dinsdag 09-10-2018 = Caminha – Mougás
via A Guarda - Oia
27 km = totaal 944 km
Gisteravond met een mens of 5 gegeten aan het water bij o forte da ínsua. Je kon er zeer goed vis eten, maar ook de solemio vond ik niet te versmaden. André, de erg aardige eigenaar en visser van het restaurant, had de vis zelf gevangen en klaargemaakt. Lourenzo en Villar hadden voor de vis gekozen. Imre, Nicolas en ik kozen voor de solemio en iets schnitzelachtigs. André vertelde ook van een mogelijkheid om met een watertaxi naar de overkant te varen. We hoefden dan niet eerst naar het dorp te lopen en tot 10 uur op de ferry te wachten. Hij belde een kameraad en regelde dat we om 07.45 uur vóór het restaurant zouden worden opgehaald om met een bootje naar de overkant te varen. Een schitterend aanbod, want dan zouden we met méér dan 2 uur verschil op weg kunnen gaan. Waar we dan vandaag zullen eindigen, is me nog niet duidelijk.
Momenteel (7 uur lokaal) is het nog donker en fris, maar wel helder. Kwart voor 8 bij de steiger. De watertaxi bracht ons met z’n vijven naar Spanje.
Na een geslaagde overtocht werden we na een kwartiertje/ 20 minuten op het strand geworpen, een paar km vóór A Guarda. Na een stempel van de schipper konden we weer met droge voeten op weg.
Het eerste stuk ging via een houten vlonder door een bossig duingebied nabij de rotsen en het strand. Kennelijk is het een archeologisch bijzonder gebied, want er werden enkele op~/ afgravingen gedaan en bewoningsresten blootgelegd.
In A Guarda uitgebreid ontbijt. Villar kon het niet laten; ze ging met Imre eerst op zoek naar een apotheek, want Imre’s gezicht was behoorlijk ontsierd met onregelmatige bulten. Villar was eerder apotheker (voordat ze fotojournalist werd) en wist dus wel waarnaar ze op zoek was. Na ontbijt weer op pad. Door het uur tijdverschil was het daar meteen al 11.30 – 12.00 uur toen we verder gingen.
Een paar uur verder zagen we Griet weer. Zij was met een bootje nog eerder (07.00 uur) met nog een paar pelgrims vanuit Caminha overgevaren. We waren dus niet de eersten in Spanje.
Het idee was om naar Baiona te lopen. Toen we in Mougás aankwamen was het al aardig gevorderd in de tijd. Na wat gedronken en overlegd, bleek dat Baiona toch nog wel ver was (ca 11 km). Dus maar een camping dichter bij opgezocht op gezocht (7-8 km), maar die was gesloten. Nog eerder was de moeite niet. We bleven daarom maar in Mougás. Mooie toeristische herberg met verscchillende kamers en stapelbedden.
Na een tijdje kwamen Imre en Nicolas ook aan. Imre was niet in goeden doen en vertelde de herbergier dat hij waarschijnlijk ergens bedwantsen had opgelopen. De herbergier raakte min of meer in paniek en verzocht hem zijn spullen, rugzak, kleding en eigenlijk alles af te geven, zodat hij een ontsmettings- en verdelgingsceremonie kon uitvoeren.
Wat je dan rest als (gehandicapte) pelgrim is langere tijd op het terras blijven wachten totdat de ceremonie voorbij is, met de bijbehorende bierversnaperingen. Hij (Imre) voelde zich wel erg ongelukkig.