zaterdag 06-10-2018 = Angeiras – Fão
via Vila do Conde
34 km = totaal 859 km
Doordat we vóór Vila do Conde waren gestopt, moesten we eerst maar daarheen. Goed geslapen, maar wel koud. Op de camping was (nog) geen mogelijkheid voor ontbijt, dus we vertrokken in het ochtendgloren met de maan nog aan de hemel. Eerst maar naar de kust, om daar weer de vlonder langs het strand op te zoeken. Via het observatie platform van San Paio naar Vila Chã, waar bij binnenkomst in het plaatsje veel keramiek werk was te bewonderen van een plaatselijke kunstenaar.
Eerst maar ontbijt. In een barretje stond de tv aan (uiteraard) op het dagelijkse nieuws. Daar ook hoorde ik dat de operazangeres Monserrat Caballé, mij bekend van het duet “Barcelona” met Freddy Mercury, was overleden. Er was veel aandacht voor; ook in Portugal.
Vervolgens richting Vila do Conde. Vóór Mindelo nog steeds de enorme pompoenen in een veldje naast de weg, die we bij een vorige reis in 2010 ook al hadden gezien (waarschijnlijk zijn het wel weer nieuwe pompoenen dit jaar).
In Vila do Conde rust. Uitgebreid gepauzeerd en in de zon op een terras koffie gedronken. Tot grote vreugde van Lourenzo was er naast de bar een pastelería. Hij kon dus weer een zoetig room-caramel taartje nuttigen. Volgens mij is hij een nog grotere zoetekauw dan dat ik dat ben.
Na de koffie en enig zoekwerk om Vila do Conde uit te komen naar de kustweg uiteindelijk weer op de goede weg naar Póvao do Varzim. De makkelijkste en best aangegeven route in Vila do Conde is n.l. richting Barcelos, de centrale route. Vrij druk onderweg en eigenlijk het gehele stuk tussen Vila en Póvoa is bebouwing en winkelstraat. Op zaterdag zijn er dan dus heel veel mensen op straat.
Na Póvao kom je dan weer op een houten vlonder langs/ over het strand. De temperatuur liep inmiddels weer behoorlijk op en er was niet echt veel beschutting onderweg.
In Ver o Mar (Praia do Mestre) tijd voor de lunch. Wel binnen in het restaurant, zodat je in de gekoelde ruimte kon zitten.
Vervolgens weer op weg naar Fão. Eerst nog een stuk langs het strand en na Aguçadoura ga je wat meer van de kust weg.
In Apúlia, ik liep met Villar samen, een wat bijzondere ontmoeting. María liep ons achterop en vroeg of we iets voor haar te eten hadden. Wat mij niet direct duidelijk was, was het nu een vrouw of een man? Volgens haar zeggen had ze het nogal moeilijk in het dorp; kon ik me trouwens iets bij voorstellen. Wat me ook opviel, was het gemak waarmee Villar met haar contact maakte, haar op het gemak stelde en dan nog een paar foto’s maakte waardoor zij/ hij helemaal ging stralen. Ik zou het wat gênant hebben gevonden, maar als fotografe zit je daar kennelijk toch anders in. Uiteraard kreeg María ook nog wat te eten van ons.
In Fão had de jeugdherberg op deze zaterdag geen warm water; installatie was defect en zou voorlopig ook wel niet worden gerepareerd. Er was wel voldoende plaats, maar alleen koud water en evenmin verwarming. Dat laatste was niet direct zo’n probleem, maar een warme douche na afloop van een loopdag is toch wel plezierig.
De vrouw achter de balie wist echter wel een oplossing. Er was een mevrouw in het dorp die kamers verhuurde aan pelgrims. Zij belde en er bleek plaats te zijn. Dus maar op weg naar Casa do Matriz.
Rita (eigenares) was een zeer aardige vrouw, een jaar of vijftig, al jaren weduwe en ze vond het plezierig om mensen te ontvangen, zeker pelgrims. Dat vond ze een bijzonder soort mensen. Maar zij was dat zeker ook. In elk geval goed voor een paar klompjes de volgende ochtend vóór vertrek.
Op aanraden van Rita aten we bij Tío Pepe; een in het dorp fameus restaurant met goed eten voor een vaste prijs. Bij aankomst was Jeronimo er ook. Hij verbleef wél in de jeugdherberg, de bikkel. Hij zat aan tafel met Paul, een Amerikaan uit Philadelphia. Ze vonden het goed dat we aanschoven en binnen een kwartier wisten we min of meer alles van Paul. Met name hoe geweldig, hoe groot, hoe ….
En de ene keer klikt het meer dan de andere keer.
Maar goed. Hij ging eerder weg en wilde graag betalen. Van het bedrag dat hij op tafel legde kon het halve restaurant gevoed worden. We voelden ons er geen van allen erg gemakkelijk onder. Als we hem morgen onderweg zouden zien, zouden we hem wel weer terugbetalen.
Cultuurverschillen tussen Europa en USA zijn toch wel behoorlijk groot.