donderdag 23-08-2007 = 08.45 - 15.00 uur
Oloron Ste Marie – Sarrance = via Eysus – Lurbe St Christau – Escot
ca 21 km = totaal 61 km
Afgelopen nacht heeft het constant geplensd. De herbergier had reeds aangegeven dat het t/m vrijdag zo zou blijven. Dat heeft me doen besluiten toch maar naar Sarrance te gaan en daar in het Monastière de Notre Dame te overnachten. Gebeld en gereserveerd.
Toen ik vertrok was het zowaar droog, echter met veel laaghangende bewolking. Geen wind, zodat alles bleef hangen.
Ook vandaag weer grote stukken (GR 653) door het bos, waar ik m’n eerste eekhoorntje van deze tocht heb gezien. Het pad was zeer glad en glibberig en je moest erg goed uitkijken waar je je schoenen neerzette. Gepauzeerd in Eysus bij een oprijlaan langs de weg (water en koek, meer was er niet) en toen weer verder. Na ca 5 minuten begon het te regenen en nogal stevig ook. Eerst nog wat onder een boom gewacht, maar toen al gauw de poncho omgehangen.
(voor die operatie zie de verhalen van de vorige tocht: rugzak eerst af; poncho erover; hoofd eerst door gat (doorgang voor je hoofd) steken; in positie brengen en dan de rugzak weer om, inclusief poncho en dan nog wat bijdraaien en fatsoeneren; bij latere tochten heb ik overigens mijn rugzak omgehouden).
In Lurbe St Christau was een restaurant met een serre. Daar heb ik (zeer uitgebreid) koffie gedronken. De regen viel met bakken uit de hemel en het was volledig grijs. Na ruim een uur werd het ietsje lichter en de regen werd wat minder. Ik ben toen doorgegaan naar Escot. Besloten niet het bos/ bergpad te nemen, maar langs de weg te blijven lopen, want het zag er erg glad en sompig uit. Na ruim een uurtje was ik in Escot. Nog een pauze ingelast en daarna was het nog maar 4 km.
Het werd weer bospad (parallel/ boven de N134/ Gave d’Aspe). Normalerwijze stroomt hier en daar een stroompje omlaag. Door de aanhoudende regen waren dat net kolkende stromen, waar je doorheen moest waden. In het begin ben je dan nog wat voorzichtig en probeer je eromheen/ langs te gaan, totdat dat niet meer lukt. Dan moet je er maar dwars doorheen.
Met de poncho en de rugzak toch wat riskant vanwege de gladheid. Eén keer gleed ik echt uit en lag toen meteen volledig plat in het water. Je komt dan toch zeer moeizaam overeind met zo’n rugzak om.
Zeer zwaar stuk tocht!!
Om ca 15.00 uur in Sarrance aangekomen. Geïnstalleerd in het klooster. Uitgebreid gedoucht en daardoor toch weer behoorlijk opgeknapt.
Om een uur of 5 werd het droog/ lichter en ben toen even het gehucht in gelopen. Behalve een kruidenierswinkeltje was alles gesloten. Om half acht echter zou het plaatselijke restaurant zijn geopend, zodat er gegeten kan worden.
In het klooster verblijven ook nog een Fransman (zelfde als in Oloron) en 2 Amerikanen (vader en dochter) die ik onderweg in de regen al eerder was tegengekomen.