• webslider 01.jpg
  • webslider 02.jpg
  • webslider 03.jpg
  • webslider 04.jpg
  • webslider 05.jpg
  • webslider 06.jpg
  • webslider 07.jpg
  • webslider 08.jpg
  • webslider 09.jpg
  • webslider 10.jpg

zondag 30 juni 2019, Ponte Ulla – Santiago de Compostela
via Bandeira - Dornelas
25 km – totaal 897 km

Het was zondag, hetgeen wilde zeggen dat de Albergue O Cruzeiro in Ponte Ulla pas om 10.00 uur de deuren opende. Dát wilde weer zeggen dat er geen vroeg ontbijt met koffie en zo stond te wachten.
Bij de Dia% (supermarkt), schuin tegenover de albergue in de diepte, de avond tevoren al wat ingeslagen voor ontbijt en de rest van de dag. Want ook voor onderweg gold dat de eerste bar pas na een uur of 3 werd verwacht (Sergude/ Susana).
Ik had dus de tijd aan mezelf en vertrok, na eigen ontbijtje van kaak/ sap/ magdalena’s/ yoghurt, om een uur of zeven.
Ik wist dat, om Ponte Ulla uit te komen, er een stevige klim van een km of 4-5 naar Outeiro was. Hij was toch weer steiler dan in de herinnering en het duurde naar gevoel ook behoorlijk lang. Bovendien en dat droeg aan dat gevoel ook wel bij, was het grijs, bedekt, fris en een beetje vochtig.
Kortom de beker was nog niet geheel leeg.
Bij de herberg in Outeiro/ Vedra even gepauzeerd en gezeten. De herberg was dicht en verlaten. Ik wist dat er binnen een soort keuken is met een koffiemachine en een automaat met frisdrank en andere etenswaar. Ik zag de automaten staan, maar die prijs had ik dus niet. Maar weer verder. Nog een stukje omhoog, dan weer wat dalen en soms met kleine vernijnige heuveltjes op en neer. Op zich een zeer fraaie weg om te lopen, maar het iets zonniger gemogen.
Na een uurtje had ik het weer. O ja, zo gaat het verder. Ik herkende de bar Rosende in Sergude/ Susana. Een klein stukje vóór de afslag van de Camino de Santiago, langs een grotere (N-525) weg. Er was een hele fraaie herberg (Reina Lupa) bij gebouwd en Marisa (eigenaresse) liet me het interieur met trots zien. Was inderdaad nieuw/ schoon/ ruim/ met alle gemakken en voorzieningen. In de bar/ restaurant kun je eten, drinken en beschouwen als een soort huiskamer. Wel een mooi punt, zo’n 10 km vóór Santiago.



Laatste stukje naar Santiago is min of meer bekend terrein. In Piñeiro de volgende rust bij O Cruzeiros. We/ ik was hier ook al eerder geweest (mooi rustpunt). Ze haddden inmiddels een overdekt terras. Binnen stond de tv aan met de TT van Assen/ GP-NL. Mensen met paraplu’s/ parasols tegen de zon en de warmte. Ik zag het graag, want bij ons in Piñeiro leek het alsof het elk moment kon gaan regenen, zo dreigend zag het er uit.
Het laatste stukje naar Santiago was min of meer bekend. Toch nog wel ergens een pijl gemist voordat ik Santiago inliep, maar het kwam toch behoorlijk goed. Nog steeds op z’n tijd stevig op en neer, maar het einde nadert. Bijna vakantie. Je komt Santiago de Compostela binnen via de Río Sar en het Plaza de Galicia en dan is het bekend terrein. Net of de lucht ook wat open trekt en het wat lichter wordt. Maar dat is illusie.
Stad door, op het praza do Obradoiro einde lopen voor voorlopig. Ik ben er! Vakantie!

In Santiago de Compostela was het niet erg druk. Wel pelgrims, maar toch wat magertjes.
Eerst maar wat gedronken en mezelf met een pijpje beloond op het Praza de Fonseca. Daarna op zoek naar een slaapplaats. Op het plein had ik wat info in de hand gestopt gekregen van hostals dichtbij de catedral. Ik had wel een hostal gereserveerd, maar die sloot achteraf om 22.00 uur de deuren en daar zat ik nu niet echt op te wachten. Heb maar afgebeld toen ik mijn nieuwe adres had gevonden in de Rúa do Vilar.
Wat me opviel, was dat het in het geheel niet druk was. Er waren weinig pelgrims te zien en veel (winkeltjes, etc.) was er gesloten. Het was behoorlijk fris/ koud, geheel bewolkt en soms wat miezerig. Kortom een troosteloos geheel.
Bij het postkantoor zag ik Roman nog. Hij was bezig in te pakken om naar huis te gaan; niets meer te beleven. Morgen om een uur of 10.00 zou hij er weer zijn en konden we verder praten. Niets veranderd. Hij maakt wel iets meer tekeningen (op zijn manier) van Santiago.
Manolo’s was gesloten, dus maar ergens anders gegeten. Evenmin veel volk. De tuna’s waren er ook al niet deze avond. Wel een Italiaanse tenor in het poortje. Schitterende klank. Ook was er een zwarte man in het poortje (was hij ook pelgrim?) met zo mogelijk nog meer volume in zijn stem. Klonk zeer goed.
Daarna om ca 22.30 uur maar einde dag.