vrijdag 27-05-2016 = Alagón - Gallur
22 km = totaal 373 km

Vroeg ontbijt zat er vandaag niet erg in. De bar bij de hostal ging pas om 8.15 - 8.30 open en verder was er niet veel vroege mogelijkheid. Ik had bedacht om dan maar vroeg (7.30 uur) te vertrekken.
Het was nog redelijk koel en na een uurtje was ik in Cabañas de Ebro. Hier was echter evenmin iets te vinden van een bar, zodat ik de wens voor ontbijt en/ of koffie nog wat moest opschorten. Je loopt overigens wel schitterend langs de Ebro. Hier en daar is dat soms wel een modderstroom, maar in een mooie omgeving. Het was een mooi vlak pad en het liep lekker door, zonder dat je iets of iemand tegen komt.
In Alcalá de Ebro wel een bar voor koffie en sap; echter geen brood of toast. Wel iets van mini choco croissants. Vult ook enigszins.
De temperatuur was inmiddels weer wat opgelopen. In Luceni (na een uurtje) uitgebreid geluncht. Nog wat ingeslagen voor het laatste stukje naar Gallur. Dit ging grotendeels langs de weg/ asfalt. Liep wel gemakkelijk, maar warm. Qua afstand viel het erg mee.

In Gallur is een zeer fraaie herberg in een voormalig treinstation. Het herbergdeel was op de zolder verdieping; zeer royaal opgezet, veel ruimte en licht. Eerste verdieping met afzonderlijke kamers (2 persoons) en op de begane grond een restaurant- en bargedeelte. Een beetje het dorp voorbij, dus gunstig voor vertrek morgenochtend.
Morgen grote afstand, dus vroeg op. Jammer dat ik dan niet kan ontbijten, want de bar opent pas om 8.00 uur. De eerste kms morgenochtend is evenmin veel te verwachten, dus nog maar wat eten ingeslagen voor ontbijt en onderweg morgen.
Het plaatsje Gallur is op zich niet groots. Kennelijk worden er ook stierenrennen gehouden, want grote stukken waren voorbereid op langslopend wild (dranghekken en ontsnapplaatsen).
’s-Avonds gezamenlijk met de overige pelgrims gegeten in de herberg (was trouwens een trefpunt van mensen uit de omgeving). Zij hadden voor morgen om 08.20 een taxi besteld voor de eerste 12 km. De 37 km naar Tudela is best een stevige afstand. Heb maar gebruik gemaakt van het aanbod om mee te rijden. Kan ik toch nog ontbijten in de herberg.

zaterdag 28-05-2016 = Gallur - Tudela
37/26 km = totaal 410 km

Na koffie en croissant kwam om ca 8.15 uur de taxi ons ophalen. De nacht was vergezeld door toeterende treinen, die langs de herberg raasden, het station voorbij. Na een tijdje wen je eraan en ik heb dan ook goed geslapen.
We werden afgezet voorbij Cortes langs het Canal Imperial de Aragón. Aan beide zijden van het canal loopt een pad, maar de linkerzijde (van de oorsprong af/ rechterzijde in de looprichting) was in de ochtend het beste te belopen. De zon staat dan rechts van het pad en de bomen geven dan nog wat schaduw onderweg. Schitterend pad om te lopen. Vlak met fijn grind.
Na ca 2 uur in Ribaforada, het enige dorp onderweg met enige horeca. Om er te komen moest je eerst het canal oversteken. Een stukje het plaatsje in. Koffie, sap, rust. Na 3 kwartier is het voor mij tijd om weer te vertrekken. Jean Louis, Marie-Renee en Joanna kwamen juist aan. Charlotte was nog in geen velden of wegen te bekennen.

Weer het canal overgestoken en het volgende stuk naar el Bocal. Een buitenplaats, bedacht door Karel V. Goede schaduw plek om te pauzeren. Het is thans een soort recreatiegebied, maar vreemd genoeg is er geen horeca.
Het stuk naar Tudela vanaf el Bocal gaf wat problemen. Het was me niet duidelijk hoe de weg verder ging. Er was een mogelijkheid om de Ebro/ GR99 te volgen, maar dat was niet de bedoeling, teveel om. Na enig zoeken, kwam ik bij de oorsprong van het canal, een zijtak van de rio Ebro, en kon ik oversteken. Daarna nog via een aantal kronkels en omweggetjes weer op een gepijlde route. Nog een uurtje naar Tudela. De (jeugd)herberg ligt aan het begin van het plaatsje, dus vooralsnog niet te veel te zoeken of door het plaatsje te struinen.

