maandag 08-10-2018 = Viana do Castelo – Caminha
via Carreço
27 km = totaal 917 km
Om een uur of zeven konden we vlakbij de herberg ontbijten. Het wordt inmiddels wat routineus: café americano, zumo de laranja, pão of tostas mixtas (ham en kaas). Iedereen kan het inmiddels voor mij bestellen. Het was alweer licht toen we vertrokken voor de laatste dag in Portugal, morgen Spanje.
Toen ik gisteren/ eergisteren met de klompjes voor Rita bezig was, bedacht ik me dat dat misschien ook wel iets voor Villar zou zijn.
Normaal gesproken zijn ze bestemd voor hospitaleras/ hospitaleros die in mijn ogen voor een bijzondere ontvangst zorgen. Want als ik alle aardige mensen die ik onderweg van klompjes moet voorzien, is mijn rugzak te klein.
Maar eerlijk gezegd, Villar is ook wel een speciale wandelkameraad dit keer en bijzonder aardig en attent.
Kortom, toen we (Lourenzo, Villar en ik) in Carreço/ Paço voor de koffie pauzeerden was het tijd voor de ceremonie. Ik kon mijn verhaal vertellen van de rode vogel uit Porto (of Pamplona). Wat ik niet zo had verwacht, was dat Villar toch wel erg emotioneel werd. Ze gaat haar eigen gang, doet veel alleen en lijkt vaak onverstoorbaar. Een schat van een vrouw, maar toch gevoeliger dan ik had ingeschat; méér dan goed voor een paar klompjes. Lourenzo was, na mijn verhaal, evenzeer geraakt.
Ook Astrid kwam nog langs op de koffie, maar had haast (??) en was dus weer snel vertrokken. Heb haar trouwens vandaag niet meer gezien. Waarschijnlijk komen we elkaar op de boot naar Spanje wel weer tegen.
Ergens voorbij Ãncora kwam Lourenzo een paar Duitsers tegen, die hij onderweg al eerder had ontmoet. Zij stopten en gingen terug naar Porto. Ze hadden overnacht in de herberg van Caminha, maar wilden niet verder naar Spanje. De herberg in Caminha was vies en oud en viel zwaar tegen. Wij bedachten toen dat we maar weer de camping in Caminha moesten opzoeken (die er ook was) om te overnachten.
In Caminha werden we allerhartelijkst ontvangen door Barbara. Er waren bungalows beschikbaar voor pelgrims, het was niet druk (meer) op de camping en er was ook niet zo veel te doen op dit moment. Een restaurant of een winkeltje was er niet op het terrein, maar vlakbij buiten de camping aan het water (río Miño) was een goed restaurant om te eten, aldus Barbara. Zij werkte op de camping, had plezier in haar werk en was er blij mee, maar wilde wel ergens anders heen, want het was wel een klein dorp.
Ook Imre kwam later op de camping aan met Nicolas, een Engelsman. Zij hadden de laatste dagen behoorlijk grote stukken gelopen. Imre had een aangetast gezicht met grote bulten. Bedwantsen zei hij, maar daar zag het volgens mij niet erg naar uit. Eerder één of andere allergie. Lourenzo en Villar hebben er wat gemengde gevoelens bij.
We zouden ’s-avonds wel gezamenlijk in het visrestaurant gaan eten.