dinsdag 02-10-2018 = Águeda – Pinheiro da Bemposta
via Albergaria a Velha
29 km = totaal 744 km
Toen we gisteren eten insloegen voor het avondmaal, heb ik maar meteen een en ander voor het ontbijt meegenomen. Had gisterochtend weer mijn kennis opgefrist hoe je moet omgaan met voedsel als pelgrim. Voor de koffie was gezorgd, maar ik kon in de keuken geen suiker vinden en dan wordt de koffie toch wel bitter voor mij. Bijna aan het einde van het ontbijt, zag ik Villar uit haar eigen beker drinken en bedacht me dat ik natuurlijk ook allerlei spullen in mijn rugzak had zitten voor onderweg. In het zakje ongeregeld/ diversen dat ik meesjouw zitten dus ook nog zoetjes voor onderweg. De laatste tijd niet meer gebruikt of zelfs maar aan gedacht, dus vandaar.
Al met al was het toch wel weer tegen achten voor ik vertrok.
Eerst een stukje langs de N1 (Águeda uit), daarna weer rustiger. Mooie loopdag, met koffie en een stukje verkeerd gelopen in Ponte en middagpauze in Albergaria a Velha. Vervolgens via el Santuario de Nuestra Senhora del Socorro, met als gevolg dat ik al vroeg in Albergaria a Nova was. Dit was mijn oorspronkelijke bestemming voor vandaag.
Toen ik bij de herberg aankwam, zaten Villar en Imre al op een bankje in de schaduw te wachten. De herberg was nog niet echt open, maar je kon er wel iets te drinken nemen uit een automaat. De plek zag er wel relaxed uit.
Het was pas 13.30 uur en Villar opperde om nog verder te lopen; Imre vond dat hij wel genoeg had gelopen en dat het een goede plek was om te blijven. Iets in de blik van Villar gaf me de indruk dat ze erg graag verder wilde.
Imre praat onderweg vrij veel en is van het type “waar gaan wé vandaag heen” en “wat en waar eten wé vandaag”. Zelf heb ik daar niet zo’n last van, want ik loop als regel alleen.
Als je meer op jezelf bent, graag alleen loopt en dat toch moeilijk vind om te zeggen (dat had ze al eerder tegen me verteld), dan zoek je een elegante mogelijkheid.
Ik zei dat ik ook wel met haar mee wilde. Ze vond dat een goed idee.
In Pinheiro da Bemposta is ook een herberg (Moinho Garcia); wel een stukje van de route af. Zo maar gedaan, dus we gingen samen nog een km of 9 verder.
1½ uur later waren we bij onze slaapplaats, midden in het bos, dus weinig of niets anders te doen dan te luisteren naar het ruisen van de bomen en het klateren van het water in de beek. De molen was een paar jaar geleden door een Duitser (Nicolas) gekocht en opgeknapt en deed nu dienst als herberg. Fraaie plek als je van rust en stilte houd. Nile was er voor een paar weken als vrijwilligster voor de herberg en de schoonmaak.
Om te eten zijn we ’s-avonds een km of 2, deels door het bos, terug gelopen met een paar pelgrim gasten (Griet (B), Sandra (I), Villar, Bernardo (P) en ik. In het donker dus ook weer terug, maar elke telefoon heeft inmiddels licht.
Het ruisen en klateren van de beek ging ’s-nachts gewoon door en was goed hoor- en merkbaar. Moest wel een paar keer mijn bed uit om naar het toilet te gaan. Misschien kwam dat ook wel een beetje door de kou, want koud was het er wel.