maandag 27-08-2007 = 08.00 - 21.00 uur
Jaca - Santa Cilia de Jaca = via Atarés - San Juan de la Peña - Santa Cruz de la Seros
ca 28 km = totaal 163 km
Op stap met redelijk koel weer. De avond tevoren had ik nog uitgebreid gegeten in het centrum buiten op een terras en dat was maar goed ook. Er was nog niet veel te krijgen in het stadje, dus alle resten waren aangesproken. Het eerste stuk tot aan de brug over de rio Gaz ging zeer voorspoedig (09.15). Daar toch maar besloten om richting San Juan de la Peña te gaan (als je dan toch in de buurt bent, nietwaar??).
Het eerste obstakel was de Monte de Guaso, een stevige puist, waaraan geen eind scheen te komen met een zeer moeizaam te begaan stenig paadje omhoog. Maar voor ik zover was, was het al weer een keer misgegaan. Ik miste een pijl en liep daardoor ca een half uur mis. Maar goed het was nog niet zo laat. Terug en weer op de goede weg. Toch stom, want achteraf was de richting best goed aangegeven. De klim naar Monte de Guaso was meer dan behoorlijk stevig en ook een afdaling zoals naar Atarés kennen we in NL niet echt. Het duurde aanzienlijk langer dan ik had verwacht. Ca 11.45 uur in Atarés, waar slechts een bron met water was. De laatste voedselresten (kaas/ yoghurt) werden aangesproken en om ca 12.15 uur weer verder. 2 Duitse meisjes, die ik al eerder in de herbergen had gezien, waren er ook al en gingen iets eerder dan ik op weg; we zouden elkaar wel weer tegenkomen.
Vervolgens verder. Het liep eerst glooiend via een vrij breed stenig pad. Na enige tijd werd het vlakker en liep het pad af. Ik had echter al geruime tijd geen pijlen of iets dergelijks meer gezien. Na een half uurtje had ik toch geen goed gevoel meer over de route. De temperatuur liep op en de tijd verstreek. Ik besloot het pad terug te gaan (omhoog). Na ongeveer drie kwartier kwam ik bij de plek waar ik de laatste pijl had gemist.
Dan in dubio: gelet op de tijd: ga ik terug naar Atarés en de grote weg of toch nog naar San Juan de la Peña?
Gekozen voor het laatste. Het was inmiddels behoorlijk in de middag. De klim naar San Juan was lang, warm en zeer, zeer zwaar. Alle vocht en water dat ik bij me had, heb ik verbruikt en ca 17 uur was ik bij het nieuwe klooster. Eerst uitgebreid gedronken en ... onder een boom in de schaduw lagen Linda en Bianca, de 2 Duitse meisjes. Ze hadden er reeds een paar uur gezeten/ geslapen. Besloten gezamenlijk terug te gaan. Eerst nog naar een uitzichtpunt (3/4 uur) en vervolgens naar het oude klooster. De afdaling hier naartoe ging vrij eenvoudig. Deels vlak pad, laatste stukje weg.
Het oude klooster is indrukwekkend/ boeiend. Vervolgens zouden we naar Sta Cruz de la Seros gaan en daar overnachten, want de tijd vorderde en volgens de boeken was er een hostellaria. Over de volgende afdaling kan ik kort zijn: zeer, zeer, zeer zwaar. Het pad was volledig besteend/ geërodeerd en schier eindeloos. Om ca 19.30 kwamen we in Sta Cruz de la Seros aan.
De hostellaria was een hotel en we konden een kamer voor drie krijgen voor ca € 75,- excl. belastingen. Toch maar niet gedaan. Maar wat dan??
In het dorpje kwamen we iemand tegen die een keramiek winkeltje had en ons wel naar Sta Cilia de Jaca wilde brengen (km of 7), maar pas om 20.30 uur. Daarvoor maar gekozen.
Eerst wat gegeten van de overgebleven resten (nootjes/ water) en wat cakejes die de meiden nog bij zich hadden. Bianca wilde liever verder lopen en buiten overnachten dan met de auto te gaan. Zo dus maar besloten. Linda en ik waren ca 21.00 uur in Sta Cilia de Jaca. Afgepeigerd en volledig op. Erg veel te eten in het dorp was er niet. Maar een douche en wat drinken compenseerden. En dan bieden andere pelgrims toch nog wat van hun etensvoorraad aan. Een pijpje was nu wel een goede beloning.
Overigens kom ik de afgelopen week wel weer dezelfde mensen tegen in de herbergen. Dus je wordt wel opgevangen.