zijn tocht naar Santiago gelopen en ik was in de voorbereiding voor mijn eerste tocht in 2005. Van hem heb ik de eerste routes en logeeradressen op weg naar Santiago ontvangen.

Sindsdien hebben we zeer onregelmatig contact, maar elke keer zeer ontspannen en aangenaam.

Daarna, over het Maas-Waal kanaal, richting Hatertse en Overasseltse Vennen. Een schitterend gebied. Koffie en pauze bij St. Walrick met de lapjesboom en de kapel ruïne. We waren er eerder met een regiowandeling.

Na de pauze weer verder, door een wat landelijk gebied met onderweg een vrij nieuwe Mariakapel, de Maasmolen bij Nederasselt en zo uitkomend bij Grave boven de sluis.

De brug bij Grave was in onderhoud en ingepakt en met enorme herrie (gritstralen) konden we de overtocht voor voetgangers maken.

Net over de brug, rechts kijkend naar de polder met het kazematten museum, zagen we een man in antiek (’40 - ‘45 er jaren) uniform staan. We maakten nog een grapje tegen elkaar: “Hij zal toch wel weten dat de oorlog al een tijdje geleden …..??”

Nog geen erg, maar toen we ons omdraaiden, zagen we meer militaire activiteit en realiseerden we ons dat het 17 september was. 77 jaar terug was de brug bij Grave ingenomen door de geallieerden en morgen zouden er herdenkingen zijn.

Daarna langs de Maas richting Grave. Eerst maar pauze genomen, gegeten, gedronken en onze Graafse ringetjes opgehaald.

Daarna nog een behoorlijk stukje door het plaatsje op weg naar onze slaapplaats bij Wilma en Joop.

Plezierige ontvangst; eerst maar wat drinken en praten onder/ in de carport. Daarna douchen/ slapen. Morgen een (lange) dag (of eventueel wat alternatief vervoer??).

Pagina 1 van 2

reizen

dag 01 … om erin te komen …

dag 02 … toch wel een lange dag …

dag 03 … plenzen, plenzen, plenzen …

dag 04 … moeizame jacht op ringetjes …

dag 05 … onverwachte ontmoeting …