dag 06 … mijn mes, mijn mes, waar heb ik nou mijn mes? …

 

Bij Wilma en Joop was het goed overnachten. Erg aardige mensen. Een zeer verzorgd onderkomen en Wilma en Joop zijn zeer attent naar hun gasten.

Na een uitgebreid ontbijt heeft Joop ons een stukje op weg geholpen naar de route, want de logeerplek lag wel erg aan de buitenkant van Grave.

We lopen Grave uit langs de Hertogswetering (andere kant van Grave) met een mooie start van de tocht in de mist met weinig wind in de richting van Velp.

Volgens Cath een mooie tocht, maar wel lang (eventueel een stukje taxi?).

Bij het klooster aangekomen, bellen we aan om de groeten te doen aan Henk, die er in de avond zijn licht labyrint houdt.

Verder lopen we richting Keent. Schitterende natuur met vogels, runderen, paarden. We waren er eerder geweest met een Jacobswandeling van de regio. Het was inmiddels koffietijd en de koffie hebben we genuttigd met de aanwezige pauwen en de haan en daarna nog een kijkje in het museum.

 

 

Na de koffie weer verder richting Overlangel, via Neerloon naar de “Vrijstaat van Ravenstein”.

Tussen het jaar 1200 en 1800 vond je in het noordoosten van Hertogdom Brabant het 'Land van Ravenstein'. Vanaf 1360 is het Land van Ravenstein een vrijstaat. In dit stukje soeverein land aan de meanderende Maas heerste godsdienstvrijheid. Het werd namelijk niet bestuurd door de Republiek der Verenigde Nederlanden, maar door machtige Duitse vorstenhuizen.

Na bezoek aan het VVV (met “walk of wisdom” ringetjes en een dagvisum voor de vrijstaat) en verschillende bezienswaardigheden is het lunchtijd (voor ons bij de “Keurvorst” op de markt).

 

Na de lunch verlieten we (de Vrijstaat van) Ravenstein met het pontje naar Niftrik. Een fantastisch tochtje over en langs de Maas volgde.

Bij “de Leurse Hof” pauzeerden we met een drankje vóór het eten (bij de mini camping zou niet zo veel te beleven zijn) en reserveerden maar meteen de avondmaaltijd later die dag.

Mini Camping “Zus & Zus” bij Hernen is een eenvoudige verblijfplaats. De “Pipo-wagen” was al in gebruik, zodat we een klein bungalowtje kregen toegewezen. Een super overnachting. Het bungalowtje was splinternieuw en volgens mij waren we de eerste gebruikers. Goede bedden en sanitair. Zeer comfortabel.

Ik constateerde er dat ik mijn zakmes niet meer bij me had. Verloren!?, maar waar? Wellicht in Ravenstein op de markt bij de lunch uit mijn zak gegleden?

“Bel nu meteen” zei Cath, “nu weet men er misschien nog iets van” En inderdaad het was gevonden. Dinsdag kon ik bellen (normaal op dinsdag gesloten) om het op te halen.

Het gaat om een mesje met herinnering.

Toen ik in 2019 in León logeerde in de herberg van San Francisco de Asís, ontmoette ik een Canadees, Edwin. Hij ging die dag terug naar Parijs, waar hij studeerde. Hij had een paar weken gewandeld en moest terug. Hij bood een Epinal zakmesje aan. Op het vliegveld zouden ze het toch maar weigeren (hij had alleen handbagage) en hier had iemand er wellicht nog wat aan.