dinsdag 25-09-2018 = Fátima – Caxarias/ Capela de San António
via São Sebastião
31 km = totaal 575 km
Het begon goed voor wat betreft het vertrek. De pijlen waren er weer, dus dat moest goed gaan. Ik had gedacht dat na Fátima de bewegwijzering minder zou zijn, maar dat was niet zo, alleen dat de pijlen nu heen en weer aangaven.
Ik was niet echt vroeg opgestaan, want het was maar 20 km volgens opgave (?)
Om te ontbijten gaf meer moeilijkheden; in de hostal zou dat pas om half negen zijn en dat vond ik wat laat. In de buurt van de hostal was niets te vinden om te ontbijten dat geopend was. Ben maar op weg gegaan in de hoop dat ik snel iets zou vinden. Viel behoorlijk tegen.
Op zich liep het zeer voorspoedig en de route werd goed aangegeven.
Glooiend terrein met een paar (stevige) klimmetjes. Op enig moment kwam ik bij een splitsing en keek nog even welke kant ik op moest. Kwam een Spaanse peregrina tegen uit Pamplona. Zij kwam ook vanuit Fátima, maar was op een of andere manier al een paar keer verkeerd gelopen. Een tijdje samen opgelopen; zij liep al voor de 12e keer.
Al met al had ik nog steeds niet ontbeten. Via google-maps gezocht of er ergens in de buurt een mogelijkheid was. Zij volgde verder de Santiago pijlen en ik sloeg (met behulp van google-maps) af naar een dorpje richting ontbijt. Dat duurde trouwens veel langer dan ik had gedacht en het was pas na 11 uur eer ik ontbijt kon scoren.
Nadien maar geheel volgens google-maps de route en de pijlen maar weer terug proberen te vinden. Op de kaart de kortste weg, maar of dat ook écht zo was, ik twijfel er aan.
Het werd inmiddels al weer wat warmer. Afwisselend pad via dennenbos (met wat schaduw) en dan weer een stukje asfalt. Eindeloos veel gehuchtjes, maar verder niet veel horeca of je moest er weer een stuk voor omlopen.
Pas vrij laat in de gemeente Caxarais met vele subdorpen. Om een uur of vier bij een café net vóór de bombeiros kazerne. Eerst maar wat gerust en bijgetankt. Daarna op naar de bombeiros ca 500 m via een weg vrij steil omhoog. De bombeiros hadden geen slaapmogelijkheid meer voor pelgrims. Kennelijk vonden ze dat te veel gedoe en waren ermee gestopt. Waren overigens ook niet al te vriendelijk. Misschien was er slaapplek bij het restaurant waar ik eerder was geweest.
Evenmin. Misschien bij het station 500 meter verder het plaatsje in. Ook niet, maar zeker bij de kerk, 2½ km verderop.
In de kerk waren een paar orgelspelende kinderen, die daar niets van wisten. Enige tijd later kwam er een mevrouw die ook Spaans sprak. 500 m verderop was er mogelijkheid bij de kapel van San António, waar ze na ca 10 minuten zou zijn. En zo geschiedde.
Om 18.15 uur, na ruim 31 km, had ik een matras onder de Capela de San António. Maar wel met een zeer goede, warme douche.
Om te eten moest ik overigens wel weer een paar km terug het plaatsje in om daarna weer de weg terug naar de kapel te lopen. Maar alles went.