dinsdag 18 juni 2019, Foncebadón - Ponferrada
via Manjarin – el Acebo - Molinaseca
31 km – totaal 591 km
Ik was eigenlijk vrij vroeg wakker en ben maar opgestaan om de zon ook nog op te zien komen. Dat is dus gelukt. Waarschijnlijk slaap je toch met het idee dat je wel vroeg op wilt staan. Na de zonsopkomst in Foncebadón behoorlijk vroeg op weg voor mijn doen. Het was nog wat fris, maar aanzienlijk beter dan de voorspellingen eerder aangaven.
Eerst nog een stukje omhoog en dan dalen naar Cruz de Ferro en Manjarin. Een schitterende bergachtige omgeving met weidse vergezichten. Na Manjarin (nog niets veranderd) weer omhoog, naar het hoogste punt voor vandaag. De paden zijn allemaal rotsig, met losse (lei)steen en zeer onregelmatig. Na een tijdje begint de lange afdaling/ klauterpartij naar el Acebo de San Miguel. Elke stap wordt met zorg neergezet, want het is zeer lastig lopen en behoorlijk steil. Het laatste stuk (el Acebo in) is meer dan gemiddeld steil omlaag.
Koffie en koek in el Acebo. Het was inmiddels vrijwel geheel bewolkt geworden en zeer dreigend en grijs. De temperatuur was nog wel goed.
Na ¾ uur pauze toch maar weer verder naar Riego de Ambrós. Het eerste stuk langs een weggetje en na Riego de Ambrós weer het bos in. Zelfde onregelmatige paden. Schitterend, maar wel goed oppassen.
Net vóór Molinaseca de eerste druppels. Rugzak maar ingepakt en de poncho te voorschijn gehaald. Na een tijdje licht gemiezer, leek het niet minder te worden. Voor de eerste keer dit jaar, met wat hulp van mede wandelaars, de poncho omgedaan.
Zoals heel dikwijls als ik de poncho heb omgedaan, zette de regen niet echt door.
In Molinaseca gegeten en gedronken en de poncho maar weer ingepakt.
Het was nog wel grijs en bedekt, maar de temperatuur bleef goed.
De laatste 8 – 9 km naar Ponferrada is vlak en goed te lopen; beetje saai, dat wel. Tevens is het laatste stuk behoorlijk frusterend. Je loopt n.l. vanaf Campo met een grote boog Ponferrada binnen. Je ziet de stad al die tijd aan de rechterkant liggen, zonder dat het dichterbij lijkt te komen. Laatste stuk de stad in gaat weer wat omhoog.
Onderdak gevonden in de albergue de Guiana, waar we eerder verbleven toen die pas was geopend in 2015. Nog steeds aan te bevelen.
Vervolgens het Castillo de los Templarios bezocht (eerste keer). Aardig maar het ging weer wat meer dan miezeren, dus niet zo aantrekkelijk.
Het stuk tussen Rabanal del Camino, Foncebadón, el Acebo en Molinaseca is wat mij betreft één van de mooiste trajecten op de Camino Francés, maar wel pittig.
Voor morgen gereserveerd in las Médulas, ofschoon ik nog niet definitief heb besloten voor de Camino de Invierno.