donderdag 13 juni 2019, el Burgo Ranero – Mansilla de las Mulas
via Reliegos
20 km – totaal 451 km
Weer een kort stukje te lopen. Ik had niet eerder in Mansilla de las Mulas overnacht, dus daar maar een herberg uitgezocht. Net voordat je bij Mansilla de poorten binnenloopt, ligt er aan de rechterzijde een herberg, die er altijd nogal vriendelijk uitziet: “el Jardín del Camino”.
Toen ik de herberg (el Nogal) verliet, was het al behoorlijk stil en verlaten, gelet op het aantal schoenparen dat nog in de gang stond. Ontbijt bij de Peregrino. Theo (nog steeds vroeg op) schonk het me bij mijn afscheid en wenste me weer een goede reis. Om een uur of 8 op weg.
De laguna de manzanas ligt er nog net zo bij als een paar jaar eerder. Het dorp had weer minder inwoners dan een paar jaar terug en is vrijwel uitgestorven/ doods.
Naar Reliegos is ca 13 km. Eén rechte weg. De bomen zijn inmiddels wat gegroeid en geven waarschijnlijk ’s-middags wat schaduw op het pad.
Een paar bruine muizen kruisen mijn pad en een paar pelgrims haal ik in. Eén loopt zelfs sneller dan ik, maar die zag ik later weer ergens aan de kant zitten. Een paar elektrische fietsers op de naast gelegen weg zoeven voorbij.
Een Koreaanse dame, geheel bedekt in het zwart. Waarschijnlijk zou ze in NL niet in een openbaar gebouw en/ of het vervoer zijn toegelaten.
Kortom een enerverende tocht; helemaal niets gepasseerd.
In Reliegos pauze en koffie. Ik heb de tijd, dus ik blijf maar even zitten. De bar “Elvis”, waar ik anders pauzeer, is inmiddels gesloten.
Rond een uur of één in Mansilla de las Mulas. Een mooie herberg met een fraaie, schaduwrijke tuin. Je kunt er eten, drinken en ontbijten. Kortom: all inclusive. Heel veel Fransen en Duitsers.
Eerlijk gezegd, heb ik momenteel het gevoel dat ik wel zo’n beetje uitgelopen ben.
Lopen gaat goed; fysiek in orde, maar elke keer hetzelfde soort mensen dat onderweg is. Ik heb ze wel zo’n beetje gezien.
Loslopende oudere mannen, ik val er niet zo op. Paren (oud en jong) klitten nogal aan elkaar en heb je moeilijk contact mee. In elk geval voor mij niet om samen op te trekken. Loslopende (oudere) dames (de esoterische dozen), kirrend rondom het altaar, ook niet zo mijn favorieten.
Losse vrouwelijke zielsverwanten zijn er niet zo veel (Sandra eergisteren, maar weer weg) tot nu toe. In de afgelopen 14 jaar ook maar een paar keer voorgekomen.
Kortom de “oude” is een beetje moe. Het liefst thuis wat in de tuin rommelen, wat klusjes, wat computeren en eigenlijk heb ik daar dan wel genoeg aan. Momenteel in elk geval.
Het is nog maar een km 350 (2–2½ week), maar ik hoef niet meer zo nodig, als dat al ooit het geval was dit jaar.
Zoals het eerder was, zal het niet meer worden, denk ik zomaar.