zondag 29-05-2016 = Tudela - Alfaro
26 km = totaal 436 km

Om een uur of 8 kon ik in de buurt van de herberg ontbijten. Was wel handig, want op zondag is het nooit zo duidelijk of er iets een beetje vroeg open is. Ook wel nodig. Het eerste stuk naar Castejón is n.l. zo’n 20 km, zonder iets onderweg.
Het kostte me ca ¾ uur vóór ik de stad uit was. Er waren goede aanwijzingen op het trottoir (bronzen schelpen), maar toen het interessant was (je kon kiezen), toen lieten ze het een beetje afweten. Als je in Spanje 3 of 4 mensen naar de weg vraagt, krijg je ca 3 á 4 verschillende antwoorden. Vandaar dat het wel wat tijd vergde. Het is dus ook wel handig als je zelf ook een beetje oriëntatie gevoel hebt.
Eénmaal buiten de stad loop je dichter of verder van de Ebro. Je loopt door het Ebro dal, dus over het algemeen een vlak terrein. Halfweg kwam ik nog een viertal pelgrima’s tegen die de Camino de Ignacio liepen. Het aantal pelgrims dat in die richting liep, is inmiddels groter dan het aantal dat de Camino de Santiago loopt.

Ook zijn er best veel fietsers/ mountainbikers onderweg op zondag. Alleen, of met een paar of met een groepje. Kennelijk een zeer geliefd vrije tijdverdrijf op zondag.
In Castejón geluncht. Gebeld naar het VVV in Alfaro. Daar is n.l. de sleutel te krijgen van de pelgrimsherberg. Het VVV is echter tot 14.00 uur geopend op zondag en dat ga ik dus niet halen. Afgesproken dat ik zou bellen als ik bij de herberg was, zodat iemand met de sleutel kon komen, of me vertellen waar ik de sleutel zou kunnen ophalen. Toen ik na heel veel zoekwerk (het was inmiddels na vieren) de herberg vond (eerst naar een andere jeugdherberg gestuurd/ die was gesloten en geen telefonisch contact te maken/ lokale politie vond het niet hun zaak en wist evenmin iets van een sleutel) naar het VVV gebeld, maar geen sleutel. Die kwam ook niet. De eerste keer dat ik meemaakte dat men niet echt behulpzaam en/ of vriendelijk was voor een pelgrim.
Dan maar het plaatselijke hotel met een redelijke prijs gekozen. Het enige in Alfaro. Enigszins luxe, maar de wifi werkte niet. Beetje rommelig einde van de dag.
Alfaro heeft een enorme kerk (Iglesia San Miguel Archangel/ collegiate San Miguel); koud en kaal van binnen, zodat je daar ook snel bent uitgekeken.

maandag 30-05-2016 = Alfaro - Calahorra
27 km = totaal 463 km

Bovenstaande tekst was geschilderd aan de wand van mijn slaapkamer in het hotel. Ben het er erg mee eens.
Trouwens onderweg heb ik grootse gedachten en diepe inzichten. Het nare is echter dat als ik ’s-avonds in mijn boekje schrijf, ik ze weer ben vergeten. Geeft wel te denken. Maar misschien borrelen ze ooit nog wel eens op.
Vanochtend een uitstekend ontbijtbuffet, al vanaf 7 uur. Heel goed voor een pelgrim, die niet te laat op pad wil.
Vandaag twee lange stukken van 12 en 15 km met één plaatsje ertussen en verder niets.
Op weg naar Rincón de Soto mooie omgeving. Je loopt over een pad tussen een watertje (rio de Alfaro) en de spoorlijn, iets verder op. Nog verder daarnaast de oude autoweg, maar die hoor of zie je  niet. In Rincón de Soto gepauzeerd en iets te drinken en te eten ingeslagen voor onderweg op het tweede deel.

Net vóór Calahorra een enorme schaaps- en geitenkudde op de weg/ het pad. Herder te paard, ezel en honden liepen ook mee. Wat opviel was, dat er wel erg veel kreupele/ strompelende dieren mee hobbelden. Ze hadden kennelijk niet zoveel last van hun handicap, want ze huppelden dapper mee.
In Calahorra behoorlijk veel kerken. Bij de Iglesia San Francisco is een mooie herberg waar ik kon overnachten.
Mijn loopshirt heeft het vandaag bij het uittrekken begeven. De rug barstte verder open. Het was al wat dunnig van de rugzak en sinds een paar dagen liep ik met een stuk tape over de sleetplek. Nogmaals opnieuw getaped, maar lang zal het niet duren voordat het echt over is. Vanmiddag dus maar meteen een nieuw overhemd gescoord. Viel nog niet echt mee. Misschien het verkeerde plaatsje; maar goed.
Morgen een korte etappe (20 km), maar onderweg is er dan helemáál niets. Moet dus wel weer wat voer meenemen. Kijken of er morgen vroeg iets open is.
Hier in de buurt zit je overigens nog steeds in het gebied van de stierengevecht liefhebbers. In elke bar staat in de namiddag wel het “toro”-kanaal op. En het trekt veel kijkers, zowel mannen als vrouwen. Het blijft een rare en wat potsierlijke vertoning. Overigens altijd een ongelijke strijd. De stier zal nooit winnen,  dus eigenlijk niet een echt “gevecht”.