woensdag 26-09-2018 = Caxarias/ Capela de San António – Ansião
via Ribeira do Fárrio - Almoster
34 km = totaal 609 km
Vanochtend vroeg opgestaan. Gewekt door kerkklokken, trein en wekker. Op zich niet slecht geslapen. Ik heb al wel een paar dagen een beetje last van mijn rechter voorvoet.
Eerst op weg naar ontbijt, weer dezelfde 2½ km terug het plaatsje in. Daar loopt overigens ook weer de Camino de Santiago en alle kms die in de koele uren (≤ 11.00 uur) kunnen worden gelopen, zijn mooi meegenomen.
De tocht begon niet slecht. Wel stevig heuvelachtig, maar (nog) geen asfalt. Na ca 1½ uur in het niemandsland aan een kruising, zowaar een barretje. Meteen maar gebruik van gemaakt. Je weet tenslotte maar nooit.
Vervolgens richting Ribeira do Fárrio. Sterk glooiend terrein met grove grindpaden. In dit gebied waren vorig jaar de grote bosbranden. Het rook er nog naar. Dennen verkoold en de eucalyptus opmerkelijk snel hersteld. Deels afgezaagd tot aan de grond en nu schoten er weer nieuwe scheuten (wel een paar meter hoog) omhoog. Echter weinig schaduw.
Kennelijk waren de brandgangen/ paden met grof geweld open geshoveld, want het was alleen grof grind/ scherpe stenen en daardoor zeer onregelmatig om op te lopen.
Na een 20-25 km had ik het wel weer zo’n beetje gehad. Ik zag een café langs een autoweg en bedacht dat ik daar eerst maar even moest rusten, eten en drinken. Het was weer behoorlijk zwaar geweest en de temperatuur was inmiddels ook aanzienlijk opgelopen. Ik denk dat ik sowieso mijn afstanden schema maar wat moet loslaten of aanpassen en niet meer dan 25 km per dag moet lopen.
De laatste kms naar Ansião waren pittig. Het was een zware dag geweest, veel op en neer over de heuvels; rotsige en onregelmatige wegen; veel dorpjes/ gehuchten van niets met geen (zichtbare) mensen. Op zich wel vriendelijk gebied, maar te warm.
Na enkele omzwervingen en enig zoeken, kwam ik terecht in de albergue “Adega Tipicá”, een lokaal restaurant annex hotel/ herberg. Daar slaapt ook Roberto, een Italiaanse jongen uit Bergamo. Hij loopt grote afstanden (is ook de helft jonger dan ik) en die kom ik dus verderop waarschijnlijk niet meer tegen. Wel grappig is dat hij onderweg deels dezelfde mensen heeft ontmoet, o.a. Suzanne en Michelangelo.
Ansião is ook een wat groezelig plaatsje met weinig sfeer. Ik zit nu aan het bier (om 19 uur) op een verlaten centraal plein met één café geopend, rest dicht. Weinig leven of vertier op straat. Gelukkig kan ik in de herberg straks wel wat eten.