maandag 13-06-2016 = Sahagún – el Burgo Ranero
18 km = totaal 785 km
Gistermiddag Sara en Janice weer ontmoet. Zij gingen wel naar het stierenvechten. Janice vond de stieren maar matig, maar de sfeer eromheen geweldig. Ook kwam ik Junior, Daniella en Pathia weer tegen, met nog meer Brazilianen, Leopold en Nubia. Een zeer vrolijk gezelschap. Pathia ging vanavond nog door naar Bercianos del Real Camino; dus die zie ik ook niet meer terug.
Vanochtend bij vertrek woei het al een beetje. De laatste feestgangers waren redelijk rustig, zij het wat luidruchtig. De rondrijdende politie verzocht ze wel om niet allemáál op het midden van de rijweg te gaan zitten. Was wel een inschikkelijk volkje.
Het postkantoor was ook vandaag nog gesloten wegens San Juan. De plaatselijke supermarkt was wel vroeg open en ik zag (toevallig) de eigenaar met een paar dozen lopen. Gevraagd en mijn “peregrina”-certificaat in karton verpakt (tegen kreuken). In Mansilla de las Mulas is het eerst volgende postkantoor; dus pas na 2 weken op de post.
Tijdens ontbijt zag ik ook Dario (I) en Isabel en Anna (Puerto Rico) nog. Wat lijkt Anna toch op Anna Steegman (Norte) qua gezicht en postuur. In mijn herinnering kon ze een tweelingzus zijn.
Onderweg naar Bercianos nam de wind behoorlijk toe. Onregelmatig en met vlagen. In Bercianos pauze. Ik kwam er ook Janice en Sara weer tegen. Zij gingen verder richting Reliegos, zodat ik hen ook niet meer zie. Tijdens de pauze waren de windvlagen zo heftig dat de (metalen) menu borden over de weg werden geblazen.
Het laatste stuk naar el Burgo Ranero stormde het met hevige vlagen. Ik liep, soms zwalkend over de weg vanwege de windstoten, mijn hoed achter in mijn nek en de wind altijd tegen, wat onrustig.
Ongeveer half één was ik in el Burgo. Weerzien met alle oude bekenden van el Nogal en de Peregrino. Weinig veranderd. Eduardo herkende ik eerst niet direct. Hij had een andere (lichtere) bril en zijn haar was kortgeknipt. Eerst wat gegeten en gedronken, gedoucht, even gerust/ geslapen en daarna aan het werk, alsof er niets was veranderd. Nou ja, wel iets. Er was wifi in de herberg, want je kunt eigenlijk niet zonder. Een aantal bedovertrekken waren vernieuwd, maar verder dezelfde variëteit in bed- en laken afmetingen, etc. Prijzen zijn min of meer gelijk getrokken; €8 per stapelbed en €10 voor de rest per persoon. Ook in huis is vrijwel alles hetzelfde gebleven.
Wat evenmin is veranderd, is de enorme chaos aan verzamelde oude meuk in de garage.
Matrassen, bedspiralen, oude kapotte tafels, stoelen, allerhande oude blikjes, oude lappen/ stenen/ takken, kortom zooi en alles blijft bewaard.
Nog steeds jeuken je vingers om ergens een heleboel op te ruimen en weg te doen (er rijdt om de zoveel tijd een oud-ijzerhandelaar door het dorp, dus daar kan het niet aan liggen), maar dat hoeft niet en mag ook eigenlijk niet.
Eerlijk gezegd voldoet de herberg niet meer aan de eisen zoals die thans worden gesteld en elders ook worden geboden. Voor hetzelfde geld krijg je elders aanmerkelijk meer waar en faciliteiten voor je geld (als dat het criterium zou zijn).
2 douches op 24 plaatsen (of zelfs meer); bedden/ literas met spiralen uit de tijd van Franco/ oude legerafdankers. Matrassen in verregaande staat van ontbinding; lakens, slopen en dekens evenzo. Kortom wel een beetje pover en armoedig.
Daar staat tegenover dat de vriendelijkheid en hulpvaardigheid genoemd mag worden. Toen bleek dat Eugene (AUS) zijn bagage bij een herberg in een ander dorp was gebracht, ging Teresa met hem met de auto zijn rugzak ophalen (vond ze wel normaal). En zo zijn er veel dingen die de herberg biedt aan pelgrims. Mezelf meegerekend.
Bij de municipal aan de overkant stonden al een paar uur een aantal pelgrims te wachten. Om ca 5 á 10 minuten vóór 13.00 uur waren dat er ca 15-20 in de zon met muchilla. Niet om 1 minuut vóór 13.00 uur, maar om 13.00 uur konden de eerste 5 naar binnen. Onbegrijpelijk. In deze gemeente herberg werken óók vrijwilligers. Gelukkig elke twee weken anderen, zodat de volgende lichting pelgrims het wellicht beter treft.
Vanavond ook afscheid genomen van Anna en Isabel en Dario. Ik blijf en zij gaan weer door; ik zie ze waarschijnlijk niet weer.